Een beetje avontuur kan geen kwaad

Vandaag om 9u30 was het, na 2 weken niks, weer bike-time. En het was enkel Rudi en ik die een tochtje gingen maken.

In de afgelopen week had ik ter hoogte van de grindgroeve kort bij de autokeuring in As een klein wegske gezien en daar wou ik dan eens gaan rijden om te kijken waar we uitkwamen.

Zo gezegd, zo gedaan. Als opwarming, zoals altijd, over de ringlaan om dan ter hoogte van het Schuttershof het bos in te vliegen. Een beetje links, een beetje rechts, een beetje op en een beetje af. Dan het fietsenpad over gestoken om een leuke single-track beklimming te nemen richting speeltuin. Dan verder over een stukje rode wandelroute om zo naa(l)dloos over te gaan op de groene wandelroute. Deze groene wandelroute nemen we normaal altijd langs de andere, maar deze kant die we nu deden is best wel beter. Constant single-track en veel bergaf. In een mum van tijd waren we aan de Salamander.

Hier zijn we De weg naar As overgestoken om dan onmiddelijk links op te draaien en de zanderige beklimming te doen. Toen we boven kwamen hebben we toch even naar adem moeten snakken. 2 weken niks doen, kruipt toch wel in de kleren en in de benen en de longen. Het duurde toch wel even voordat we een beetje gerecupereerd waren. Ondertussen zaten we al boven op de berg bij Sita. Eventjes over het betonnen fiestpad tot aan het oude vliegveldje om daar door de oude grindgroeve te fietsen. Letterlijk en figuurlijk. Rudi had er niet beter op gevonden om echt de groeve in te duiken via een steile afdaling. Het was ook zeer uitdagend als je boven stond. Maar eenmaal onder in de groeve moesten we er natuurlijk ook weer uit, en dat via een zeer steile helling. Eenmaal boven waren we wel aan het wegske geraakt waar ik wou uitkomen. In die opdracht waren we dus al geslaagd.

Wij dus dat wegske ingereden zonder te weten waar we gingen uitkomen. Eigenlijk is dit een wegske waar ge met de paarden moet gaan wandelen. Allez, die bordjes staan er toch. Wij dus de bordjes aan het volgen. Ge rijdt hier eigenlijk constant parallel met de Europalaan (de weg van Dilsen naar Genk). Maar de ondergrond werd slechter en slechter. Die paarden die hier gewandeld hebben, hebben de grond ferm omgewoeld. Dus dat fiets niet echt geweldig. Wij dus een ander bordje gevolgd, een bordje van een wandelroute. Na een paar kilometer kwamen we weer uit op een punt waar we 20 minuutjes geleden ook hadden gestaan. We hebben dus gewoon een rondje gereden.

Dan zijn we maar terug naar de grindgroeve gereden en dan terug richting de Salamander. Maar ter hoogte van het gebouw van de Vlaamse watermaatschappij langs De Weg naar As zijn we nog even rechts af gegaan, het bos in. Gewoon uit nieuwsgierigheid, maar een groot succes werd het niet. Ge rijdt hier vrijwel onmiddellijk tot tegen de grindgroeve. En blijkbaar mag je daar niet komen, dus hebben we ons maar weer braafjes omgedraaid.

Dan maar weer eventjes over het fietspad tot aan de Walkro om hier de leuke single-track te nemen.

Dan verder tot aan het stationnetje van Eisden om zo de blauwe wandelroute te nemen tot aan de Salamander. Van hieruit ging het tot aan het zwembad om via de Ringlaan tot bij Rudi zijn thuis te slenteren. De fietskes nog eventjes gepoetst en onze zondag voormiddag zat er weer op.

Maasmechelen - Niel-bij-As

Route-rapport:
1. Afstand: 33,50 km
2. Fietstijd: 1u49
3. Gemiddelde snelheid: 18,40 km/u
4. Maximum snelheid: 35 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 1,5
6. Technisch (1-5): 1,5

De mazzel en tot volgende week

Op verplaatsing...

De zondag is al weer voorbij en naar goede gewoonte zijn we weer een paar kilometer gaan mountainbiken.
Marc wou nog eens graag op verplaatsing gaan, want sinds zijn tweede carrierepoging zijn we enkel rond de kerktoren in Maasmechelen blijven fietsen.
Een goed excuus dus om eens richting Houthalen-Helchteren te rijden, om 9u de mountainbikes in de (nieuwe) bikerbus gestopt, na wat "taffelen" om ze op een goede manier vast te kunnen maken, zijn we met ons drie richting Kelchterhoef vertrokken. De drie musketiers van dienst waren Marc, Rudike en Rudi. Onze overige vrienden gingen "op de baan" fietsen.

Vertrekpunt van onze route is het kleinschalige familiaal vakantiecentrum "De bosberg", deze vormt samen met de recreatieparken Kelchterhoef, Molenheide en het Staatsna­tuurreservaat Tenhaagdoornheide de parels van het Park Midden Limburg. Met de natuur en recreatiemogelijkheden in de buurt is het een trekpleister voor de "actieve rustzoeker". (deze zin komt regelrecht uit de boekskes!)

Op het bord even gekeken welke routes we konden rijden, blauw en groen kwam uit op een 20km, dus dat was meer als goed te doen.

De foto hiernaast toont de lussen die we zouden rijden.

Via een gele verbindingsroute kwamen we al snel de blauwe pijltjes tegen. We reden door een prachtige omgeving met veel afwisseling tussen bos, heide en vooral zand ! Na ongeveer 8km hadden we een pijltje moeten zien dat ons langs de groene route wees, maar helaas heeft niemand van ons dit gezien en zijn we dus onwetend blijven fietsen op de blauwe route. Een kilometer of 4 verder komen we, volgens ons dan toch, op de eerste splitsing terecht (op de kaart hierboven de meest linkse splitsing, maar dat is dus de tweede) en zonder twijfelen volgen we daar de groene pijltjes. Zoals u kan zien op het kaartje sturen deze pijltjes ons gewoon terug naar de echte allereerste splitsing, daar aangekomen voelde Marc en ik dat er iets niet goed was, op dit punt waren we precies nog al eens geweest ! Dan maar besloten om dat deel van de route maar in omgekeerde volgorde af te leggen om zo terug bij de bikerbus uit te komen. We hebben nog een tijdje nagepraat over waar het kon misgelopen zijn, maar geen enkele theorie wat aangehaald werd was juist. De echte reden vond ik in de gps, we hebben een splitsing gemist. Al bij al was het mede dankzij het mooie weer en de prachtige omgeving een heel mooi ritje, we gaan zeker een keertje terug om de lus volledig uit te rijden.

Route-rapport:

1. Afstand: 27 km
2. Fietstijd: 1u50
3. Gemiddelde snelheid: 18,2 km/u
4. Maximum snelheid: 32,3 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 2 (door de zand)
6. Technisch (1-5): 2 (door de zand)

Hieronder ziet u de lus die wij hebben gereden.

Kelchterhoef

Tot de volgende !!!

Zonnig tourke

Dinsdag kreeg ik al honderden (fan)mails met de vraag waar het verslag bleef van afgelopen zondag. Er zaten zelfs mails tussen met de vraag als we nog bestonden. Awel, the blackforxkes zijn nog altijd alive and biking. Het is gewoon door omstandigheden dat het verslagje enkele dagen later is.

Zondag was dus weer bikedag. Door alweer omstandigheden zijn we in de namiddag gaan bosbujjelen. En ook weer door omstandigheden hadden we allebei de korte broek aan en een truike met korte mouwen.

Rudi-ke kon alleen in de voormiddag en had ook veel last van de pollen in de lucht, dus hij ging niet mee. Van Dirk en Stefan hadden we niks gehoord, dus de oprichters van de blackforx gingen alleen op pad.

Tegen 13u was ik bij villa Gerets - Verpoorten (met spik-splinternieuw terras, gelegd door vakmannen) en had totaal geen idee waar we naar toe zouden gaan. Rudi stelde voor om zomaar ergens naartoe te rijden en we zullen dan wel zien waar we uitkomen. Zo gezegd zo gedaan. De ringlaan opgereden om dan aan het Schuttershof het bos in te vlammen (lees slenteren). Dan het fietsenpad overgestoken om een lange maar lichte beklimming in te zetten richting "de speeltuin". Eenmaal boven ging het dan naar het hoogste punt van Maasmechelen (ongeveer 104m boven zeeniveau) om daarna de trapjes naar onder te nemen tot aan de salamander.

Ondertussen had ik tijd genoeg gehad om na te denken waar we overal naartoe konden gaan en ik had al iets uitgedokterd. We gingen tot aan het stationnetje van Eisden om dan langs het oude treinspoor te gaan tot aan de pittige beklimming naar Dilsen. Deze beklimming genomen om dan even op een plateau te blijven rijden om zo de zanderige afdaling te pakken terug richting het Mechels bos.

Ik wou absoluut de single-track afdaling van aan de Walkro nog eens nemen. Dus moest er eerst geklommen worden. We hebben dan een single-track beklimming genomen die we enkele weken geleden met Stefan en Dirk ook hebben gedaan. Daarna zoals ik het wou de afdaling vanaf de Walkro. Tegen 32 à 33 km/u naar onder vegen, heerlijk. Deze afdaling is eigenlijk geen stijle afdaling, het is meer vals naar onder. Ge moet eigenlijk constant bijtrappen.

Van hieruit terug naar het stationneke van Eisden. Hier heeft Rudi getrakteerd op een heerlijk verfrissende cola. Even een terrasje doen kan geen kwaad met dit mooie weer.

Na het colaatje ging het dan weer naar de Salamander. Over de McAdam (asfalt) tot aan de beklimming naast "de speeltuin". Hier snel even tot boven gevlogen (dat kwam door die magische cola) om dan verder te bujjelen tot aan het ecoduct. Hier dan de technische afdaling genomen om dan richting huiswaarts te keren.

Zoals ge ziet, of kunt lezen, zijn we nog altijd alive and biking. De inspiratie is misschien een beetje zoek, dat komt waarschijnlijk door die dekselse aswolk uit Ijsland.

Bij deze wil ik ook Skippy nog feliciteren met zijn 30ste verjaardag vanwege the blackforxkes.

Bij deze, Skippy: geproficiateerd met uw 30ste verjaardag. Maak u al maar klaar voor een heftig feestje volgende week vrijdag en maak dat ge genoeg bier in de brak hebt.

Ziezo, ik ga het hierbij laten. Enkel dit nog:

Route-rapport:

1. Afstand: 30,50 km

2. Fietstijd: 1u45

3. Gemiddelde snelheid: 17,38 km/u

4. Maximum snelheid: 37,59 km/u

5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 2

6. Technisch (1-5): 1

Maasmechelen & Dilserbos

De mazzel

Paasmaandag

Normaalgezien kunnen we het niet, we zouden het misschien wel willen kunnen, maar in de normale dagdagelijkse omstandigheden is het niet mogelijk. Alhoewel, niet mogelijk is veel gezegd, het is niet mogelijk op het uur dat we het normaal doen, maar later op de dag zou het wel kunnen. Het is te zeggen, als we na het dagelijks werk niet te moe zijn om het nog te doen. Voor diegene die aan de voorgaande zinnen geen begin of einde kunnen knopen en normaalgezien bij het lezen van onze blog wel alles perfect (of toch bijna) kunnen volgen of snappen, het gaat erover dat we op maandag zijn gaan mountainbiken ipv op zondag en wel om de volgende reden...
Alhoewel onze oudste zoon al bijna 10 jaar is, vond hij dat de paashaas toch nog mocht langskomen dit jaar, dus kon ondergetekende zondagmorgen om 8u00 zijn beste paashaastenue aantrekken en vrolijk (want zalig mogen wij niet zeggen, alleen de paus mag dat) huppelend de door het paaskonijn (of hoe noemt ge een vrouwelijke paashaas) aangekochte geverfde paaseieren gaan verstoppen in de tuin. Een leuke bedoening al zeg ik het zelf, maar zeer belastend voor de knieen al dat huppelen. Anyhow, zondag gaan mountainbiken zat er dus niet in, ik was trouwens niet de enige die paasverplichtingen had, Marc moest zijn eitjes ook nog (laten) rapen...
Daar pasen dit jaar op een zondag viel en bijgevolg paasmaandag op een maandag, zijn we dan maar op maandagvoormiddag gaan mountainbiken. "We" was in dit geval Marc, Ronny en ikzelf. Dirk zat met paasmaandagverplichtingen, Rudike zat ergens aan de Belgische kust met zijn sleurhut (caravan voor de hoger begaafden) en Stefan kon enkel in de namiddag. Point Zero was weeral de Salamander, ik heb zo de indruk dat deze plaats voor heel veel sportbeoefenaars "point zero" is, vandaag stonden er buiten de gebruikelijke wandelaars, johnny nordic walkers en fietsers ook een hele kudde paarden met ruiters...wegblijven van die handel zeg ik altijd...
Tegen 10u00 vertrokken we richting het stationneke in Eisden om zo richting Dilserbos te biken. Alles verliep zeer vlot en in notime waren we in Eisden. Hier een stukje de rode route gevolgd en in plaats van het spoor over te rijden zijn we rechtsop gereden tot we aan de boslaan uitkwamen. De Boslaan overgestoken om de rode route van het Dilserbos te verkennen, het was al weer een hele tijd geleden dat we deze route nog eens gedaan hadden, maar de meeste stukken kon ik mij nog herinneren. De rode route is een heel fijn en afwisselend, enige minpuntje zijn de beklimmingen met trappen in het begin en ook helemaal op het einde.
Eenmaal de rode route afgewerkt terug de Boslaan overgestoken en Marc gevolgd, hij wou nog richting Litsberg rijden en van daaruit de singletrack achter de Walkro meepikken. Ik weet niet of het de Litsberg was, maar een berg was het alleszins ! Amai! Ronny Cancellara had er minder moeite mee blijkbaar, hij had een aparte techniek om bergop te rijden, aan de voet van de berg langzaam beginnen (ik reed achter hem en stond bijna stil), diep ademen, longen vullen en dan als een raket naar boven...ge moet het maar kunnen, ik neem liever een aanloopje als ik bergop moet...
Desalnietteplus zijn we nog bven geraakt, van daaruit hebben we eigenlijk de beklimmingen een beetje gemeden, we zijn in de buurt van de Walkro geweest, maar de singletrack hebben we niet gedaan. Gewoon langs het spoor terug naar Eisden station en van daaruit een welverdiende "cooling-down" over de fietsweg terug richting startlijn. Een geslaagde rit, een beetje op de limiet gereden zo na 4 maanden inactiviteit...

Route-rapport:
1. Afstand: 35,8 km
2. Fietstijd: 2u11 min
3. Gemiddelde snelheid: 16,43 km/u
4. Maximum snelheid: 36,7 km/u

5. Moeilijkheidsgraad (1 -5): 3 (door de toch wel zompige ondergrond)

6. Technisch (1 -5): 3

Voor de aandachtige lezer, we hebben sinds het vorige verslag ook een nieuwe site gevonden waar we onze tracks online kunnen zetten en aan u kunnen laten zien. Alleen is deze keer onze gps een paar keren uit gevallen in de woeste afdalingen, dus de resultaten kloppen niet helemaal. Volgende keer beter.

Dilserbos

Iedereen op post

Vandaag waren we ipv met 3 opeens met zijn zessen. Het dubbele dus van de afgelopen 2 weekends. Ik, Rudi en Rudike waren erbij, maar ook Dirk, Stefan en een kameraad van Stefan Mauro. We hadden dus een leuk groepje om het Mechelse bos en omstreken onveilig te maken. Om 10u afgesproken aan de Salamander en dan konden we vertrekken. We begonnen met de gele wandelroute, en al snel werd er een schifting door gevoerd. Rudi, Stefan, Dirk en Mauro namen al een kleine voorsprong, terwijl ik constant bij Rudike ben gebleven. Hem een beetje bijstaan tijdens een golvend parcours. Hem wat informatie geven wanneer er een klim aan kwam, zodat hij de juiste versnelling kon schakelen. En ook om bij hem te blijven zodat hij niet het grootste gedeelte van de rit alleen moet fietsen. Want dan kan u de moed al snel in de schoenen zakken.

Op het einde van de gele route zijn we van de wandelroute afgereden om een leuke en pittige klim te nemen gevolgd door een stuk single-track. Daarna over de weg de bergop genomen richting As, om dan aan de firma Sita rechts af te draaien richting Walkro. Hier de leukste single-track van heel Maasmechelen genomen. En die lag er heel goed bij. Het is dikwijls al anders geweest. De sluikstorters kennen dit stukje ook en regelmatig kom je al eens wat rotzooi tegen.

Op het einde van deze single-track hebben we de remmen dicht geknepen om te overleggen wat we gingen doen. Ik, Rudi, Dirk, Stefan en Mauro gingen nog wat kilometers afhaspelen terwijl Rudike het voor bekeken hield. Hij had ook al 18km op zijne teller staan en moest ook nog tot thuis fietsen. Terwijl Rudike richting huis knalde, knalde de rest nog verder in het Mechelse bos. Onmiddelijk namen we een pittige en lange beklimming. Stefan op kop, ik in het wiel en Rudi in mijn wiel. Dirk had wat schakelproblemen waardoor Mauro ook eventjes achterop was geraakt omdat je op deze klim heel moeilijk kon passeren. Maar ik, Rudi en Stefan vlamde goed door op de klim. Eventjes de gas helemaal open draaien. De beentjes even pijn doen, heerlijk. Daarna constant single-track totdat we op de oude rode wandelroute uitkwamen. Deze oude rode wandelroute zijn we volle gaas blijven volgen tot aan de Salamander.

Hier hield Dirk het ook voor bekeken. Zijn kaarske was blijkbaar gedoofd.

Geen probleem. De rest ging nog even door (Marc, Rudi, Stefan en Mauro). We staken de weg naar As over. Daarna langs den draad, om dan de beklimming in te zetten richting de speeltuin. Daarna de speeltuin nog eens genomen. Dat was ook al een heel lange tijd geleden. Toen we onder kwamen keerden we allemaal richting huis.

Bij Rudi de fietskes gepoetst en daarna richting Meeswijk. Toen ik naar huis reed had ik Rudike eventjes een sms'je gestuurd: "Zijt ge veilig thuis geraakt?". En hij stuurde het volgende terug:

"Pico bello, ik had 26km op den teller staan toen ik thuis was. Maar nu heb ik pijn aan mijn handpalmen, blijkbaar de handschoenen verkeerd aangedaan." Man man man, misérie misérie misérie. Dat is al de 2de keer dat hij zijn handschoenen verkeerd aandoet. We moeten voordat we vertrekken eerst gaan opletten als hij wel alles op een fatsoenlijke manier heeft aangedaan.

Dat is iets waar we de volgende keer gaan op letten.....

Rest mij enkel nog het route-rapport

Route-rapport:

1. Afstand: 30 km

2. Fietstijd: 1u49 min

3. Gemiddelde snelheid: 16,62 km/u

4. Maximum snelheid: 39,24 km/u

5. Moeilijkheidsgraad (1 -5): 2,5

6. Technisch (1 -5): 2,5

Maasmechelen

De mazzel en tot volgende week

Kleine tour, kort verslag

Het was gisteren weer zondag mtbdag (meestal toch), de tweede keer in de carriere van Rudike,

de tweede keer voor Marc na zijn schouderoperatie en de ook tweede keer voor mij na de 4 maanden revalidatie... van Marc (ik ben meelevend hé).
Dirk had last van chronische ichhubgeingoestingenitis en Ronny vertrok al om 8u30 omdat hij op tijd thuis wou(moest) zijn.
Point Zero was de Salamander om 10:00, nog even gewacht op Stefan, die zou misschien nog opdagen, maar blijkbaar mocht hij het huis niet uit. Dus vertrokken we met ons drieen voor een tourtje richting de duivelsberg, aan de Salamander langs "den draad" op, stukje verharde fietsweg tot net voor de speeltuin.
Hier liggen 2 mooie klimmetjes met een recuperatiestukje ertussen, ideaal voor beginners als Rudike en herbeginners in ons geval.Eenmaal boven even een adempauze ingelast en verder gereden tot aan het "stortgat", hier hadden we Rudike wijsgemaakt dat we naar onder gingen rijden, zijn gezicht werd eventjes
zo wit als mijn stuur. De afdaling in stortgat hebben we dus niet gedaan, maar wel een mooie afdaling langs de autostrade, net naast de speeltuin.
Van hieruit is het voor ons met de ogen toe tot aan de duivelsberg:
autostradebrug onderdoor, slagboom over, bergje op spurten (in Rudike zijn geval wandelen), poortje door, oppassen voor de dikke steen rechts van het wegje, heuveltje op, heuveltje af, zompig vals plat, kleine korte afdaling, bochtje naar rechts, lang modderig vals plat, Rudike op adem laten komen, verder op het modderig vals plat, leuke afdaling, uitbollen, klein klimmetje, grote lange klim, Rudike zijne adem zoeken, poortje door.
En voila, we zijn aan de duivelsberg, van hieruit fietsweg tot aan het welgekende beekje uit de beekjestour. Hier hebben we Marc eerst door de beek laten rijden om te kijken of het water niet te diep stond, daarna zijn Rudike en ik gevolgd. Omdat ik ook op tijd thuis moest zijn (nee, niet omdat het moest van Miriam) besloten we dan maar om van hieruit terug richting thuis te rijden. Rudike maakt vlot vooruitgang, mentaal en fysiek gaat hij erop vooruit, hij had zijn adem teruggevonden en begon zelfs spontaan te fluiten op de terugweg !

Nu we dat weten zullen we eens kijken of hij volgende keer nog fluit ;-)

Route-rapport:

1. Afstand: 20 km
2. Fietstijd: 1u19min
3. Gemiddelde snelheid:  15km/u
4. Maximum snelheid:  34,5km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 2,5 (door de iets betere slechte conditie)
6. Technisch (1-5): 1

Raad eens wie er terug is ???

Ja ja, raad eens wie er terug is? Inderdaad, ik (Marc) ben terug van weggeweest. Na 4 maanden niks uitgericht te hebben ,vanwege mijn schouderoperatie, was het afgelopen zondag eindelijk weer tijd om het fietske van de haak te halen. De schouder is nog niet helemaal 100% inorde, maar wel voldoende hersteld om weer op de fiets te kruipen. En Rudi was er ook weer bij. Hij heeft tijdens die 4 maanden ook maar 2 à 3 keer op zijne bike gezeten. Dus moeten we allebei onze conditie weer naar een hoger peil krijgen.
Maar niet alleen ik en Rudi begonnen zondag weer te biken. Er was ook een nieuwe biker bij, die volledig vanaf nul moet beginnen. Het was mijne collega Rudi V. die het ook eens op een mtb wil proberen. Rudi V. (we zullen hem vanaf nu Rudi-ke noemen omdat ik hem altijd zo noem op het werk en omdat we ook al met een andere Rudi zitten) sprak er al een tijdje over om mee te gaan mountainbiken. Hij wou echt weer iets aan zijn conditie doen. Hij had fitness al geprobeerd, maar dat was niks voor hem. Dan kwam hij uit bij fietsen. Maar op een koersfiets wou hij niet meer rijden (in zijn jonge jaren is hij jarenlang bij een wielerclub geweest). Dus had hij mij eens aangesproken over het mountainbiken. En ik heb hem 2 weken geleden kunnen overhalen om met ons mee te gaan. Dus hij even naar Breuls geweest om wat informatie te halen over mtb's en daarna had ik hem nog wat meer uitleg gegeven over de informatie die hij had van de verschillende mtb's. En uiteindelijk is zijn keuze gevallen op een Bulls Copperhead 3. Een heel schoon machien. Verder had hij nog wat accessoires nodig (helm, broek, truike, klikpedalen met schoenen, handschoenen). En zaterdag is hij zijn machien gaan halen. Hij was klaar om de bossen onveilig te maken.
Zondag om 9u30 afgesproken bij Rudi zijne villa. Rudi-ke (in vol ornaat) was mooi optijd. Ik was iets later (zoals gewoonlijk), maar om 9u40 sprongen we alledrie op onze bike. Even opwarmen via de Ringlaan om dan aan het Schutterhof het bos in te duiken. Man wat deed het weer goed om op de mtb te zitten.
Om er rustig in te komen en om het Rudi-ke niet te zwaar te maken tijdens zijn allereerste rit op een mtb, hadden we gekozen om de rode wandelroute in het (fel besproken) Mechels bos te doen. Maar de rode route was blijkbaar geschrapt. Geen probleem, omdat we het hier kennen gelijk onze binnenzak, hadden we de geschrapte route gewoon uit ons hoofd nagereden.
Al snel kwamen we in Eisden langs het stationneke en dan langs het oude treinspoor op. Op een gegeven moment moesten we het oude treinspoor oversteken. Maar dat treinspoor ligt 2 à 3 meter hoger dan waar wij fietsen. Dus even steile talud opknallen. We hadden Rudi-ke gewaarschuwd wat er ging volgen, maar hij is de talud niet opgeraakt. Halverwege viel hij stil, niet optijd uit zijn klikpedalen, dus daar lag hij plots op zijn zij. We hadden hem even terug recht geholpen, eventjes goed gelachen en we konden onze weg verder zetten. Hierna volgt een zwaar stuk vals plat (of zoals wij dat noemen fake-flat). En Rudi-ke heeft het geweten. Rudi had ondertussen een kleine voorsprong genomen, terwijl ik bij Rudi-ke ben gebleven om hem wat te steunen tijdens deze verraderlijke kuitenbijter. Het was puffen en zweten voor Rudi-ke, maar hij was zonder af te stappen helemaal tot boven gereden. Daar toch maar eventjes een kleine rustpauze ingelast. Na een 5-tal minuutjes zetten we onze weg verder. Nu ging het constant een beetje op en af met bijna helemaal op het laatste een lange afdaling. Maar het mooiste moest nog komen. Nee, geen valsplat meer, maar een echte korte pittige klim. Snel even aan Rudi-ke gezegd met welke versnelling hij naar boven moest rijden en dan kon hij eraan beginnen. Ik was echt benieuwd wat hij er hier van ging bakken. Rudi vertrekt, daarna kwam ik en dan kwam Rudi-ke. Na een 10-tal meter hoor ik een gerommel en een heel hard gelach. Ik stop en kijk achter mij en daar lag hij weer op zijn zij. Blijkbaar weer stilgevallen, niet uit de klikpedalen geraakt en dan klets boem paaf tegen de grond. Dan maar te voet verder. Hierna volgde nog een mooie maar zanderige afdaling om dan weer aan de Salamander uit te komen. Hier hield Rudi-ke het voor bekeken. Ondertussen had hij ook al 15km op de teller staan, wat zeker niet slecht is voor een eerste keer en met weinig conditie. En hij moest ook nog met de fiets naar huis rijden, wat zijn totale aantal kilometers dan op 20 bracht.
Dus ik en Rudi gingen nog een paar kilometerkes afhaspelen. We hadden nog de gele wandelroute gedaan en daarna was bij ons ook het beste eraf.
Voila, dit was ons eerste tourke van 2010. De conditie moet nog opgekrikt worden en met de schouder viel het reuze goed mee. Behalve bij de steile klimmen heb ik nog wat problemen met aan het stuur te trekken, maar dat komt allemaal wel goed.
Hopelijk gaan Dirk, Stefan en Ronny volgende week ook mee. Rudi-ke zal er in ieder geval ook weer bij zijn en ik en Rudi natuurlijk ook.

Route-rapport:
1. Afstand: 25 km
2. Fietstijd: 1u33
3. Gemiddelde snelheid: 16 km/u
4. Maximum snelheid: 36,90 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 3 (door de slechte conditie)
6. Technisch (1-5): 1,5

De mazzel en tot volgende week

Something new !

Jaja, "Er is iets nieuws in ons leven" en het zijn geen Special K ontbijtgranen van Kellogs ! Nee, afgelopen week, meerbepaald op 26 januari 2010 om 14u09 is er een nieuw mountainbikertje geboren tenhuize Gerets. Eigenlijk, en gelukkig ook maar als ik er zo over nadenk, was het niet ten huize Gerets, maar in het ziekenhuis op de verlosafdeling dat de nieuwe spruit het levenslicht zag. Het nieuwe talent was bij geboorte 51cm lang, woog 3kg380 en luistert (hopelijk toch) naar de naam Jens.
Ontroerde mama en Jens stellen het allebei goed, de trotse papa is blij dat 'm bij zijn positieven is gebleven.

Grote broer Brent is alvast enthousiast over de komst van zijn broertje, hij heeft er 9 maanden ongeduldig op gewacht. Fiere Meter van dienst is de zus van Miriam, Christine en vanaf nu mag Los Papos zich Los Peter gaan noemen !

Rest mij nog enkel dit:

Route-Rapport:

1. Afstand: 8 tot 10cm
2. Fietstijd: van 13u45 tot 14u09
3. Gemiddelde snelheid: 3 weeen per 10 minuten
4. Maximum snelheid: 5 weeen per 10 minuten
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 2 (maar dat moet ge eigenlijk aan Miriam vragen)
6. Technisch: 3 (door de botte schaar en de tranige ogen)

In de sneeuw

Alvorens na lange tijd weer eens een fietsverhaaltje te vertellen, willen we iedereen een gelukkig, gezond en vreugdevol 2010 toewensen. Bij deze, aan iedereen een gelukkig, gezond en vreugdevol 2010 gewenst.
Voila, dit gezegd hebbende kan ik u meedelen dat één helft van de blackforx-oprichters zich vandaag gewaagd heeft aan een ritje door de sneeuw. Terwijl de andere helft met een lekkere warme choco (met een serieuze toef slagroom uiteraard) onder een fleecedekentje in de zetel lag te kijken naar steeds herhalende afleveringen van Mega Mindy en Spongebob, maar in gedachten toch aan het meefietsen was. U mag zelf uitzoeken wie wat deed.
Dankzij al dat heen en weer gesms gedurende de jaarwisseling kwam het mountainbiken ook weer te sprake, Stefan beantwoorde mijn nieuwjaarswensen-sms met de vraag of ik de zondag kon gaan fietsen, ik had niet direct iets anders om handen dus was dat (voorlopig) vlug afgesproken. Naar Ronny ook een sms gestuurd en toen waren we al met drie. Wat we toen nog niet wisten is dat er in de nacht van zaterdag op zondag een serieus pakje sneeuw uit de lucht zou vallen. Anyhow, zondagochtend, rond kwart na acht mepte ik de wekker een toontje lager, rekte ik mij uit (het krabben zal ik hier niet vermelden), keek eens uit het raam en zag een mooi besneeuwde winterse ochtend, "ideaal om een tochtje te maken met de mountainbike, puur om van de uitzichten te genieten" dacht ik nog.

Nadat ik een glas nesquik had leeggedronken ging opeens mijn gsm, "Stefan Bollen" las ik en nam op, hij zei dat hij nog niet zeker wist of hij mee ging fietsen omdat er toch wel een pak sneeuw lag en het waarschijnlijk ook redelijk glad was. Zijn vrouw ziet hem liever niet met een gebroken been of arm thuiskomen. "We zullen om half tien aan de Salamander zijn" zei ik, "we zullen wel zien of ge nog weg geraakt thuis". Om half tien waren Ronny en ik dus op het punt van afspraak, hebben er een 10-tal minutjes gewacht, maar geen Stefan te bespeuren. Om niet helemaal onderkoeld te geraken zijn we dan maar vertrokken, de gele route volgend.

Hier enkele sfeerbeelden van onderweg :

Halverwege onze tocht kwamen we, twee keer raden...., Stefan tegen op zijn fietske! Hij had mij blijkbaar nog proberen te bellen om te zeggen dat hij wel mee kon, maar ik had mijn gsm niet bij (ik heb natuurlijk wel een gsm mee als ik ga mountainbiken, voor noodgevallen, maar deze heeft een andere nummer). Jammer, maar volgende keer beter.

Op het punt waar we Stefan kruisten hebben we ook nog even een praatje geslaan met twee andere sympathieke mountainbikers die even stopten om ons gelukkig nieuwjaar te wensen !

Rest mij enkel nog dit :

Route-Rapport:

1. Afstand: 22,20 km
2. Fietstijd: 1u49
3. Gemiddelde snelheid: ?? km/u
4. Maximum snelheid: 28,80 km/u (kweet totaal niet waar ik dit gereden heb)
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 4 (door de sneeuw)
6. Technisch: 3 (door de sneeuw)

Tot de volgende !