Het is weer zondag, en een echte "zon"dag, ideaal dus voor een fietstochtje...
Donderdag hadden we al gezegd dat we nog eens in Rekem gingen proberen te geraken om daar wat rond te crossen tussen boom en struik, maar ik kan u nu al vertellen, het is bij proberen gebleven.
Met goede voornemens en de gps in de aanslag richting Ringlaan om aldaar net achter "Het Schuttershof" een insteekje richting bos te nemen. Dit lijkt wel de standaard startpositie te worden voor onze fietsavonturen...
Maar in plaats van halverwege rechtsaf te draaien richting salamander, bleven we mooi rechtdoor fietsen richting autostradebrug nabij de Kikmolen, daar de bos in gevolgen, eventjes langs de autostrade gereden om zo in te pikken op een wandelroute (foei) die ons langs een oude zandgroeve (waar één van Marc zijn favoriete klimmetjes zich bevindt) tot boven op de Duivelsberg zou brengen. De weg naar Zutendaal overgestoken, een klein stukje fietsroutenetwerkweg gevolgd en daarna een stukje ruiterenpaardroutenetwerkmodderweg (gelukkig is het de afgelopen dagen droog gebleven anders was het daar al ploeteren in den drek).
Op een bepaald moment kom je daar dus "den draad" tegen, dit is de omheining die rond het Koninklijk Domein van de Koning (ja duh) loopt (hier had koning Boudewijn indertijd dus een buitenverblijf, jaja midden in het Nationaal park hoge Kempen!).
Wat weinigen weten is dat als je deze draad volgt, je na een vervelend stukje weg (kapotgereden door paard en ruiter) een mooie singletrack voorgeschoteld krijgt met enkele mooie ups en downs ! Een ander "wist-je-dat"-je is dat als je de omheining lang genoeg volgt je terug komt op de plaats uitkomt waar je de omheining bent beginnen te volgen (hè Marc) !
Maar dit terzijde, op een bepald moment komen we dus terug op de weg naar Zutendaal, nu wordt het moeilijk, nog naar Rekem of iets anders, misschien eerst "Hoe naar Rekem?"... nee, kom maar terug richting Salamander, dus wij even over de weg een stukje terug gefietst tot aan de (afgesloten voor zwaar verkeer) weg naar Heiwick, daar terug de bos in hopende dat we ergens op de Steenweg naar As zouden uitkomen, dit was dus zonder eran te denken dat er midden tussenin ook nog een autostrade loopt ! Maar bon, uiteindelijk toch op het juiste spoor geraakt en zo langs de Sita door terug op die mooie afdaling van het type singletrack die we onlangs ontdekt hebben, naadloos door Marc overgegaan op een stukje BlackForx-route en na enkele klimmetjes en fantastische afdalingen waren we alweer aan de Salamander, om af te sluiten nog even de speeltuin afgereden en dan richting Opperveldstraat voor een lekker fris schuimend....colaake.
Pap, als ge de volgende keer een pintje wilt hebben, dat staat hier ook in de frigo hè !!!
Greetz en tot de volgende !
zondag 24 mei 2009
vrijdag 22 mei 2009
Heerlijk in het zonnetje
Gisteren voor de 2de keer deze week op onze fietskes gesprongen om een tochtje over de Mechelse heide te doen. De knie van Rudi die alweer gebeterd is en idem dito voor mijn schouder. Maar we willen nog niet al te veel risrco's nemen, dus blijven we nog eventjes in Maasmekka rondtuffen.
Zoals als gewoonlijk om 9u30 ten huize Gerets-Verpoorten vertrokken. Een paar 100 meter voor het Prinsenpark zijn we het bos ingedoken. Niemand gevallen tijdens het duiken, dus we konden op ons gemakje door.
Snel even beslissen welke route we gingen doen. maar dat wisten we eigenlijk al voordat we gingen vertrekken. Het ging in dezelfde aard zijn als zondag. Dat was het ideale parcours om op uw gemak te fietsen, zonder al te veel belasting voor Rudi's knie. Hij moet natuuurlijk nog altijd trappen, maar door de (perfecte) parcourskennis van Rudi, weet hij perfect waar hij zich een beetje moet inhouden en waar hij natuurlijk de volle petrol kan gaan.
Dus qua parcours was het zo goed als hetzelfde als zondag, behalve dat Yvettig plaats had gemaakt voor het zonnetje. Lekker weertje was dat.
En voor de eerste keer was alles kort:
- korte broek
- truike met korte mouwen
- kort kapsel
Rudi had zelfs zijne zonnebril op.
Spectaculaire dingen zijn er niet gebeurd, maar het was een heel leuk tochtje.
Juist op het einde was er een beetje verwarring. Rudi had een totaal van 36km op zijn tellerke staan en ik had een totaal van 40km op het tellerke staan. Maar vermits Rudi zijne kilometrik juist opnieuw had ingesteld, was de kans groot dat zijn kilometrikske juister was dan de mijne.
Dus hebben we mijne wielomtrek even nagemeten en toen kwamen we tot de constatering dat die niet klopte, dus hebben we de instelling op mijn tellerke even aangepast en nu zal het wel weer juist zijn. In ieder geval hebben we onze kilometers er weer opzitten en zijn we weer klaar om er zondag weer in te vliegen.
Geniet nog van het verlengde weekend en tot de volgende...
Zoals als gewoonlijk om 9u30 ten huize Gerets-Verpoorten vertrokken. Een paar 100 meter voor het Prinsenpark zijn we het bos ingedoken. Niemand gevallen tijdens het duiken, dus we konden op ons gemakje door.
Snel even beslissen welke route we gingen doen. maar dat wisten we eigenlijk al voordat we gingen vertrekken. Het ging in dezelfde aard zijn als zondag. Dat was het ideale parcours om op uw gemak te fietsen, zonder al te veel belasting voor Rudi's knie. Hij moet natuuurlijk nog altijd trappen, maar door de (perfecte) parcourskennis van Rudi, weet hij perfect waar hij zich een beetje moet inhouden en waar hij natuurlijk de volle petrol kan gaan.
Dus qua parcours was het zo goed als hetzelfde als zondag, behalve dat Yvettig plaats had gemaakt voor het zonnetje. Lekker weertje was dat.
En voor de eerste keer was alles kort:
- korte broek
- truike met korte mouwen
- kort kapsel
Rudi had zelfs zijne zonnebril op.
Spectaculaire dingen zijn er niet gebeurd, maar het was een heel leuk tochtje.
Juist op het einde was er een beetje verwarring. Rudi had een totaal van 36km op zijn tellerke staan en ik had een totaal van 40km op het tellerke staan. Maar vermits Rudi zijne kilometrik juist opnieuw had ingesteld, was de kans groot dat zijn kilometrikske juister was dan de mijne.
Dus hebben we mijne wielomtrek even nagemeten en toen kwamen we tot de constatering dat die niet klopte, dus hebben we de instelling op mijn tellerke even aangepast en nu zal het wel weer juist zijn. In ieder geval hebben we onze kilometers er weer opzitten en zijn we weer klaar om er zondag weer in te vliegen.
Geniet nog van het verlengde weekend en tot de volgende...
zondag 17 mei 2009
2 halve fietsers
Alweer weekend, dus was het weer tijd om de white- en blackforx van den haak te nemen en het bosje in te vliegen. Begin deze week was het nog niet zeker als we wel gingen fietsen, want Rudi zit met een vervelende knieblessure. En ik zit nog met de naweeën van een ontwrichte-schouder-uit-de-kom-niet meer-in-de-dop-blessure. Gisteren nog even de situatie gecheckt bij Rudi en hij ging het proberen. Moest het echt niet lukken, dan gingen we ons gewoon omdraaien.
Dus vandaag om 9u30 vertrokken richting Mechelse heide. 2 km opwarmen op het asfalt en dan het bos in. Maar daar ging het al bijna mis. De eerste paar 10-tallen meters in het bos waren we wat aan het zeveren (we leken net marktwijven) toen Rudi plots met zijn voorwiel op een boomwortel uitschoof. Hij week mijn richting uit, taffel taffel en daar lagen we bijna allebei op onze smoel. Dankzij Rudi zijn stuurmanskunsten en mijn stevige body bleef hij toch recht. Voor hetzelfde geld was ons ritje daar al afgelopen....
We zette onze weg gewoon voort en nu begonnen we te overleggen welk parcours we gingen nemen. Niet te veel klimwerk, want dat was niet goed voor de knie van Zero. Maar we moesten sowieso toch ergens klimmen, want anders gingen we niet ver geraken. Dus we namen een gemakkelijk klimmetje waar we gewoon op souplesse omhoog rijden om Rudi zijne knie zo min mogelijk te belasten. Ondertussen had ik al een parcours in mijn köpke zitten. Ik wilde eens door de zand/grindgroeve rijden van de Mechelse heide. Dus zijn wij bij de Höbste-nog-gèt-krach afdaling/beklimming naar onder gereden en i.p.v daar weer omhoog te rijden aan de andere kant, zijn we gewoon in het dal gebleven om zo door de groeve te rijden. In het begin liep dat wel goed, maar hoelanger dat het duurde, des te meer zand dat we voorgeschoteld kregen. Trappen voor kapot maar niks snelheid ontwikkelen. Dus we waren heeeeeeeeeeeeeeel blij toen we weer uit de groeve geraakt waren. Hier gaan ze ons niet meer zien, man man man miserie miserie miserie, dju de dju de dju...
We kwamen uit op de heiwijk en van hieruit zijn we richting Walkro gereden. Onderweg nog een paar wielerterroristen tegen gekomen die met nen platte tuub zaten (hihihihi). Achter de Walkro weer het bos ingevlogen en hier kwamen we een leuk stukje single-track tegen. Echt een stuk waar je in de zomer een zeer hoge snelheid kan halen, maar nu ging dat niet. Door de regen hingen er veel struiken over de single-track en was het constant van links naar rechts zwieberen om de struiken te ontwijken. We kwamen nu weer op bekend terrein en ik vroeg aan Zero of hij nog een beklimming aankon. Ik kreeg groen licht, dus weer een beklimming gedaan en natuurlijk ook een leuke afdaling. Ondertussen reden we terug richting de salamander.
Toen we bijna bij de salamander aankwamen, kwamen we een bevoorradingstentje tegen. Blijkbaar was er een wandeltocht of zoiets aan de gang. Dus wij passeerden gewoon dit (party)tentje. En terwijl wij langs het tentje reden riep daar een vrouw op ons: "jongens géér zéét er vèttig oet". En ik antwoordde: "dat höbste met dat vèttig wèèr". Toen ging ik langs Rudi rijden en hij zei: " Volgens miech hit di-j vrouw Yvettig". Geef nu toe, dat is toch een goei hé.
Genoeg gelachen, terug gaas geven op de fiets. We zette ons weg verder richting de Duivelsberg. Daar nog even een afdaling en een beklimming meegenomen en toen begon Rudi zijne knie op te spelen. Dus gingen we terug huiswaarts.
Met 36 km op den teller hebben we toch goed ons best gedaan in de regen. Vooral als ge weet dat we eigenlijk maar 2 halve fietsers waren.
Komende week wordt maar een korte werkweek, dus als het een beetje meezit kunnen jullie 2 fietsverslagen verwachten. Misschien dat Joerie ook eens mee komt biken. We zullen zien, zei de blinde...
De groe(n)ten en tot volgende week
Dus vandaag om 9u30 vertrokken richting Mechelse heide. 2 km opwarmen op het asfalt en dan het bos in. Maar daar ging het al bijna mis. De eerste paar 10-tallen meters in het bos waren we wat aan het zeveren (we leken net marktwijven) toen Rudi plots met zijn voorwiel op een boomwortel uitschoof. Hij week mijn richting uit, taffel taffel en daar lagen we bijna allebei op onze smoel. Dankzij Rudi zijn stuurmanskunsten en mijn stevige body bleef hij toch recht. Voor hetzelfde geld was ons ritje daar al afgelopen....
We zette onze weg gewoon voort en nu begonnen we te overleggen welk parcours we gingen nemen. Niet te veel klimwerk, want dat was niet goed voor de knie van Zero. Maar we moesten sowieso toch ergens klimmen, want anders gingen we niet ver geraken. Dus we namen een gemakkelijk klimmetje waar we gewoon op souplesse omhoog rijden om Rudi zijne knie zo min mogelijk te belasten. Ondertussen had ik al een parcours in mijn köpke zitten. Ik wilde eens door de zand/grindgroeve rijden van de Mechelse heide. Dus zijn wij bij de Höbste-nog-gèt-krach afdaling/beklimming naar onder gereden en i.p.v daar weer omhoog te rijden aan de andere kant, zijn we gewoon in het dal gebleven om zo door de groeve te rijden. In het begin liep dat wel goed, maar hoelanger dat het duurde, des te meer zand dat we voorgeschoteld kregen. Trappen voor kapot maar niks snelheid ontwikkelen. Dus we waren heeeeeeeeeeeeeeel blij toen we weer uit de groeve geraakt waren. Hier gaan ze ons niet meer zien, man man man miserie miserie miserie, dju de dju de dju...
We kwamen uit op de heiwijk en van hieruit zijn we richting Walkro gereden. Onderweg nog een paar wielerterroristen tegen gekomen die met nen platte tuub zaten (hihihihi). Achter de Walkro weer het bos ingevlogen en hier kwamen we een leuk stukje single-track tegen. Echt een stuk waar je in de zomer een zeer hoge snelheid kan halen, maar nu ging dat niet. Door de regen hingen er veel struiken over de single-track en was het constant van links naar rechts zwieberen om de struiken te ontwijken. We kwamen nu weer op bekend terrein en ik vroeg aan Zero of hij nog een beklimming aankon. Ik kreeg groen licht, dus weer een beklimming gedaan en natuurlijk ook een leuke afdaling. Ondertussen reden we terug richting de salamander.
Toen we bijna bij de salamander aankwamen, kwamen we een bevoorradingstentje tegen. Blijkbaar was er een wandeltocht of zoiets aan de gang. Dus wij passeerden gewoon dit (party)tentje. En terwijl wij langs het tentje reden riep daar een vrouw op ons: "jongens géér zéét er vèttig oet". En ik antwoordde: "dat höbste met dat vèttig wèèr". Toen ging ik langs Rudi rijden en hij zei: " Volgens miech hit di-j vrouw Yvettig". Geef nu toe, dat is toch een goei hé.
Genoeg gelachen, terug gaas geven op de fiets. We zette ons weg verder richting de Duivelsberg. Daar nog even een afdaling en een beklimming meegenomen en toen begon Rudi zijne knie op te spelen. Dus gingen we terug huiswaarts.
Met 36 km op den teller hebben we toch goed ons best gedaan in de regen. Vooral als ge weet dat we eigenlijk maar 2 halve fietsers waren.
Komende week wordt maar een korte werkweek, dus als het een beetje meezit kunnen jullie 2 fietsverslagen verwachten. Misschien dat Joerie ook eens mee komt biken. We zullen zien, zei de blinde...
De groe(n)ten en tot volgende week
maandag 4 mei 2009
Testritje
1 mei, een traditionele verlofdag en als het weer een beetje meezit ideaal dus om te gaan mountainbiken. Donderdagavond (even) de schijfremmen van mijn nieuwe fiets "ingeremd" en het beestje was klaar voor een eerste rit in het voor ons overbekende (hè pap) Maasmechelen.
Een verlofdag betekent ook een beetje langer slapen, dus tegen half tien afgesproken en dat was dus ook ongeveer het uur dat Los Papos ongeduldig op de zijdeur stond te bonken... twee minuten later waren we op weg naar wat we noemen "de BlackForx"-route, een keurig door Los Papos samengestelde en uitgestippelde route langsheen de mooiste plekjes van het bos, de fijnste beklimmingen en stoerste afdalingen van Maasmechelen. Hij kent de route met zijn ogen dicht, al had hij ze vrijdag beter kunnen openhouden, mijn gedacht.
Het was natuurlijk al een tijdje geleden dat we deze route nog eens gereden hadden en op bepaalde punten zijn we de verkeerde kant op gefietst, maar dat betekent niet dat we ons niet geamuseerd hebben, integendeel, we hebben ondanks het "verkeerd" rijden toch nog de beste hoogte- (en laagte)punten van de BF-route gedaan.
De Bushmaster heeft "de bush" met glans doorstaan, het ging precies allemaal wat vlotter en soepeler maar dat zal wel komen omdat nog alles nieuw is en de schijfremmen, dat is echt de moeite ! Ben eens benieuwd of ik er nog zo over denk als ze de eerste keer modder hebben gehad.
Na ongeveer 110 minuten en 35 kilometer waren we terug bij ons vertrekpunt en maakten we afspraken om zondag opnieuw te gaan fietsen, dat is uiteindelijk niet kunnen doorgaan aangezien Los Papos zijne schouder niet in zijne kom heeft kunnen houden tijdens een partijtje voetbal zaterdag. Volgens mij kan hij nu zelfs niet meer op twee handen tellen hoeveel keren het al gebeurd is...
Pap, "hou 'm d'r in" hè.
Tot de volgende.
Een verlofdag betekent ook een beetje langer slapen, dus tegen half tien afgesproken en dat was dus ook ongeveer het uur dat Los Papos ongeduldig op de zijdeur stond te bonken... twee minuten later waren we op weg naar wat we noemen "de BlackForx"-route, een keurig door Los Papos samengestelde en uitgestippelde route langsheen de mooiste plekjes van het bos, de fijnste beklimmingen en stoerste afdalingen van Maasmechelen. Hij kent de route met zijn ogen dicht, al had hij ze vrijdag beter kunnen openhouden, mijn gedacht.
Het was natuurlijk al een tijdje geleden dat we deze route nog eens gereden hadden en op bepaalde punten zijn we de verkeerde kant op gefietst, maar dat betekent niet dat we ons niet geamuseerd hebben, integendeel, we hebben ondanks het "verkeerd" rijden toch nog de beste hoogte- (en laagte)punten van de BF-route gedaan.
De Bushmaster heeft "de bush" met glans doorstaan, het ging precies allemaal wat vlotter en soepeler maar dat zal wel komen omdat nog alles nieuw is en de schijfremmen, dat is echt de moeite ! Ben eens benieuwd of ik er nog zo over denk als ze de eerste keer modder hebben gehad.
Na ongeveer 110 minuten en 35 kilometer waren we terug bij ons vertrekpunt en maakten we afspraken om zondag opnieuw te gaan fietsen, dat is uiteindelijk niet kunnen doorgaan aangezien Los Papos zijne schouder niet in zijne kom heeft kunnen houden tijdens een partijtje voetbal zaterdag. Volgens mij kan hij nu zelfs niet meer op twee handen tellen hoeveel keren het al gebeurd is...
Pap, "hou 'm d'r in" hè.
Tot de volgende.
woensdag 29 april 2009
Vreemde eend
Zoals jullie in het vorige verslag van Rudi konden lezen, heeft Rudi zich dus een nieuw supersonisch ultra fantastisch geweldig vliegmachien aangeschaft. De Cube verkocht en een Bulls in de plaats gekocht. En zoals jullie op de foto's konden zien, is het echt wel een mooi apparaat.
Maar nu stelt zich echter wel een probleem. Ons Blackforx-clubje is zeer gegeerd bij andere bikers om toe te treden tot ons elite-clubje. Maar om er geen mega-clubje van te maken had Rudi enkele regeltjes opgesteld waaraan je moet voldoen om tot ons elite-clubje te kunnen toe treden (lees het verslag "aanvragen" in 2008 nog maar eens).
Ik zal de 4 regels nog eens even opsommen:
1. de mountainbike mag niet mooier en nieuwer of beter afgewerkt zijn dan die van ons.
2. de mountainbike MOET afgewerkt zijn met een zwarte verende voorvork van het merk Rock Shox en gelijkwaardig (zeker niet meerwaardig) zijn aan een Dart 3.
3. schijfremmen zijn uit den boze.
4. fully's zijn ook niet toegestaan.
Bij 2 van deze 4 regeltjes hebben we nu een probleem met Rudi zijne nieuwe bike. Zijn nieuw machien heeft een WITTE (ja het is echt waar) Rock Shox Reba SL voorvork en dan ook nog eens schijfremmen. Hij lapt gewoon zijn eigen regeltjes aan zijn fietsschoenen (met laarzen op een fiets zitten is toch een beetje belachelijk).
Dat er schijfremmen op zitten is niet zo zeer het grootste probleem, want ge vindt bijna niks anders meer dan fietskes met schijfremmen. Maar die WITTE vork, dat is toch wel iets anders. Als mede-oprichter en ontwerper van onze blog vind ik toch dat hij rekening had moeten houden met de blognaam bij de keuze van zijn verende voorvork. Wat moet ik hier nu mee aanvangen?
Ik kan die brave jong toch niet op straat zetten hé ??????????
Daarom hier enkele oplossingen:
- Ik koop een potje zwarte verf om zijn WITTE vork dan toch maar zwart te verven.
- We kunnen ook onze blognaam veranderen (maar dat is dan heiligschennis).
- Ik koop mij een nieuwe witte verende voorvork (die nieuwe vork zal er toch eens moeten komen, want de mijne begint een beetje na te laten).
- I.p.v te verven kunnen we ook gewoon zwarte tape over zijn vork plakken.
- Hij wisselt de vork van zijne (ex)-Cube met die van zijne nieuwe Bulls (Joerie zou er blij mee zijn).
We zullen er in ieder geval wel uit komen (hoop ik).
Komende vrijdag gaan we de Bulls Bushmaster 1 testen en inwijden op de Blackforx-route.
Eindelijk weer de mtb op, na meer dan 2 maanden niks doen.
P.S. Hang niet te veel het varken uit, want dat kan in deze tijd zeer gevaarlijk zijn...
De mazzel
Maar nu stelt zich echter wel een probleem. Ons Blackforx-clubje is zeer gegeerd bij andere bikers om toe te treden tot ons elite-clubje. Maar om er geen mega-clubje van te maken had Rudi enkele regeltjes opgesteld waaraan je moet voldoen om tot ons elite-clubje te kunnen toe treden (lees het verslag "aanvragen" in 2008 nog maar eens).
Ik zal de 4 regels nog eens even opsommen:
1. de mountainbike mag niet mooier en nieuwer of beter afgewerkt zijn dan die van ons.
2. de mountainbike MOET afgewerkt zijn met een zwarte verende voorvork van het merk Rock Shox en gelijkwaardig (zeker niet meerwaardig) zijn aan een Dart 3.
3. schijfremmen zijn uit den boze.
4. fully's zijn ook niet toegestaan.
Bij 2 van deze 4 regeltjes hebben we nu een probleem met Rudi zijne nieuwe bike. Zijn nieuw machien heeft een WITTE (ja het is echt waar) Rock Shox Reba SL voorvork en dan ook nog eens schijfremmen. Hij lapt gewoon zijn eigen regeltjes aan zijn fietsschoenen (met laarzen op een fiets zitten is toch een beetje belachelijk).
Dat er schijfremmen op zitten is niet zo zeer het grootste probleem, want ge vindt bijna niks anders meer dan fietskes met schijfremmen. Maar die WITTE vork, dat is toch wel iets anders. Als mede-oprichter en ontwerper van onze blog vind ik toch dat hij rekening had moeten houden met de blognaam bij de keuze van zijn verende voorvork. Wat moet ik hier nu mee aanvangen?
Ik kan die brave jong toch niet op straat zetten hé ??????????
Daarom hier enkele oplossingen:
- Ik koop een potje zwarte verf om zijn WITTE vork dan toch maar zwart te verven.
- We kunnen ook onze blognaam veranderen (maar dat is dan heiligschennis).
- Ik koop mij een nieuwe witte verende voorvork (die nieuwe vork zal er toch eens moeten komen, want de mijne begint een beetje na te laten).
- I.p.v te verven kunnen we ook gewoon zwarte tape over zijn vork plakken.
- Hij wisselt de vork van zijne (ex)-Cube met die van zijne nieuwe Bulls (Joerie zou er blij mee zijn).
We zullen er in ieder geval wel uit komen (hoop ik).
Komende vrijdag gaan we de Bulls Bushmaster 1 testen en inwijden op de Blackforx-route.
Eindelijk weer de mtb op, na meer dan 2 maanden niks doen.
P.S. Hang niet te veel het varken uit, want dat kan in deze tijd zeer gevaarlijk zijn...
De mazzel
dinsdag 28 april 2009
Verandering van bike doet biken...
Enkele weken geleden, op een mooie zonnige vrijdagmiddag met een buitentemperatuur van rond de 28°C in de schaduw -ik weet het nog goed- deed de gelegenheid zich voor om mijn Cube te verkopen. Eerst was ik twijfelachtig, want ik ben zeer content van mijn Cubeke en we hebben al heel wat meegemaakt, maar de twijfel ruimde al snel plaats voor de mogelijkheden en de vooruitgang.
Nu nog Miriam haar "zegen" zien te krijgen, want opeens een nieuwe fiets in de garage zou -zeker met haar nieuwe bril- niet onopgemerkt aan haar voorbijgaan, zelfs al zou ik terug ne witte nemen met een zwarte vork en toestanden...
Na veel zweterige slapeloze nachten, overleggen, kruisverhoringen, beraadslagen, argumenten op tafel gooien,
telefoontjes van het M!LF (de Philippe en de Jan hamerden erop dat ik geen toestemming nodig had van mijn vrouw...sorry gasten, zo ben ik nu eenmaal) en twee nieuwe tafels, kon ik Miriam uiteindelijk voor mijn kar spannen en haar overtuigen om door te gaan met de verkoop van de Cube en bijgevolg een nieuwe fiets aan te schaffen. (Eigenlijk had Miriam er helemaal geen moeite mee dat ik de Cube verkocht, maar dan hadden jullie 8 regels minder te lezen gehad)
Enkele telefoontjes verder was de verkoop van de Cube mondeling overeengekomen, nu begon het lastige werk...een nieuwe mtb zoeken !
Aangezien mijn huidige fietsenmaker (Breuls in Maasmechelen) onder andere het merk Bulls verdeelt, ben ik de dag erna hem een bezoekje gaan brengen. Zoals altijd werd ik met raad en daad bijgestaan (zelfs met nog een 8-tal ongeduldig wachtende klanten achter mij) door de verkoper, boekjes meegekregen van verschillende merken, evenals de raad om fietsen te gaan vergelijken. Zo gezegd, zo gedaan (ge kent mij hé).
De volgende dagen was het al fietsen wat de klok sloeg, vraag maar een Miriam; zat ik in de zetel, had ik een boekske van mtb's of de laptop in mijn handen, ging ik naar het kleinste kamertje in huis, boekske van mtb's ging mee, ging ik slapen, Miriam ging mee, boekske bleef (lees: moest) onder liggen.
Dagenlang twijfelde ik tussen Cube, Trek en Bulls...hydraulische remmen of schijfremmen... volledige vergelijkingsstudies heb ik geschreven... de Bulls kwam er steeds als beste uit (prijs/kwaliteit), superkwaliteit frame + full XT afmontage, dat vond ik bij geen ander merk in dezelfde prijsklasse.
Maar Bulls is een (nog) redelijk onbekend merk hier in België, misschien toch beter een Cube nemen, of een Trek 8500, dat is ook een ferme fiets ! Maar de afmontage is weer minder...man, man, wie helpt mij !!!
En daar was hij dan, the one and only Los Papos, hij zei vlakaf : "moest ik het zijn, ik zou niet twijfelen, die Bulls is een hele goede fiets, sjiek frame, goede afmontage, doen gewoon!"
De kogel was door de kerk, mijne (fiets)maat heeft mij over de spreekwoordelijke streep getrokken, we gaan voor de Bulls !
De donderdag erop kwam een nieuwe lichting fietsen binnen bij Breuls, de "Bushmaster 1" zou erbij zitten, ideaal om hem eens in levende lijve te zien en ik moet zeggen ik was direct verkocht.
Nu, enkele dagen later, staat 'em al bij ons thuis in de garage en ik kan niet wachten op het eerste ritje ! Maar eerst nog mijn schijfremmen "inremmen" op aanraden van Bruno (supertechnieker van bij Breuls).
u hoort nog van ons !
Nu nog Miriam haar "zegen" zien te krijgen, want opeens een nieuwe fiets in de garage zou -zeker met haar nieuwe bril- niet onopgemerkt aan haar voorbijgaan, zelfs al zou ik terug ne witte nemen met een zwarte vork en toestanden...
Na veel zweterige slapeloze nachten, overleggen, kruisverhoringen, beraadslagen, argumenten op tafel gooien,
telefoontjes van het M!LF (de Philippe en de Jan hamerden erop dat ik geen toestemming nodig had van mijn vrouw...sorry gasten, zo ben ik nu eenmaal) en twee nieuwe tafels, kon ik Miriam uiteindelijk voor mijn kar spannen en haar overtuigen om door te gaan met de verkoop van de Cube en bijgevolg een nieuwe fiets aan te schaffen. (Eigenlijk had Miriam er helemaal geen moeite mee dat ik de Cube verkocht, maar dan hadden jullie 8 regels minder te lezen gehad)
Enkele telefoontjes verder was de verkoop van de Cube mondeling overeengekomen, nu begon het lastige werk...een nieuwe mtb zoeken !
Aangezien mijn huidige fietsenmaker (Breuls in Maasmechelen) onder andere het merk Bulls verdeelt, ben ik de dag erna hem een bezoekje gaan brengen. Zoals altijd werd ik met raad en daad bijgestaan (zelfs met nog een 8-tal ongeduldig wachtende klanten achter mij) door de verkoper, boekjes meegekregen van verschillende merken, evenals de raad om fietsen te gaan vergelijken. Zo gezegd, zo gedaan (ge kent mij hé).
De volgende dagen was het al fietsen wat de klok sloeg, vraag maar een Miriam; zat ik in de zetel, had ik een boekske van mtb's of de laptop in mijn handen, ging ik naar het kleinste kamertje in huis, boekske van mtb's ging mee, ging ik slapen, Miriam ging mee, boekske bleef (lees: moest) onder liggen.
Dagenlang twijfelde ik tussen Cube, Trek en Bulls...hydraulische remmen of schijfremmen... volledige vergelijkingsstudies heb ik geschreven... de Bulls kwam er steeds als beste uit (prijs/kwaliteit), superkwaliteit frame + full XT afmontage, dat vond ik bij geen ander merk in dezelfde prijsklasse.
Maar Bulls is een (nog) redelijk onbekend merk hier in België, misschien toch beter een Cube nemen, of een Trek 8500, dat is ook een ferme fiets ! Maar de afmontage is weer minder...man, man, wie helpt mij !!!
En daar was hij dan, the one and only Los Papos, hij zei vlakaf : "moest ik het zijn, ik zou niet twijfelen, die Bulls is een hele goede fiets, sjiek frame, goede afmontage, doen gewoon!"
De kogel was door de kerk, mijne (fiets)maat heeft mij over de spreekwoordelijke streep getrokken, we gaan voor de Bulls !
De donderdag erop kwam een nieuwe lichting fietsen binnen bij Breuls, de "Bushmaster 1" zou erbij zitten, ideaal om hem eens in levende lijve te zien en ik moet zeggen ik was direct verkocht.
Nu, enkele dagen later, staat 'em al bij ons thuis in de garage en ik kan niet wachten op het eerste ritje ! Maar eerst nog mijn schijfremmen "inremmen" op aanraden van Bruno (supertechnieker van bij Breuls).
u hoort nog van ons !
vrijdag 17 april 2009
Verkeerde fiets
Om de drukte van het paasweekend even te ontlopen zijn we, los papos en ik, op paasmaandag er even met de fiets op uit getrokken, jaja, u leest het goed ! Na bijna 2 maanden inactiviteit zijn we terug op de fietsen gekropen, en het deed deugd !
Al vond ik het persoonlijk een beetje vreemd, Marc fietste namelijk naast mij................................... op ne koersvelo !!!
Zoiets dus :
(... maar dan met spaken in de wielen)
Doordat zijn schouder uit de kom is geweest heeft hij van den dokter 2 weken de tijd gekregen om thuis de sofa (en de zapper) te verslijten en om zijn fietskes eens grondig te poetsen, voor de rest mocht hij verder niet veel uitrichten want dat was slecht voor de schouder ;-)
De fiets die 3 jaar geleden nieuwe banden kreeg en daarna geen tarmac meer gezien heeft was zijne koersvelo... en omdat die nu toch volledig opgekuist was mocht die mee de baan op.
Tegen half elf barstten we uit onze voegen (hahaha voor de insiders) en vlogen we de baan op, in Meeswijk de weg van het fietsroutenetwerk op geknald richting Stokkem, Rotem en die kanten. Bij knooppunt 44 gekozen voor richting As, om zo aan het stationneke van As uit te komen en een snelle afdaling in te zetten naar Maasmechelen (Salamander). Hier weer het fietsroutenetwerk opgepikt (denk ik, want mijn geheugen laat mij zoals altijd weer in de steek) terug richting Meeswijk, nog snel een kasseienstrookje meegepikt en de pappen waren tevreden !
40km in de beentjes aan een gemiddelde snelheid van 26km/uur, mooi !
Fietskes moesten niet gepoetst worden dankzij het mooie droge weer, colake gedronken om de suikerspiegel terug boven alle peil te krijgen en het zat er weer op, sjeloesjch, fini, gedaan, ge moogt naar huis gaan, vaarwel, goedbaai....
En dat deed ik dus ook.
Groeten en tot de volgende !
maandag 30 maart 2009
Slecht nieuws
Na een 5-tal weken van inactiviteit, wou ik dit weekend eventjes op mijne bike springen om enkele kilometertjes af te haspelen. Rudi moest voor de laatste carnavalstoet nog een muziekinstallatie opbouwen, dus ik dacht eventjes alleen te gaan. Mijne bike was er ook helemaal klaar voor, maar zaterdag namiddag sloeg het noodlot toe.
Om 14u was er voetbal met V.V. Meeswijk '90 tegen de Zebra's uit Opglabbeek. Onze keeper had zich na 6 minuten al 2 keer moeten omdraaien en in de 8ste minuut maken wij de 1-2 (na een assist van mij).
Maar in de 9de minuut was het om zeep. De tegenpartij was in de aanval over onze rechtse kant (ik speel meestal rechts op het middenveld), dus dat was aan mijne kant. Er volgt een te korte pass van de tegenstander, maar ik kon al lopend niet bij de bal geraken. Dus ik zette een tackle in om bij de bal te geraken en ik had de bal ook. Maar tijdens deze toch zeer professioneel uitgevoerde tackle schiet mijn linkse schouder, na 3 jaar, nog eens uit de kom. En dit is zeer vervelend als er geen kinesist aanwezig is om de schouder terug op zijn plaats te duwen. Ik heb er zelf nog aan liggen trekken, maar ik kreeg er ook geen beweging in. Dus zijn we maar naar de spoedgevallen in Genk geweest.
Daar hebben ze mij eventjes (5 minuutjes) in slaap gedaan om het hele geval terug op zijn plaats te duwen en 2 uurtjes na het voorval zat de schouder terug waar hij moet zitten.
Nu zit ik dus met een heel stijve schouder. Een verlichtingspaal langs de kant van de weg is nog soepelder dan mijn schouder, om u maar even een beeld te geven van hoe stijf zo'n schouder wel kan zijn.
Biken zit er dus voorlopig weer niet in. Hopelijk kan ik na pasen weer rustig beginnen.
Ik wil ook nog snel even een woordje uitleg geven over het verslag van Rudi van in Lummen met als titel "grasmodder".
Wat is nu grasmodder?
Awel, ge zoekt u ergens een graspaadje uit (1,5m breed en 100m lang is voldoende) en na een periode van 3 dagen regen (zoals nu dus), rijdt ge daar maar eens 300 keer met uw fietske over. Nu zult ge zien wat grasmodder is.
De groe(n)ten en houdt alle gewrichten soepel...
Om 14u was er voetbal met V.V. Meeswijk '90 tegen de Zebra's uit Opglabbeek. Onze keeper had zich na 6 minuten al 2 keer moeten omdraaien en in de 8ste minuut maken wij de 1-2 (na een assist van mij).
Maar in de 9de minuut was het om zeep. De tegenpartij was in de aanval over onze rechtse kant (ik speel meestal rechts op het middenveld), dus dat was aan mijne kant. Er volgt een te korte pass van de tegenstander, maar ik kon al lopend niet bij de bal geraken. Dus ik zette een tackle in om bij de bal te geraken en ik had de bal ook. Maar tijdens deze toch zeer professioneel uitgevoerde tackle schiet mijn linkse schouder, na 3 jaar, nog eens uit de kom. En dit is zeer vervelend als er geen kinesist aanwezig is om de schouder terug op zijn plaats te duwen. Ik heb er zelf nog aan liggen trekken, maar ik kreeg er ook geen beweging in. Dus zijn we maar naar de spoedgevallen in Genk geweest.
Daar hebben ze mij eventjes (5 minuutjes) in slaap gedaan om het hele geval terug op zijn plaats te duwen en 2 uurtjes na het voorval zat de schouder terug waar hij moet zitten.
Nu zit ik dus met een heel stijve schouder. Een verlichtingspaal langs de kant van de weg is nog soepelder dan mijn schouder, om u maar even een beeld te geven van hoe stijf zo'n schouder wel kan zijn.
Biken zit er dus voorlopig weer niet in. Hopelijk kan ik na pasen weer rustig beginnen.
Ik wil ook nog snel even een woordje uitleg geven over het verslag van Rudi van in Lummen met als titel "grasmodder".
Wat is nu grasmodder?
Awel, ge zoekt u ergens een graspaadje uit (1,5m breed en 100m lang is voldoende) en na een periode van 3 dagen regen (zoals nu dus), rijdt ge daar maar eens 300 keer met uw fietske over. Nu zult ge zien wat grasmodder is.
De groe(n)ten en houdt alle gewrichten soepel...
dinsdag 10 maart 2009
Winterstop
U zal waarschijnlijk denken, "ze zijn aan het slabbakken op onze favoriete blog" of "ziet ge wel, in het begin is dat fijn zo'n blog, maar langzaamaan wordt het bijzaak" of "(ge denkt helemaal niks)"... maar niets is minder waar, sinds de tourtocht in Lummen hebben we dus niet meer op de fietsen gezeten !
Schandalig, niet te doen, onverantwoord, crimineel, duivels, totaal van de pot gerukt ... we weten het, maar er is niets aan te doen en voor de komende weekends ziet het er niet veel beter uit. Een vrijgezellenfeest hier, een carnavalstoet daar, een trouw ginder en ergens anders nog een fuif... het is officieel, de maand maart is onze winterstop !
Groeten,
The Black Forx
Schandalig, niet te doen, onverantwoord, crimineel, duivels, totaal van de pot gerukt ... we weten het, maar er is niets aan te doen en voor de komende weekends ziet het er niet veel beter uit. Een vrijgezellenfeest hier, een carnavalstoet daar, een trouw ginder en ergens anders nog een fuif... het is officieel, de maand maart is onze winterstop !
Groeten,
The Black Forx
Abonneren op:
Posts (Atom)
