Brrrrrrrrr

Alhoewel het voor mij waarschijnlijk een zware zaterdagnacht ging worden, hadden we toch besloten om te gaan mountainbiken, zondag voormiddag om 10uur bij ons thuis, desnoods op karakter. Zaterdagnacht om 5u (tussen twee afbraakacties door) nog snel even een sms naar Ronny gedaan (want dat was ik vergeten) om te zeggen dat we "seffes" gingen mountainbiken, om 6u nog even snel het bedje in en om 9u30 er terug uit om mij klaar te maken voor het fietsen.
Even snel een blik op de thermostaat, doorlopen, stoppen en dan opnieuw gaan kijken om te controleren of ik het wel juist gezien had en inderdaad -5°C buitentemperatuur gaf het beestje aan ! En dan maar klagen over de opwarming van de aarde, mijn gedacht !!
Extra longsleeve aangedaan en voor de gelegenheid de handschoentjes met lange vingers toch maar klaargelegd. Moest ik nu thee lusten, dan had ik waarschijnlijk mijn drinkbus gevuld met een dampend rozebottelke of zo (Marc opteerde al voor blonde Grimbergen), maar ik hield het bij een frisse uit de keukenkraan getapte Isostar Citroen.
Om 10u stond Ronny al voor m'n deur en even na tien kwam "het bakkie" van Marc ook opgereden, bijzitter van dienst onze tarmacvreter Thomas. Even de stalen aluminium rossen opgetuigd en de pret (en de bibber) kon beginnen, stukje opwarming (voor zover er van opwarming gesproken kon worden) tot aan het schuttershof om van daaruit richting Mechelese Heide te crossen. Marc had al een parcours in gedachten, maar dat was buiten onze twee coureurs gerekend, bij de eerste iets meer als vals plat zijnde beklimming stoven die twee vooruit en kozen ze het hazenpad. Toen Marc en ik boven kwamen, waren Thomas en Ronny al voorbij het punt waar Marc wilde afdraaien, dus moest hij zijn route aanpassen. Dan maar terug richting hoogste punt van Maasmechelen, "ook goed" dacht ik nog, totdat Marc links afdraaide, opzich ook niet erg want dat is een mooie technische afdaling, maar na deze afdaling volgt de fameuze "hub'ste nog get krach?"-beklimming ! En dat als zo vroeg op den dag... maar we hebben het er goed vanaf gebracht. Hierna ingepikt op de gele route om alzo aan de parking van de Salamander uit te komen, dan even de fietsweg gevolgd richting de berg van As en aan de Sita de mooie singletrack-afdaling te nemen. Vervolgens ingepikt op de rode route (jongens, ik vertel ook maar wat ik af en toe tegen gekomen ben hé, want ik weet begot niet waar we allemaal gereden hebben), klimmen, afdalen, klimmen en weer afdalen en we waren terug aan de Salamander, "well done" Marc !
Maar we hadden nog niet genoeg blijkbaar (al begon mijn sepap toch redelijk leeg te geraken), eventjes een overbodig intermezzo, de steile kant van de gele route oprijden om dan weer onmiddellijk ervan af te rijden...totaal zinloos al je het aan mijn benen vraagt.
Als cooling-down een stukje fietsweg gevolgd door de uit twee delen bestaande helling rechts van de speeltuin, uiteraard gevolgd door de downhill van de speeltuin zelf ! En van hieruit begon de echte cooling-down huiswaarts...
Ik moet eerlijk zeggen dat ik blij was toen ik thuis aankwam, en nog blijer toen ik zag dat mijn vrouwtje de auto en de camionet aan het poetsen was ! (gans gek met dit vriesweer!!! Mercikes Miriam !)

Route-rapport:

1. Afstand: 26 km
2. Fietstijd: 1u33
3. Gemiddelde snelheid: 16,67 km/u
4. Maximum snelheid: 39,24 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 2
6. Technisch (1-5): 2

CU nekst wiek

Neem eens een echte coureur mee

Zondag eventjes gaan fietsen. Zaterdag met Rudi afgesproken dat we om 10u zouden vertrekken. Ondertussen had ik Thomas Op 't Eynde ook gevraagd om mee te gaan. Het enige wat ge over Thomas moet weten is dat hij een echte coureur is en dat hij van Meeswijk is, that's it. Hij rijdt bij de beloften. En om de winter te overbruggen heeft hij zich een mtb gekocht.
Zondag morgen rond 6u30 kreeg ik van Rudi een sms dat hij niet mee ging biken. Hij had die nacht 2 muziekinstallaties moeten afbreken en was pas terug om 6u30. De dag ervoor ook al niet veel geslapen, dus ging hij passen om de fietsen.
Ik en Thomas waren dus alleen. Ik heel alleen afzien met iemand die dagelijks op de fiets zit. Man man man, dat wordt afzien.
Tegen 10u15 zijn we vertrokken aan de salamander. Eerst een opwarmertje richting het stationnetje van Eisden en dan naar Dilsen. Enkele leuke beklimmingen gedaan en ik kwam al heel snel tot de conclusie dat ik altijd als laatste zal boven komen op de beklimmingen. Maar bergaf was ik dan weer sterker en sneller. Dat komt vooral door mijn terreinkennis denk ik. Ofwel is Thomas nog niet helemaal gewoon aan zijn crossmachine.
Na ons tourke in Dilsen zijn we teruggekeerd naar Maasmechelen om daar nog even de oude rode wandelroute te doen. Tegen 12u zat onze korte trip er op.

Route-rapport:

1. Afstand: 26,30 km
2. Fietstijd: 1u45
3. Gemiddelde snelheid: 15,25 km/u
4. Maximum snelheid: 47,44 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 1,5
6. Technisch (1-5): 1,5

De mazzel en tot volgende week, dan zal Rudi wel uitgeslapen zijn :-)

Nature for Life: Editie 2

Vorig jaar op Nature For Life had ik mijn achterste velg aan flarden gereden, dus was het dit jaar tijd voor revange. Al enkele weken keken we uit naar deze trip en eindelijk was het gisteren dan zover. Om 9u afgesproken bij Rudi om daarna Ronny ook nog op te pikken. Maar 9u had ik niet gehaald. De reden: om 9u10 werd ik pas wakker. Ferm overslapen dus. Miljaar dacht ik, dat is hier al naar de kl*ten. Snel mijne gsm gepakt en een sms naar Rudi gestuurd dat ik mij overslapen had en dat ik tegen 9u45 bij hem was. Dat was allemaal geen probleem voor hem. Snel een ontbijt genomen (nu weet ik pas wat fast-food is), alle klommelen bij elkaar gezocht, in mijn fietspakske gesprongen en om 9u45 stond ik bij Rudi. Het fietske in de biker-bus gezwiert, Ronny gaan ophalen en we konden vertrekken naar Wiemesmeer.

In Wiemesmeer aan het militair domein de biker-bus op de parking gezet, fietskes terug uit de bus gehaald (wat anders kunt ge niet fietsen hé) en we konden vertrekken. We hadden even moeite met het vertrekpunt, maar dat lag waarschijnlijk aan ons. Tegen 10u30 begonnen we aan onze trip.

Eerst een stukje over de oude landingsbaan en dan langs de draad van de FN in Zutendaal. Van hieruit ging het dan via het bos richting Opgrimbie. Maar we gingen niet helemaal tot Opgrimbie. We staken opnieuw de grote baan over (weg van Opgrimbie naar Zutendaal) om dan richting autosnelweg te rijden (ter hoogte van de weg naar Heywijk). Constant draaien van links naar rechts. Enkele leuke bochtjes en modderige stukjes, voor de rest was er niet veel te beleven. Het was zelfs zo vlak als een biljart. Maar we legden er wel stevig de pees op. Op een gegeven moment zaten we aan een gemiddelde snelheid van 20 km/u. We zaten constant op de grens Zutendaal-Genk. Tot we aan het golfterrein van Zutendaal kwamen. Hier zaten we zelfs eventjes op een vaste Bloso-route. Ik vermoed de vaste route van Zutendaal. Van hieruit gaat het dan richting Genkse bossen en zo naar As. Hier moesten we een stukje klimmen op een mijnterril. Kort maar zeer pittig. Verder door de bossen van As en Niel-bij-As om dan richting Dilsen te trekken. We kwamen steeds meer op bekend terrein en ik had een vermoeden dat er nog stevig geklommen moest worden. Van Dilsen naar As is eigenlijk een zeer saai stuk. Lange rechte stukken en helemaal geen niveau verschil. Maar het echte werk kwam er toch aan. We kwamen aan de "koepberg" zoals wij die noemen. Dit lijkt op een kuip en in het dialect wordt dat dan koep, vandaar dus koepberg. Normaal gezien rijden we hier altijd omhoog, maar nu moesten naar onder vlammen. Lekker knallen, vooral omdat we hier op ons eigen terrein zaten. We kennen dit stuk route gelijk onze binnenzak of achterzak of plastiekezak,.... ge moogt zelf kiezen :-).

Maar na deze afdaling volgde al snel een beklimming. Deze beklimming hadden we vorige week ook al gedaan als voorbereiding op Nature For Life. Dus hadden we vorige week de juiste trainingsroute genomen. Olé pistolé voor diegene die de route had gekozen.

Onmiddelijk na de beklimming volgde weer een afdaling en dan een zware zandstrook. Ondertussen begon het materiaal al tegen te sputteren. Schakelen lukte al niet meer zoals wij dat wilden. Maar het was tijd om uit te rusten, de bevoorrading kwam net optijd (na 32km pas).

Een Aquarius, een banaan, een lotus speculooskoekje en we konden er weer tegen voor nog enkele zware kilometers. Vooral omdat ik dacht dat we nog de zanderige zware beklimming richting Maasmechelen op zouden moeten taffelen. Maar dat bleek niet zo te zijn. De organisatie had een andere beklimming uitgekozen. Het was vooral een zeer foute keuze. Niet zozeer de beklimming zelf. Die zou in normale omstandigheden nog goed te goed zijn. Maar na ongeveer 30m klimmen lag er gewoon een boom dwars over de weg. Ge kon er langs geen kanten omheen rijden, dus afstappen was de enige manier om de boom te passeren. Dus wij van de fietskes af, over de boom gestapt, maar daarna opnieuw opstappen en verder klimmen zat er niet in. Ronny had nog wel geprobeerd maar moest uiteindelijk ook te voet verder.

Dit was de laatste beklimming van de dag. We namen een zanderige afdaling richting het Mechels bos en dan onmiddelijk rechtsop richting de single-track van Walkro. Deze single-track nemen we normaal gezien ook in de andere richting, dus nu de eerste keer in deze richting.

Daarna staken we de weg naar As over om dan over de weg naar Heywijk onze weg verder te zetten naar Wiemesmeer. Hier en daar maakten we nog een doorsteekje in het bos, maar de laatste 3 km (of misschien nog meer) liepen bijna constant over asfalt- en betonwegen.

Tegen 13u15 zat onze tocht erop. De vettige fietskes terug in de biker-bus en de (modderige) bikers terug in hun trainingspak. We konden terug naar Maasmechelen.

Nature For Life 2

Route-rapport:
1. Afstand: 47,80 km
2. Fietstijd: 2u30
3. Gemiddelde snelheid: 18,70 km/u
4. Max. snelheid: 36,50 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 2
6. Technisch (1-5): 2

Bij deze wil ik nog even meegeven dat dit het 100ste verslag is dat verschenen is op de Blackforxblog en dat ik zeer fier ben dat ik dit feestverslag heb mogen schrijven. Rudi het 1ste verslag en ik het 100ste, dat is mooi verdeeld. Ge ziet, we verstaan ons goed.

Waarvoor staat nu de Blackforxblog:
- spannende mtb-verslagen
- een beetje gevloek
- heel veel schele zever

Proficiat aan Rudi en zijne Bulls Bushmaster I en ook proficiat aan mij en mijne Cube Ltd Comp.
SCHOL !!!

De mazzel en tot de volgende

Goed plan...

Na mijn openbare jacht op een konijn en het ontbijt was het weer tijd om mij "fietsklaar" te maken....
"Jacht op een konijn ? Daar wil ik meer van weten" hoor ik u al denken, awel ja, Miriam had zin in konijn met pruimen en dus moest den deze hier gewapend met een vangnetje achter een konijn gaan zoeken. "Niet zwanzen hé" hoor ik nu, U hebt gelijk, alleen het meest belachlijke deel van de zin klopt. Den deze hier heeft effectief deze morgen met een just-out-of-bed-look en een vangnetje in de hand achter een konijn aan moeten zitten, onze konijn Snufje (echte naam Houdini) was namelijk ontsnapt uit zijn kooi. Dat beest heeft denk ik dagenlang met zijn kop tegen de deurtjes van zijn kooi liggen bonken totdat het schuifslotje uit zijn borging viel, briljant en gelukt dus ! Maar nu terug naar de essentie van de dag (van de voormiddag dan toch), mountainbiken...
Omdat verandering van spijs doet eten, zijn we nog eens in Dilsen gaan biken, bij wijze van opwarming (en om marc zijn stramme cafévoetbalspieren los te maken) zijn we over het fietspad tot aan de Salamander gereden, hier rechts de bos in gedoken richting hartje Nationaal Park Hoge Kempen (ik weet niet of dat klopt, maar het klinkt toch mooi). Na wat ups en downs en prachtig navigatiewerk van de pap, staken we de boslan over richting Dilserbos. In plaats van de traditionele rode route te volgen puzelde Marc enkele mooie stukjes zand- en bosweg aan elkaar, van het Dilserbos gingen we naadloos over naar het Gerstenbos (niet moeilijk want ze liggen vlak naast elkaar). Ergens tussenin hebben we nog een babbelstrookje, een recuperatiestukje en een sprintstukje (rechte lange afdaling tegen 47km/u) gehad en vervolgens staken we opnieuw de Boslaan over om het treinspoor terug op te zoeken zodat we de singletrack aan de Sita nog konden meepikken. Van hieruit in (bijna) rechte lijn tot aan het stationneke in Eisden en vervolgend "uitbollen" over de fietsweg tot thuis.
Het was een zeer afwisselende rit, echt een goede voorbereiding op volgende week : Nature For Life !

Route-rapport:

1. Afstand: 36,4 km
2. Fietstijd: 2u18
3. Gemiddelde snelheid: 16,40 km/u
4. Maximum snelheid: 47,00 km/u
5. Moeilijkheidsgraads (1-5): 2
6. Technisch (1-5): 3 (door het vele losse zand en boomwortels)

Tot de volgende !

Van de Mont Ventoux tot de Mechelse heide

Na 2 weken vakantie in de provence en de beklimming van de Mont Ventoux in de benen, was het weer tijd om de Maasmechelse bossen onveilig te maken met de mountainbike.
Maar eerst nog een stukje over de beklimming van de Mont Ventoux. Niet voorbereid en met heel weinig kilometers in de benen waren we (mijn schoonvader Theike en ik) aan de Ventoux begonnen met het gedacht dat we toch niet tot boven zouden geraken. Mijn schoonbroer (Tim) reed met de auto mee om ons op en tijd en stond te voorzien van drank en eten. Om de 3 à 4 km stopten we eventjes om vocht bij te tanken. Na 15km klimmen kwamen we uit in Chalet Reynard. Dit was het einddoel van Theike normaal gezien. Maar van hieruit ziet ge nog niks van de kale berg die de Mont Ventoux is, dus we gingen nog een paar kilometer verder. Ondertussen kwamen steeds korter en korter bij de top, dus besloten we om zo ver mogelijk te geraken. Na nog enkele stops en veel peptalk zijn we dan uiteindelijk tot op de top geraakt. En het uitzicht was adembenemend mooi. Daarna volgde de afdaling met stukken waar we tussen de 62 en 64 km/u naar onder vlogen. Eenmaal onder waren we stikkapot maar allebei wel ontzettend tevreden dat we het tot op de top hadden gehaald.

Genoeg over de Mont Ventoux, nu over naar afgelopen zondag.

Om 10u30 was het tijd om de jet-lag uit de benen te fietsen (om 23u45 pas thuis van vakantie). Gewoon even een paar kilometerkes fietsen, meer was het niet. Ons gewoonlijk opwarmingstourke achter het prinsenpark en dan de beklimming langs de speeltuin. Daarna de leuke afdaling genomen tussen de speeltuin en de autosnelweg.

Dan gingen we nog eens een stukje proberen dat Rudi en Dirk vorige week hadden uitgeprobeerd. Een leuke beklimming richting het ecoduct. En plots stonden we gewoon boven op het ecoduct. Daarna volgende een gevaarlijke en steile afdaling. Hier en daar zullen er nog wat takken gesnoeid moeten worden om op een fatsoenlijke manier van deze afdling te kunnen genieten.

We gingen verder naar de afdaling en daarna de beklimming richting de duivelsberg. Dan bergaf over het asfalt tot onder aan de duivelsberg. Van hieruit ging het terug richting huis om de fietskes te poetsen. De jet-lag was volledig uit de benen gefietst.

Route-rapport:

1. Afstand: 17,80 km

2. Fietstijd: 1u

3. Gemiddelde snelheid: 17,80 km/u

4. Maximum snelheid: 43,50 km/u

5. Moeilijkheidsgraads (1-5): 1

6. Technisch (1-5): 2

De mazzel en tot volgende week

Voorbereiding

Met onze Marc "out-of-town" dacht ik, we gaan den Dirk eens klaarstomen voor de tocht van Nature For Life op 26 september aanstaande. Het tochtje van 45km waar Marc vorig jaar zijn achterste velg aan flarden heeft gereden, iets wat dit jaar (als we deze tocht meerijden) hopelijk niet gebeurt. Afspraak om 10u15 (Bollen-tijd) aan de Salamander, ikzelf was goed op tijd en .... Dirk ook ! Jaja, het mag gezegd worden, Dirk is de laatste tijd ook steeds stipt op tijd (of zelfs te vroeg) op de volleybaltrainingen. Waar zou het aan liggen ? Is hij niet meer graag thuis ? Is Pascale blij als 'm de deur uit is ? Of beginnen de jaren van verstand en verantwoordelijkheid dan toch door te komen ? Wie zal het zeggen, maar ik denk het tweede :-)
Aan de Salamander dus, Dirk wist wel hoe we ons tochtje konden aanvatten, achter de Salamander de bos in duikelen, dan te ver rijden en op Saenhoeve uitkomen, terugdraaien en de juiste afslag nemen om zo tot op een bankirai-tuinpad uit te komen, als echte pro's dit hindernisje genomen om enkele kilometers verder aan de verharde fietsweg uit te komen. Hier staken we rechtover en ipv gewoon rechtdoor te rijden zoals normale mtb'ers, kozen wij ervoor om een meer actiegerichte weg te nemen, iets wat in de Mechelse Heide u zuur kan opbreken en inderdaad, halverwege de trapjes afstappen en te voet verder. De single-track afdaling die erop volgde was gelukkig in orde en maakte veel goed. We waren nu in de buurt van het hoogste punt in de Mechelse Heide, maar dat lieten we links liggen. We gingen richting "speeltuin", voor Dirk was dit pas de tweede keer dat hij deze afdaling deed, maar ik moet zeggen, hij ging met glas van de schans !
Na de kick van de speeltuin, op naar de kik van Opgrimbie, klein stukje door het park met de wilde beesten en op het punt waar we normaalgezien links afslaan richting de oude zandgroeve, hebben we voor de tweede keer toegegeven aan de actiedrang van onze breinen. Klein stukje bergop gereden where no man has gone before, om zo uit te komen aan het ecoduct Kikbeek.

Langs deze zijde geraak je dus wel eventueel aan de overkant, ware het niet dat de overgang zwaar bewaakt wordt door camera's :-)

Ons actiegericht brein kwam nu niet (of toch niet helemaal) in werking en we zijn braafjes aan onze kant gebleven. Nog een stukje langs de draadafsluiting blijven fietsen om dan een afdaling te nemen die ons terug aan de ingang van het reservaat aan de Kik zou brengen, het is te zeggen, Dirk had blijkbaar nood aan een knuffel en koos daarvoor de eerste de beste boom uit die hij tegen kwam in zijn afdaling, geen nood, hij kwam goed en wel onder.

Stukje verharde fietsweg dan maar, tot aan de speeltuin die we mooi rechts lieten liggen, dit stukje bergop begint als ware het vals plat, maar eindigt met een steile klim en dat laatste was er te veel aan voor Dirk, zijn tong sleept over de grond toen hij boven kwam gekropen...

Even recupereren en dan onze weg verderzetten richting hoogste punt van Maasmechelen, Dirk (eventjes) op kop over de onlangs mooi geegaliseerde wandelweg.

Eventjes van het uitzicht genieten...

En dan beginnen aan de afdaling waar Dirk op zijn eerste ritje met ons op zijn gezicht is gegaan, maar deze keer liet hij mij ook geen kans om een foto te maken van zijn stuntwerk.

Om af te sluiten hebben we de singletrackafdaling aan Sita nog aan ons ritje gebreid en zo kwamen we op volgende totalen voor vandaag :

Route-rapport:

1. Afstand: 31,2 km (tochtje was ongeveer 22km)
2. Fietstijd: 1u47
3. Gemiddelde snelheid: 17,8 km/u
4. Max. snelheid: 36,20 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 2
6. Technisch (1-5): 2

Tijdens het ritje kreeg ik te horen dat Dirk de 26ste september niet mee kan doen met Nature for Life, hij is dan op congres in Barcelona !
CU next week.

NO TREES WERE HARMED DURING THIS TRIP.

Start to bike...

We zijn toch niet de enige die tijdens de mooie zomermaand(en) hun fiets aan de haak hebben laten hangen, onze maat Dirk heeft net als wij een grote pauze ingelast. Tot op de dag van gisteren (zondag).
Zondagmorgen 9u30 vertrokken Marc en ik richting Salamander waar we afgesproken hadden met Dirk en Stefan. Marc had in gedachten al een route uitgestippeld, iets met "de gele route" en "helemaal boven" en "de single track aan de Sita" en "een gedeelte van de oude rode route"... omdat we nog maar net terug bezig zijn met mountainbiken had ik moeite met deze routes aan elkaar te knopen, maar in dat geval vertrouw ik volledig op Marc.
Stefan had dan weer een heel andere route in gedachten, iets met "Neerouteren", "Dilsen" en "niet zwaar" en "een paar klimmetjes en leuke afdalingen"... alleen al bij het horen ervan draaide Dirk zijn maag zich om (en hij was nog maar net bekomen van een partijtje buikloop).
We besloten dan maar om te starten met de gele route in combinatie met de sita-singletrack en daarna zien we wel.
Onze benen waren als pistons van een goed geöliede motor, als een perfecte samensmeltingen tussen mens en machine hezen we ons zonder enige moeite tot aan de top van de Mechelse heide (om het op zijn Bollen's te zeggen) , via een binnenwegje reden we tot aan de weg naar As, hier staken we over om tot bij Sita te geraken. Den deze mocht de kop van de groep nemen en de singletrack afrazen, eenmaal onder op de kruising met de rode route even een algemeen totaalbeeld van Dirk genomen en besloten dat de rode route een wel optie was. Eventjes een stukje vals plat en plots zaten we middenin een mountainbikewedstrijd, we werden zelfs achtervolgd door een groepje snelheidsduivels...
Stefan besloot dan maar om van hun traject af te wijken en het "hazepad" te kiezen (onder luid geschreeuw van de wedstrijdrijders die riepen dat we naar rechts moesten ipv rechtdoor, ze dachten namelijk dat wij meereden. Al goed dat ze ons niet volgden)
Na enkele kilometers kwamen we echter terug op de route van de mtb-wedstrijd, ter hoogte van een leuk klimmetje, dus hebben we nog maar even meegereden en ik moet zeggen, we konden die wedstrijdgasten goed volgen (in Stefan zijn geval zelf voorbijschjezen). De afdaling die erop volgde was voor de gelegenheid "opgesmukt" met gele zand, enige voordeel hiervan was dat de gaten opgevuld waren. Dat dit een nadeel is voor de snelheid van het afdalen ga ik hier niet vertellen anders worden onze vrouwen ongerust.
Na de afdaling zijn we terug aan de kant van de Salamander gaan biken, we wilden de afdaling die Marc en ik vorige week ontdekt hadden laten zien aan Stefan en Dirk, even een recuperatiestukje inlassen en dan Stef op kop door het bos, Dirkske zijn lampke dat al wat zwakker begon te branden, maar hij gaf niet op dankzij de steun van Marc onderandere in de beklimming net naast de speeltuin. Vervolgens zigzaggend naar het hoogste topje van de Mechelese heide om daar over de trapjes terug naar onder te rijden, dan onze nieuwe afdaling (en misgereden natuurlijk) en we kwamen terug uit op de verharde fietsweg.
Terug aan de Salamander hielden we het voor bekeken en eenmaal thuis kon ik volgende routerapport optekenen :

Route-rapport:

1. Afstand: 27,50 km
2. Fietstijd: 1u56
3. Gemiddelde snelheid: 17,9 km/u
4. Max. snelheid: 34,70 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 2 (door de betere conditie tov vorige week)
6. Technisch (1-5): 1,5

Maasmechelen

Plan your trips with EveryTrail Mobile Travel Guides

Eindelijk

Afgelopen zondag was het weer bike-time. Het was ondertussen alweer enkele weken geleden dat de fiets nog eens van de haak was gekomen. Dan een barbeque hier, dan een barbeque daar, kiezelfeesten, vakantie aan zee en tussendoor nog een vrijgezellenfeest. Er was altijd wel iets te doen waardoor we onze fietsen meer hebben zien hangen dan dat we er op hebben gezeten.
Maar soit, zondag is het er dan eindelijk van gekomen. 9u30 bij Rudi thuis was (zoals altijd) het uur van de waarheid.
En een eerst opstakel deed zich al direct voor: wao uhbanes ??? (vertaling: waar naartoe). Rudi wist niks, want hij was in die tussentijd ondertussen alle routes en wegjes alweer vergeten. Dus alle druk kwam op mijn schouders terecht. Chance dat mijn linkerschouder zo goed als genezen is, want anders was er weer iets uit het kommetje door die hevige druk :-).
Als opwarming dan maar over de ringlaan en ons vast bos-opwarmingstoertje achter het Prinsenpark. Dan de blauwe route genomen in het Mechelse bos (dat stuk wat ze willen afsluiten of ondertussen misschien niet meer, iech wijt het auch neet miej). De eerste kilometers waren vlak en we legde er serieus de pees op: 20 km/u gemiddelde snelheid. Het ging nog vrij goed. Maar dan kwam de eerste beklimming er aan. Hier kreeg ons vertrouwen onmiddelijk een ferme deuk. Na 25m moesten we al voet aan de grond zetten, man man man miserie miserie miserie. Het achterwiel begon serieus door te slippen in de losse stenen en blijkbaar zat er ook niet genoeg kracht in de benen om op de fiets te blijven zitten. Dus dan maar te voet tot boven. Er is nog heeeeeeeeeeeeeeeel veel werk aan de winkel, die 7 weken zonder fiets kruipt duchtig in de kleren, toch zeker in het koersbroekse en koerstruike.
Boven gekomen moesten we toch even op onze positieven komen. Daarna de afdaling genomen. Dat kunnen we nog altijd als de besten, zoiets verleer je niet.
Maar 1 kilometer verder volgde alweer de volgende beklimming. Deze moesten we en zouden we tot boven fietsen. Deze beklimming ligt ons beter. En ja hoor, we zijn tot boven gefietst. De snelheid lag wel niet zo hoog. Jens, die sinds dit weekend kruipt, kruipt sneller dan dat wij tot boven zijn getaffeld. En na deze beklimming volgde dan een zanderige afdaling.
Na deze blauwe route besloten we om de gele route te rijden. Fijn toerke, maar het begint onmiddelijk met op en af getuf. Af gaat goed, maar op begon steeds meer pijn te doen. De klimmersbenen zijn nog ver te zoeken. Na de gele route reden we richting camping de kik over het asfalt. Ergens halverwege zijn we dan een bospaadje ingevlogen en hier kwamen we iets leuks tegen. Een zanderige beklimming waar we helemaal niet tot boven konden fietsen, maar we zijn toen tot boven gewandeld om te kijken waar we uitkwamen. We kwamen uit op bekend terrein. Maar vermits we die beklimming toch niet tot boven konden fietsen, hebben we maar besloten om hier naar onder te fietsen. Dus eerst een ommetje gemaakt via de rode wandelroute om dan weer aan onze nieuwe ontdekking uit te komen. Dus zette we de afdaling in. En het is inderdaad beter om hier naar onder te rijden ipv naar boven. We hebben weer een nieuw stukje afdaling gevonden waar we nog veel en met plezier naar terug gaan komen.
Onze krachten waren nu wel helemaal en op, dus was het tijd om naar huis te rijden en de fietsen te poetsen.
Voilà, we are still alive and biking, maar het heeft wel eventjes geduurd...

Route-rapport:
1. Afstand: 24,50 km
2. Fietstijd: 1u27
3. Gemiddelde snelheid: 17 km/u
4. Max. snelheid: 34,20 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 4 (door de slechte conditie)
6. Technisch (1-5): 1,5

De mazzel en zeker tot volgende week

Avondritje Solo

Aan het vorig verslag te zien is het al van 13 juni geleden dat we nog zijn gaan mountainbiken, schandalig ! Of heeft één van ons twee een verslag vergeten te maken ??
Ik vrees dat we in tussentijd niet meer geweest zijn; hebben we het te druk? is er altijd iets anders te doen? hebben we een kater van de nacht ervoor? is het te zonnig? hebben we geen zin meer?
Wie zal het zeggen, het zal een combinatie van vanalles zijn, behalve het laatste (bij mij dan toch).
En omdat de goesting niet ontbreekt en omdat jullie nog eens iets van ons zouden horen, ben ik zondagavond de fiets op gesprongen. Van bij ons uit richting kanaal, voor een kort baantochtje tot in Lanklaar (tot aan de meest onpraktische brug ooit !) en terug. Iedere keer ik een brug tegenkwam stak ik deze over tot aan de andere kant van het kanaal, om toch een beetje variatie te hebben en niet gewoon constant rechtdoor te moeten fietsen. Van deze regel heb ik wel een beetje moeten afwijken omdat er een stuk langs het kanaal is waar er geen fietsweg is, metname ter hoogte van de oude scheepswerf Sint-Barbara. Dus in de zijflank gesteund door een mooie ondergaande zon, zigzagde ik als het ware over de Zuid-Willemsvaart. De tuikabelbrug van Lanklaar kwam steeds een stukje korterbij, het is een mooie brug qua vormgeving maar toch zo onpraktisch ! Ik zou zelfs durven spreken van een architecturale blunder.
Een "luie" trap bestaande uit vijftig brede tredes om een hoogte van zeven meter te overbruggen, allemaal goed en wel, maar als je met de fiets bent moet je afstappen en je fiets naast je mee naar boven sleuren door een zogenaamde "fietsgleuf" (een uit traanplaat gemaakte U-profiel van ongeveer 8cm breed). Om nog maar te zwijgen over rolstoelgebruikers, zij kunnen de brug alleen maar komen bekijken en dan rechtsomkeer maken, want ze geraken er niet op en als ze er toch op zouden geraken, dan hebben ze een probleem om er af te gaan tenzij ze goed kunnen balanceren op één wiel of zo !
Ik heb nog geprobeerd om door de fietsgleuf naar boven te fietsen... klein verzet, super geconcentreerd, per hand twee vingers klaar om te remmen, beenspieren in de aanslag om snel te kunnen uitklikken indien nodig... het heeft allemaal niet lang geduurd...mijn voorwiel was net over de eerste trede en ik moest al uitklikken, onbegonnen werk ! Dan maar te voet naar boven, voor een luie trap vond ik hem toch redelijk vermoeiend om naar boven te gaan. Boven aangekomen kom ik een oudere man en zijn zoontje van een jaar of zeven tegen met de fiets, de man al zuchtend, zwetend en vloekend... Toen we elkaar kruisten zei hij "dit is toch niet te geloven, dat ze zo een brug hebben mogen bouwen, dit is niet te doen voor kinderen en oudere mensen om nog maar te zwijgen van mensen die moeilijk te been zijn of in een rolstoel zitten" en gelijk heeft hij, overschot van gelijk !
De trappen af, heb ik al fietsend gedaan, dat is geen probleem, dat doen we vaker... onder zat een koppeltje op een bankje, ik kon op hun gezicht lezen wat ze dachten, "zot!"... Maar het was nog zotter geweest moest ik door de fietsgleuf naar onder zijn gegaan :-)
De tuikabelbrug was het vooropgestelde keerpunt van mijn ritje, dus ging ik terug huiswaarts op dezelfde manier, elke brug die ik tegen kwam stak ik over en zo kwam ik mooi uit op de brug in Maasmechelen "centrum"...

Het route-rapport:

1. Afstand: 16 km
2. Fietstijd: 0u37
3. Gemiddelde snelheid: 25,7 km/u
4. Maximum snelheid: 39km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 0 (tuikabelbrug buiten beschouwing gelaten)
6. Technisch (1-5): 0

CU