Nature For Life

Ik ga het eerste deel van het verslag voor mijn rekening nemen en Rudi het 2de deel. Ik hoor u al denken: "Zitten die 2 aan de pillen ofzo dat ze het verslag nu al in tweeën gaan delen?" Wel nee, geen pillen voor ons (behalve pijnstillers indien nodig), maar een paar centimeter lager komen jullie er wel achter waarom we dit doen.

Vandaag dus Nature for Life. 65 km vlammen in het bosrijke gebied van het Nationaal Park Hoge Kempen.

Om 6u30 had ik mijne wekker gezet en dus ook rond die tijd opgestaan. 2 tassen koffie en 4 boterhammen met speculoospasta moesten voldoen om deze tocht tot een goed einde te brengen. Rond 8u bij Rudi aangekomen, zijne bike op het rekske gekletst en we konden vertrekken naar de (oude) luchtmachtbasis van Zutendaal - Wiemesmeer.
In Wiemesmeer aangekomen heb ik even snel naar mijne collega Patrick (beter bekent als 'Bammeke') gebeld om te zeggen dat we aangekomen waren. Hij ging nog eens met ons mee bujjelen.

Toen we nog wat informatie gingen inwinnen i.vm. het parcours, vielen we bijna van ons fietske. We hadden vorige week nog een extra lange rit ingelast (47 zware kilometers) om deze 65km van dit tourke een beetje gemakkelijker te overleven. Maar toen we de juiste afstand vroegen, bleek het maar om een tourke van 45km te gaan. Dat was wel even een kleine domper, omdat we de hele week er naar uit hadden gekeken. Maar het was niet anders, dus de bril op de neus en weg waren we.

De eerste 5 km was enkel asfalt, terwijl links en rechts hele mooie bospaadjes lagen. We begonnen alle 3 al een beetje te mompelen. Maar we kwamen richting Maasmechelen en daar ligt heeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel bos. En we werden op onze wenken bediend. Even door de grindgroeve van Gralex rijden. Voor diegene die niet weten om welke groeve het gaat: deze groeve ligt langs de weg naar As, juist voor de rode lichten van de autokeuring in As.

Dan de weg overgestoken aan het oude vliegveld van het industrieterrein 'op de berg'. Van hieruit ging het dan richting Dilsen. We kwamen overal op stukske die we de laatste 3 à 4 weken regelmatig hadden gedaan. Dus terreinkennis hadden we hier genoeg.

Na een rondje door het Dilserbos ging het nu echt naar de Maasmechelse bossen via een, sorry voor mijn woordgebruik, kloten-helling. Door het losse zand en altijd maar steiler en steiler. Maar we zijn op ervaring boven geraakt en er moest natuurlijk ook een afdaling komen. Een korte maar gevaarlijk afdaling over alweer los zand. Op deze afdaling heeft Rudi ooit eens een mooie tuimeling gemaakt. Maar vandaag niet. Hij is proper op zijn fietske blijven zitten.

Van hieruit ging het richting het stationnetje van Eisden. En juist voordat we bij het stationnetje aankwamen, hoorde ik plots iets aan mijne fietst. Ik zeg tegen Rudi: "Dadelijk even stoppen, ik denk dat mijn wiel los staat." Wij dus gestopt en even aan de klemmen van het wiel gefriemeld, maar dat geluid bleven we maar horen. Toen naar de remmen gekeken, maar dat was het ook niet. En plots viel mijn oog op de velg. Over een lengte van 5cm zat er een bult in mijn velg. Miljaar de dju de g**verdomme. Daar stopte het tourke voor mij na 24km. Rudi en Bammeke gingen het tourke verder afwerken, terwijl ik op mijn gemak naar huis ging fietsen. Maar de bult werd groter en groter. De velg begon zelfs te scheuren.

Toen ik in Leut langs de rijksweg fiestte, blokkeerde mijn wiel opeens helemaal. Het scheurtje was een hele scheur geworden. Bijna 1/3 van de velg was ondertussen al gescheurd. Dus ik moest te voet verder. Ik ben dan maar tot bij mijn schoonouders gewandeld. Daar heb ik nog een lekker tasje koffie gekregen en toen hebben we de fiets in den auto gegooid en mij thuis laten afzetten. Plezant, zo'n zondagvoormiddag sporten....

Voila, mij job zit er weer op. Want van de rest van het parcours heb ik dus niks gezien.

Ik geef het woord nu aan Rudi alias Zero....

Ja, we stonden aan het stationneke in Eisden dus... Bammeke en 2 andere mountainbikers, kennissen van Bammeke die daar ook net langs kwamen en die al een gemiddelde snelheid van 26,3km/u op hun tellerke hadden staan, zaten dus met mij opgescheept. "Die gasten ga ik echt niet (kunnen) volgen" dacht ik al in mijn eigen. We waren nog geen 200m verder of die gasten waren al uit mijn gezichtsveld verdwenen, niet getreurd, ik volg de pijltjes en ik geraak er ook wel. Maar een paar kilometer verder, aan de oversteek aan de Salamander zag ik dat Bammeke op mij aan het wachten was. Hij had geprobeerd die 2 gasten te blijven volgen, maar helaas, dat was gekkenwerk, "die gasten zijn nie wijs" zei hij.

De pijltjes wezen ons de weg over het asfalt van de fietsweg richting de speeltuin, "thuisvoordeel" dacht ik, maar ook hier stoof Bammeke voor mij weg. In de afdaling wist ik dan weer het voortouw te nemen omdat hij aan het twijfelen was welke kant hij zou afdalen. Eens de speeltuin achter de rug, was het terug een stukje fietsweg richting Duivelsberg, omhoog over het tarmac om daarna de Weg naar Zutendaal over te steken en terug de bos in te duiken. Even later opnieuw dezelfde weg terug oversteken en daar volgde nog een kleine lus op het domein van de legerbasis, we voelden het einde naderen, de laatste 3 à 4km reden we op de landingsbaan terug richting waar we enkele uren geleden gestart waren.

Het was een mooie tocht en eigenlijk nog een geluk dat het maar 45km was, want anders had ik nog eens 20km extra zonder Los Papos moeten beujelen !

Routerapport :
1. Afstand: 45 km
2. Fiesttijd: 2u20 min.
3. Gemiddelde snelheid: 20,1 km/u
4. Maximum snelheid: 44,70 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1 t.e.m. 5): 2
6. Technisch (1 t.e.m. 5): 2

Tot de volgende !

Nieuwe sloefkes

Na een aantal maanden rijden op mijn Bushmaster1 ben ik nog steeds niet overtuigd van het schoeisel dat het beestje heeft meegekregen van zijn makers. Orgineel liggen er Schwalbe Rocket Ron 2.25 banden op, eigenlijk een wedstrijdband hoorde ik naderhand, met een korte levensduur en geringe lekbestendigheid. En van die geringe lekbestendigheid kan ik meespreken (zie eerdere verslagen) !
Maar dat is niet alles, ik geraak maar niet vertrouwd met deze band, hij heeft een supergrip op alle terrein, daar kan ik niks over zeggen, maar in het (snellere) bochtenwerk verliest hij vaak grip met de ondergrond met als gevolg dat het achterste van de fiets gaat schuiven. Het heeft nog geen valpartijen tot gevolg gehad, al scheelt het niet veel, maar bij elke bocht ben ik meer bezig met de gedachte dat de band wel eens zou kunnen gaan schuiven en proberen om dat te voorkomen, dan dat ik met echt fietsen bezig ben.

Daarom heb ik de knoop doorgehakt, mijn stoute schoenen (hahaha) aangetrokken en naar Breuls gestapt om nieuw sloefkes te halen. Eerst een beetje rondgekeken (naar fietskes) en daarna bij het rek van de buitenbanden een beetje staan staren naar het ruime aanbod... Bruno (technieker van dienst) had het al snel in de gaten en ik legde mijn problemen/ervaring met de RoRo-band uit. Hij knikte instemmend en vroeg of ik bij Schwalbe wou blijven, "niet persé" zei ik, dus hij liet me de nog vers van de pers binnengekomen Continental Mountain King 2.2 band zien en legde de voordelen van deze band op tafel.

Buiten de goede prijs (ik heb nu 2 Mountain Kings voor de prijs van 1 RoRo-band) heeft deze band speciaal gevormde noppen op de buitenkant die zorgen dat het "schuiven" van de band sterk vermindert wordt, de middennoppen zorgen voor een goede grip op alle soort terrein en in alle weersomstandigheden, wat in ons Belgenlandje toch wel een voordeel is.

Zondag worden ze voor de eerste keer ingezet bij de 65km van Nature For Life,

ik hou u op de hoogte !

Voorbereiding

Gisteren tijdens het eten kreeg ik opeens telefoon, Dirk Bollen stond op mijn schermpje te lezen, "die is al ongeduldig voor morgen" dacht ik nog in mijn eigen, maar eigenlijk belde hij om te zeggen dat hij niet mee ging fietsen zondag, iets met verkouden zijn en musical was zijn uitleg.

"Ok, geen probleem" zie ik, "tot volgende week dan" kwam er ook nog ergens achter, er niet aan denkend dat we (Marc en ik) volgende week voor het goede doel gaan rijden nl. Nature For Life, samen bewegen en genieten voor het goede doel, al wandelend, met de fiets of mountainbike, of rolstoel of paard. Voor ons wordt het dus een 65-tal kilometer mountainbiken doorheen het Nationale Park Hoge Kempen. Startplaats voor dit alles en nog veel meer is de luchtmachtbasis in Zutendaal (Wiemesmeer).

Nature for life wil met deze activiteiten zeggen dat het een opdracht van de mens is om een correct en duurzaam evenwicht te vinden met de natuur. De opbrengst van de editie 2009 zal o.a. worden gespendeerd aan een betere toegankelijkheid van het Nationaal Park voor andersvaliden.

En omdat wij nog nooit 65km aan één stuk gemountainbiked hebben, leek ons dat natuurlijk ook een mooie uitdaging. In het kader van de voorbereiding op die uitdaging hebben we vandaag onze grens al een beetje verlegd of verlengd is misschien beter, een tochtje van 47km is niet slecht, maar nog altijd een 20-tal minder dan die 65km.

Eigenlijk hebben we dezelfde tour gereden als vorige week met Dirk en Stefan, mits Marc hier en daar zijn eigen inbreng heeft gedaan en ik moet zeggen, dat kwam het parcours alleen maar ten goede, geen woestijnvlaktes doorkruisen en geen illegale bedrijfsbezoekjes meer.

Met zijn nieuwe vork was geen helling of afdaling hem te veel vandaag,

alhoewel zijn rug weer schjarmant vast zat omdat hij gisteren onkruid had uitgedaan (ge moet Joke dat ook laten doen hé).

Ik zou zeggen, voor diegene die volgende week zondag kunnen, ga zeker eens een kijkje nemen in Zutendaal bij Nature For Life, er staan zeer interessante activiteiten op het programma.

Voor diegene die zondag niet kunnen en toch hun steentje willen bijdragen, jullie mogen ons altijd per kilometer sponsoren (of gewoon sponsoren), het bedrag dat we inzamelen gaat intergraal naar Nature For Life.

Rest mij enkel nog het routerapport :
1. Afstand: 47 km

2. Fiesttijd: 2u45 min.
3. Gemiddelde snelheid: 17,40 km/u
4. Maximum snelheid: 46,50 km/u

5. Moeilijkheidsgraad (1 t.e.m. 5): 3 (veel losse zand)
6. Technisch (1 t.e.m. 5): 3

Nieuwe Blackforx

Na anderhalf jaar trouwe dienst heeft mijn verende voorvork (Rock Shox Dart 3) zijn laatste ritje gemaakt. Begin dit jaar zat de vork potvast. Toen had ik hem naar Breuls gebracht en daar hebben ze hem volledig zuiver gemaakt. Maar daar kreeg ik te horen dat de vork het niet meer lang zou uithouden. Toen dacht ik: "Ik ga de vork zolang mogelijk houden." Kwestie van een grote onkost zolang mogelijk uit te stellen. Maar nu was het echt tijd om de (black)forx te vervangen.

Ik had al op het internet opzoekingswerk verricht om alle vorken van Rock Shox te vergelijken en mijn oog was onmiddelijk op de Rock Shox Sid Race gevallen. Toen ben ik beginnen zoeken naar fietswinkels die deze vork in stock hadden liggen. En meteen had ik al bingo. Ik zou mijn vork via een webwinkel gaan bestellen. Dezelfde webwinkel waar Rudi onze fiets-gps had besteld. Dus snel even een mailtje sturen als deze vork wel geschikt was voor mijn Magura HS 33 remsysteem. En ik kreeg onmiddelijk de bevestiging dat deze vork perfect past bij mijn fietske. Dus ik zo blij als ne vis onmiddelijk een bestelling geplaats. 2 Dagen later kreeg ik echter slecht nieuws. Ze hadden deze vork niet meer in stock liggen en ze konden mij niet vertellen wanneer ze hem weer binnen kregen. Maar ze stelden een andere vork voor. Ook een Sid Race, maar dan was het wel een witte ipv een zwarte. En toen begon ik te twijfelen. Het kan toch niet zijn dat het Blackforx-team niet meer met echte zwarte vorken gaat rijden. Er moet ene fiets een zwarte vork hebben. Maar toch had ik besloten om deze witte vork dan maar te bestellen. Rudi heeft een witte vork, dus als ik ook een witte vork neem, staan we weer gelijk. Als we dan ergens aankomen, kijken de mensen al op: "Daar is het Blackforx-team weer met hun witte forxen." Rudi had zelfs mijne Cube gefotoshopt om te kijken hoe mijne fiets er zou uitzien met een witte vork. Hij had er zelfs een witte zadelpen bij gedaan. Ziet er toch niet slecht uit.

Dus ik weer een mailtje gestuurd met de vraag als deze vork ook geschikt was voor mijn remsysteem. De volgende dag alweer slecht nieuws. Deze vork was wel in stock, maar was niet geschikt voor mijn remsysteem, enkel voor schijfremmen. Man man man, miserie miserie miserie, dacht ik al. Ga ik nu echt geen vorkske vinden?

Dus ben ik weer op het internet beginnen zoeken, en al snel had ik een winkel gevonden die de zwarte Sid Race in stock had liggen. Klein probleempje, deze winkel ligt in Nederland in Arnhem. Dat is ongeveer 160 km van bij ons. Toch maar even een mailtje gestuurd naar deze winkel om te vragen als ze werkelijk deze vork hadden liggen. En de dag erop kreeg een bericht terug dat ze deze vork nog hadden liggen. Toen begon ik te twijfelen. Zo een grote afstand afleggen om een vorkske te halen? Maar aan de andere kant was ik het zoeken al lang beu en wou ik zo snel mogelijk deze vork hebben.

Dus zaterdag namiddag ben ik in de auto gestapt en ben ik naar Arnhem gereden. Ik heb naar Arnhem 2u in de auto gezeten. Blijkbaar leggen ze in Nederland nieuwe asfalt op zaterdag. Dus heb ik daar wat in de file staan koekeloeren. De winkel had ik snel gevonden (lang leve de TomTom van Rudi). Even naar binnen en een half uur later kwam ik met de Rock Shox Sid Race naar buiten.

Op dit moment is mijn fietske bij Breuls om deze fantastische vork te monteren en dan volgt zondag de grote testrit.

Arrividerci

Goed bezig

Vandaag alweer zondag en zoals de laatste 2 zondagen weer opleidingsdag van ons jeugdprodukt Dirk. Zijn broer Stefan was ook weer van de partij, zelfs Rudi en ik waren er ook weer (gek hé).

Traditiegetrouw zijn ik en Rudi bij Rudi thuis vertrokken, om daarna Dirk uit te halen. Ik wou iets meer door het bos rijden om tot bij Dirk te geraken, dus zijn we ipv over de ringlaan te rijden ergens voor het prinsenpark het bos ingevlogen. Al een klein beetje opwarming over single-tracks, ideaal. Maar plots kwamen we achter het prinsenpark uit, dus erg ver waren we niet opgeschoten. Ongeveer 100m terug waren we het bos ingereden, dus erg geslaagd was onze shortcut-weg niet.
Ondertussen waren we bij Dirk aangekomen. Ik druk op de bel en Pascale kwam open doen. Heel verontwaardigd keek ze mij en Rudi aan en zei: "Hoe, hebt ge Dirk niet gezien? Die is al weg." Amai, van motivatie gesproken bij onze Dirk. Die wacht zelfs niet meer op zijn leraren, goed bezig. Hij was al tot bij Stefan gefietst, dus wij ook maar die richting uit. En inderdaad, de Bollen-broers stonden al op ons te wachten. Nu waren we voltallig en konden we aan het echte werk beginnen.
Vandaag richting Dilsen. Eerst een leuk stukje vlak als opwarming voor de Bollen-broers, dan nog wat door het zand taffelen om daarna de eerste helling van de dag voor de wielen te krijgen.

Een lange, maar niet zo steile klim. Gewoon lekker soepel trappen of zoals de echte het zeggen: op souplesse. Toen Rudi, ik en Stefan boven kwamen, hebben we maar een tiental seconden op Dirk moeten wachten, goed bezig. Hierna volgde een lange afdaling over het losse zand. Het was heel geconcentreerd afdalen om de fiets onder controle te houden in dit losse zand. Af en toe een klein zwieperke naar links of rechts hoort hier bij. Maar met onze ervaring is dat geen enkel probleem (stoef stoef).... Dan nog een beetje op en af om dan de Boslaan over te steken en het Dilserbos in te vliegen. Normaal gezien volgen Rudi en ik de rode wandelroute, maar we hadden nu het commando aan Stefan over gelaten, die een andere route in het köpke had. No prob, Bob.



En het begon onmiddelijk goed. Een lang stuk vals plat (oftewel fake flat) dat geleidelijk aan overging naar een leuke klim. Rudi en Stefan reden volle gaas op kop, terwijl ik op het gemak bij Dirk bleef. Gewoon een kwestie om hem een beetje aan te moedigen en om het tempo te bepalen. En alweer is Dirk (met enige moeite) boven geraakt, goed bezig.

We gingen verder over een heuvelachtig parcour. Geen zware klimmetjes of moeilijke afdaling, maar constant een beetje op en af. Daarna volgde een lange klim. Op het laatste van deze klim is het juist alsof ge in een kuip rijdt. Eenmaal boven gekomen hadden we onmiddelijk een naam voor deze berg gevonden: "de koepberg", oftewel "de kuipberg".



Boven zijn we naar rechts gereden richting Opoeteren. Toen wilden we een wegje inslaan, maar Stefan was niet zeker als dit wegje wel vrij was. Want de laatste keer dat hij er geweest was, waren ze daar bomen aan het omzagen. Dus alles lag er vol met takken en halve bomen, we zullen het een Skippy-werf noemen. We gingen het er op wagen, maar na 100m was het al gedaan met de pret. Een volledige versperring van de weg. Retour dus en een alternatief gezocht. Een lange, brede afdaling waar we tegen 42,20 km/u naar onder vlamde. Toen even een stukje over de McAdam (asfalt) om daarna weer een stuk vals plat te nemen. We bevonden ons ondertussen ergens in de buurt van Huize lieve Moensens (of zoiets). Daarna linksop om de volgende beklimming aan te snijden. Een goed lopende beklimming waar Dirk zonder enige moeite in ons spoor bleef, goed bezig. Ondertussen hadden we ons weer in de afdaling gesmeten, om daarna even te vergaderen op een kruising welke kant we gingen nemen. Rechts of rechtdoor omhoog. We kozen voor de beklimming die recht voor onze neus lag. Een korte maar tamelijk steile, krachtige beklimming. Op pure power naar boven. En alweer is Dirk er in geslaagd om helemaal tot boven te fietsen, goed bezig. We krijgen alsmaar meer respect voor dit echte natuurtalent.

We zetten weer de afdaling in om zo terug op de parking van het Dilserbos uit te komen. Terug de Boslaan over en op naar de volgende helling. Weer zo een lange klim op souplesse met een zeer steil, verraderlijk stuk op het laatste. Hierna volgde een technische afdaling langs trapjes. Deze afdaling hebben ik en Rudi nog al eens gedaan, maar ook toen heb ik de voetjes aan de grond gezet. Ge rijdt hier in een diepe uitgeregende sleuf. En het is nogal bobbelig, dus één voetje uit de klikpedaal om zo een beetje beter de controle over de fiets te bewaren. Onmiddelijk na deze afdaling volgde de laatse beklimmning van de dag. Opnieuw was het zo een lang stuk dat ge met een kleine versnelling lekker soepel kunt nemen. Geen probleem dus voor mij, Rudi en Stefan. En blijkbaar is het ook al geen probleem meer voor Dirk. Want hij bleef op een respectabele afstand van ons lekker doorpeddelen. We hadden geen tijd om even te stoppen en op hem te wachten, want hij kwam onmiddelijk achter de struiken gevlogen om onze weg verder te zetten. Dus dan maar onmiddelijk de afdaling ingezet over boskiezel. Lekker steil naar beneden en u naar onder laten vallen als ene brik (baksteen). Dan nog een vlak stukje om zo uit te komen aan de Litzberg. Dan ongeveer 1km over de McAdam om op adem te komen en zo richting Walkro te vlammen.



En we zijn letterlijk over het glèèg (koer) van de Walkro gereden. Volgens mij moogt hier zelfs niet komen (we zijn er eigenlijk vrij zeker van), dus we voelden ons even illegale fietsers.

We hebben wel eventjes over den draad moeten kruipen om het terrein te verlaten. Snel nog eventjes over een single-track vlammen en we waren alweer aan het stationnetje in Eisden. Ondertussen zat Dirk al aan 28km ongeveer. Hij is echt wel GOED BEZIG. Dirk en Stefan reden naar huis en ik en Rudi deden hetzelfde, want ondertussen was het al 12u15 geworden en onze buikjes begonnen al te knorren.

Route Rapport:

1. Afstand: 40,60 km
2. Fiesttijd: 2u26 min.

3. Gemiddelde snelheid: 17,20 km/u

4. Maximum snelheid: 42,20 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1 t.e.m. 5): 3

6. Technisch (1 t.e.m. 5): 3

P.S. Vandaag was ook de laatste rit van mijne Rock Shox Dart 3, maar in de loop van deze week lezen jullie er meer over.

Baai baai, zwaai zwaai en tot in den draai....

Groepje van vier

Vandaag was de vraag als Dirk alweer mee zou gaan. En inderdaad, hij was er wel degelijk bij. Meer zelfs, hij had Stefan, zijn broer, ook al mee gevraagd. Dus gingen we vandaag met 4 bikers op pad. Natuurlijk bleven we weer in Maasmechelen om Dirk zijn conditie wat op te krikken.

Rond 10u bij Stefan vertrokken en hij nam ook als eerste de kop van de groep. Hij koos voor een vlak stuk richting de Salamander. Kwestie van goed opgewarmd aan het zwaardere werk te beginnen. Aan de Salamander nam ik het roer over en ik dacht een leuk, niet al te zwaar klimmetje te nemen. Maar toen we boven kwamen had Dirk al ferm op zijne adem getrapt.

Blijkbaar was de klim toch iets te zwaar voor ons opkomend talent. Maar ja, daar wordt ge hard van, Dirk.

Nu zaten we boven en volgden een pad dat een paar keer op en af gaat om zo achter Sibelco (zandwinningsbedrijf) uit te komen. We namen een kleine afdaling om daarna de gele wandelroute te nemen. Een beetje verderop zijn we eventjes gestopt om te drinken en eigenlijk ook een beetje om Dirk weer wat op adem te laten komen.

Tijdens deze stop hebben we met Stefan even besproken hoe we onze tocht verder gingen zetten. Hij stelde een route voor en joviaal als wij zijn, stemde we er onmiddelijk mee in.

Dus Stefan nam weer de kop en de andere 3 bleven mooi in zijn wiel plakken. We kwamen uit boven op de Asserberg aan de Heiwyk, kort bij de bedrijven Sita en Walkro. Hier even een klein stukje over het asfalt om daarna het leukste stukje single-track te nemen van heel Maasmechelen. Helaas konden we hier niet afvliegen omdat er constant groepjes joggers ons tegen kwamen. Spijtig, want in normale omstandigheden kunt ge hier aardig vlammen. We zette onze weg verder over de rode wandelroute met een stukje vals plat. Dit stukje had Dirk moeiteloos overleeft. Maar het ergste moest nog komen. Een steile maar korte beklimming die hij vorige week ook niet was opgeraakt. De vraag was dus als hij vandaag wel boven zou komen.

Hij is boven gekomen, maar hij had wel een stukje te voet moeten afleggen. Volgende week gaat het hem zeker en vast lukken. Hierna volgt een leuke maar toch wel technische afdaling door het losse zand.

Ondertussen stond Dirk zijn kilometertrikse op 14, maar hij wou nog wel doorgaan. Dus gingen we richting de kik. Aan "de speeltuin" hadden we de klim genomen om dan tot aan het Ecoduct te fietsen.

(Dirk had nog wat energie over en is op zijn eentje even tot onder aan de autostrade gereden en dan terug op pure beenkrachten terug naar boven geklommen -echt niet hé-)

Stefan wou dan nog een stuk langs de autosnelweg nemen, maar verder dan 50m zijn we niet geraakt. Alles was een klein beetje dicht gegroeid, er was zo goed als geen doorkomen aan. Dus hebben we ons maar terug gedraaid en verder gereden over de rode route. Hier heeft Dirk voor de eerste keer de groep op sleeptouw genomen. Wij met zijn drieën in Dirk zijn wiel.

Van de rode route reden we naadloos over op de groene route. Een leuk en snel stuk. Toen we als rakketten naar onder vlogen, kwamen we plots een tegenligger collega biker tegen. Het was net bij een haakse bocht en hier is maar plaats voor ene fietser. Ge kunt hiet gewoon niet met z'n tweeën naast elkaar rijden. Stefan reed op kop, Rudi als 2de, ik als 3de en Dirk als 4de. Stefan kneep zijn remmen dicht totdat zijn schijfremmen bijna roodgloeiend stonden. Rudi, die vlak achter hem kwam, knalde ook al zijn remmen dicht. Maar blijkbaar kneep hij iets te hard in zijn voorrem. Zijn achterwiel kwam een beetje (veel) van de grond, waardoor hij uit zijn klikpedalen klikte en zeer professioneel zijn been over zijn stuur zwierde. Plots stond hij met zijn 2 benen op de grond, maar hij moest nog tot stilstand komen. Even tegen een boompje met mijn 2 handen duwen en dan komt dat wel goed, dacht hij. Maar dat boompje was niet opgewassen tegen Rudi zijn stevige body, dus hij duwt dat boompje knal tegen de grond en komt zo in een doornstruik te recht.

Resultaat:

enkele schrammen op zijn knieën en scheenbeen.

Sjaaj höbste altied.

Terug aan de Salamander aangekomen stond Dirk zijne teller al op 20km ongeveer, dus hij had zeer goed gereden. Hij en Stefan trokken huiswaarts, maar ik en Rudi gingen nog enkele kilometers verder.

We namen weer dezelfde beklimming aan de Salamander die we een uur geleden ook hadden genomen. En van hieruit zijn we naar de "höbste nog wat krach"-beklimming gereden. Deze beklimming even genomen. Door een schakelfout heb ik den helft te voet moeten doen, terwijl Rudi op souplesse naar boven is gereden. Dan nog snel even de speeltuin meegepikt en zo terug richting huiswaarts.

Dirk zal volgende week zeker en vast weer meegaan en hopelijk gaat Stefan ook nog enkele keren mee. Want hoe meer zielen, hoe meer wielen.

Route-Rapport:

1. Afstand: 37,50 km

2. Fietstijd: 2u13 min.

3. Gemiddelde snelheid: 17 km/u
4. Maximum snelheid: 38,50 km/u

5. Moeilijkheidsgraad (van 1 t.e.m. 5): 2,5

6. Technisch (van 1 t.e.m. 5): 3

De mazzel

Jeugdwerking

Voila, wij hebben onze goede daad alweer ingevuld gekregen deze maand, in het kader van de jeugdwerking, die er toch wel mag zijn in de grote vakantie, hebben we iemand uit het N.A.-milieu (nvdr N.A.=Non-Actief) meegenomen voor een mountainbike ritje. Mensen uit dit milieu zijn dikwijls vastgeroest aan één bepaalde sport (meestal nog van recreatieve aard en met een lage frequentiegraad qua trainingen, in dit geval volleybal), hebben buiten een auto, een kinderwagen en een kruiwagen geen andere vervoersmiddelen en hebben zodoende een bedenkelijke conditie.

De gelukkige uitverkorene, laten we hem Dirk noemen, had zich net op tijd kunnen voorzien van een fiets en de nodige klikschoenen. Een helm, een gevulde drinkbus en een energiereep vond hij blijkbaar niet nodig, dus daar hebben wij maar voor gezorgd. Zijn fietstenue bestond, u raad het al, uit zijn volleybalbroek en bijpassend t-shirt, maar dat is in principe al voldoende.

Om 10u hadden we afgesproken bij Dirk thuis, hij stond ons al vol ongeduld op te wachten aan zijn riante villa. Even later zwaaide vrouw en kinderen hem na, hopende op een veilige rit en ongehavende terugkomst. Dirk woont zeer ideaal (qua mountainbiken dan toch, de rest weten wij zo niet), op ongeveer de gemiddelde spuugafstand van een lama verwijdert van het stationnetje in Eisden, ideale uitgangsbasis van een mountainbikeritje, dus volgden we de voor ons al bekende rode route. Deze route begint met een mooi vlak opwarmingsstukje waarna het spoor over gagaan wordt, gevolgd door een leuk stukje vals plat met aansluitend een leuke klim, ideaal voor beginners als Dirk. Aangezien dat hij nog aan zijn fiets moest wennen en het schakelen nog niet helemaal doorhad, is hij relatief ver geraakt in deze klim, halverwege heeft hij uitgeklikt en is hij te voet verder gegaan. Na bergop komt meestal ook een bergaf en ook deze heeft hij goed doorstaan. Ondertussen waren we al aan de Salamander aangekomen waar we een stukje verharde fietsweg hebben gevolgd tot aan de beklimming aan de speeltuin, die we wijselijk links hebben laten liggen. De twee beklimmingen, die met elkaar verbonden worden door een vlak "recuperatiestukje", zijn we met ons gedrieën rustig omhooggefietst waarna boven even halt gehouden werd voor een drankje en een hap(je) van de energiereep.

Vervolgens gingen we richting hoogste punt van de Mechelse Heide

terug richting Salamander, in deze afdaling heeft Dirk zich eventjes mispakt en maakte zodoende een mooie uitschuiver gevolgd door en voorwaartse salto richting vlakte. Het zag er spectaculair uit, maar hij is er zonder kleerscheuren vanaf geraakt. Terug aan de Salamander aangekomen hebben we voor Dirk te terugtocht ingezet zodat hij ongeveer een 15-tal kilometer in de benen had toen we terug bij zijn thuis van de fiets afstapten. Wij zetten onze tocht nog een beetje verder en hadden bij aankomst een 36-tal kilometer op de teller staan.

Het was een fijn ritje en we hopen Dirk volgende zondag weer mee te kunnen nemen op tocht om hem zo beetje bij beetje uit dat NA-milieu te kunnen weghouden.

Route-Rapport:

1. Afstand: 36,40 km

2. Fietstijd: 2u

3. Gemiddelde snelheid: 17,40 km/u

4. Maximum snelheid: 36,1 km/u

5. Moeilijkheidsgraad (van 1 t.e.m. 5): 2

6. Technisch (van 1 t.e.m. 5): 2

Tot volgende week !

Eindelijk tot in Rekem

Deze week kreeg ik van Rudi een sms'je. Daarin stond dat Dirk Bollen met ons mee zou gaan fietsen vandaag. Dat gaat plezant worden, dacht ik al. Vooral wetende dat Dirk de laatste jaren maximum maar 2km (als hij daar al aankomt zelfs) op een fiets gezeten heeft en dan was het zeker en vast nog gene mountainbike. Maar gisteren had ik Rudi nog even aan de telefoon en toen vertelde hij dat Dirk niet meeging. Wat was er nu gebeurd? Dirk zo blij als ene vis toen hij de mountainbike van zijn broer Stefan kreeg ,die blijkbaar een nieuwe bike heeft gekocht (ge ziet waar het geld zit..), wou zijne fiets dus onmiddelijk naar fietshandel Breuls brengen om er het één en ander aan te laten doen. Dus dat heeft hij ook gedaan. Maar toen hij zaterdag zijn fietske wou gaan halen, bleek de winkel dicht te zijn. Dat was ook vrij normaal, want het was de 15de augustus en Dirkske had dat blijkbaar niet door. Volgens mij was hij zo van de wereld af dat hij eindelijk met de wereldberoemde Blackforx mee mocht gaan fietsen, dat hij niet meer op de kalender had gekeken dat het zaterdag eigenlijk een zondag was in ons belgenlandje.
Dus deze morgen geen Dirkske te zien. Alleen ik en Rudi dus (zoals gewoonlijk). En vandaag hadden we echt een misie. We hadden al eens geprobeerd om van Grömme tot in Rekem te fietsen door het bos (zie verslag "den draad"). Alleen waren we er niet geraakt. Dus vandaag moesten en zouden we er wel geraken. Op naar onze misie: zoek Rekem.
Om 9u30 aan Rudi zijne villa vertrokken in de richting van het Prinsenpark, om zo langs de autosnelweg naar de Kik te rijden. Van hieruit naar de Duivelsberg. En hier kon onze zoektocht beginnen.
Volle moed eraan begonnen. Het eerste stuk bleven we de hele tijd langs den draad van het koninklijk domein fietsen. Maar dit mocht niet te lang duren, want dat was de fout die we de vorige keer hadden gemaakt. Toen hebben we gewoon een tourke rond dat domein gedaan.
Dus nu hadden we optijd den draad verlaten en zijn we gewoon altijd rechtdoor blijven rijden. Hier en daar kwamen we ferme modderpoelen tegen maar die laten we meestal professioneel links liggen. We rijden er gewoon rond dus. Maar af en toe moeten we er ook door en dat vinden de fietske dan weer minder plezant. We zijn dus altijd rechtdoor blijven knallen en als bij wonder kwamen we opeens weer op de bewoonde wereld uit. We zaten in Zutendaal, op 500m van het Rekemer bos. Dus waren we in onze opzet geslaagd.
We hebben nog een beetje Rekemer bos meegenomen om zo tot in Grömme te fietsen (volledig over boswegen). Toen nog een beetje het bos van Grömme verkent en onze weg verder gezet richting Salamander. Hier nog een beetje rond geknald en tegen 11u45 stonden we weer bij Rudi zijne villa.
Eindelijk kennen we nu de weg van Opgrimbie naar Zutendaal om dan via Rekem terug naar de Salamander te rijden. Nu kunnen we onze Blackforx-route uitbreiden tot ver boven de 40km.

Route-Rapport:

1. Afstand: 33,50 km
2. Fietstijd: 2u
3. Gemiddelde snelheid: 17,70 km/u
4. Maximum snelheid: 35 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (van 1 t.e.m. 5): 2,5
6. Technisch (van 1 t.e.m. 5): 3

De groe(n)ten en tot volgende week (hopelijk met Dirk erbij)

Roadbook Val-Dieu

Ik hoor u al denken, "Roadbook ? Wat is dat voor een beest ?"

Wel, wij zijn geabonneerd op het tijdschrift O2Bikers, een maandelijks mountainbike magazine boordevol informatie over het mountainbiken en alles wat er mee te maken heeft. In elke uitgave staat er een routeverslag beschreven met de nodige foto's, nuttige informatie en natuurlijk de te volgen route geschreven in fiets-taal, het weg-boek of in het Engels "Road-book". Marc zijn oog was een tijdje geleden gevallen op de roadbook van Val-Dieu (hier kunt u het bekijken) en het kriebelde dus al geruime tijd om deze eens na te rijden. Vandaag was het dan zo ver, om 9u afgesproken en na het opzadelen van de mtb ging het richting Abdijhoeve van Val-Dieu in de buurt van Aubel.

Tegen 10u konden we vertrekken, na een klein stukje asfalt kregen we het eerste klimmetje voorgeschoteld; kort, steil en technisch zoals we er nog onder de wielen zouden krijgen vandaag. Na een leuke singletrack kwamen we een eerste beekje tegen...

mooi, maar blijkbaar niet de bedoeling want hier moesten we volgens de gps rechtsomkeer maken, navigatiefoutje, kan gebeuren.

De klimmetjes volgens zich in regelmatig tempo op en daarbij horen natuurlijk ook af en toe de nodige afdalingen, en ik kan u vertellen, we hebben er een paar gehad waarbij onze haren rechtop gingen staan (voor zover we die hebben), niet van de snelheid waarmee we deze afdalingen konden nemen, eerder van de moeilijkheid waarmee ze genomen moesten worden, het was ferm uitkijken geblazen om niet onderuit te gaan op de uitgespoelde paden die ook nog eens bezaaid lagen met stenen en boomwortels.

Op een bepaald moment waren we zelfs verplicht om de mtb's op de schouder te nemen en te voet verder te gaan...

Gelukkig werden we regelmatig beloond met enkele mooie uitzichten op de prachtige streek rond Aubel en Herve.

De volgende klim diende zich aan, ongeveer halverwege het roadbook, het was er eentje van formaat, ongeveer één kilometer lang en met 110m hoogteverschil tussen voet en top. Eenmaal boven was het tijd voor een bijt in de energiereep, als u begrijpt wat ik bedoel.

Als we geweten hadden dat hier een bbq stond, dan hadden we misschien iets anders meegenomen dan energierepen.
We zetten onze tocht verder met weer de nodige klimmetjes en afdalingen en lieten na enkele kilometers siroperie Meurens, waar de echte Luikse siroop wordt gemaakt, links liggen en het mooie dorpje Aubel rechts.

Vanaf hier ging het enkele kilometers over een soort grindpad, mooi stukje om even te recupereren en ons voor te bereiden op de laatste kilometers van onze tocht die toch nog enkele pittige passages bleek te bevatten. De schijven van mijn remmen waren op een bepaald moment gloeiheet, we hoorden ze tikken/afkoelen toen we even moesten afstappen om een paardenweide te doorkruisen.

Hierna hadden we al terug zicht op het dak van de Abdij en wisten dat we de laatste kilometers aan het rijden waren. Ze gaven ons nog een laatste klim voor de wielen en daarna konden we besluiten dat dit een mooie streek is om onderandere te mountainbiken, maar van dit roadbook hadden we meer verwacht. De uitgespoelde paden met de vele stenen en boomwortels waren er soms te veel aan.

Route-rapport:
Afstand: 36 km
Fietstijd: 2u20
Gem. snelheid: 16 km/u
Maximum snelheid: 43,7 km/u
Moeilijkheidsgraad (van 1 t.e.m. 5): 3
Technische (van 1 t.e.m. 5): 3