Mechels tochtje

Gisteren zijn we nog eens gaan mountainbiken, vorig weekend was er niets van in huis gekomen en het begon toch al weer te kriebelen. In de week eens even bij Dirk geïnformeerd of hij zijn band al had laten maken, maar het antwoord was negatief. Daarbij kwam dat hij en zijn vrouwtje dit weekend 11 jaar samen waren en hij voor die gelegenheid een heuse limousine had ingehuurd die hen de hele dag naar de meest romantische plekjes van België zou voeren. ’s Avonds had hij gereserveerd in het gastronomisch restaurant “Comme Chez Soi” in Brussel voor een zevengangenmenu met de nodige champagne, gevolgd door een avondwandeling in de buurt van het atomium en aansluitind een overnachting in Hotel Café Paific. Proficiat !

Stefan ging wel mountainbiken, maar wou vroeger vertrekken omdat hij wist dat het stipt om 9u30 ging beginnen te regenen. Dus bleven Ronny en ik nog over, geen probleem verder buiten het feit dat ik wat te weinig slaap had gehad, maar laten we zeggen dat dat een goede voorbereiding is naar volgend jaar toe :-)

Rond 9u15 was ik bij Ronny, die al in gevechtspositie klaarstond om te vertrekken en dus reden we bij wijze van opwarming aan een leuk tempo richting Salamander. Ronny wist hier en daar een binnenwegje door het bos en voila, we waren in no-time al puffend (ik toch) de weg rechts van de speeltuin aan het oprijden. Na deze klim trakteerden we ons op de afdaling in de speeltuin, eenmaal terug onder wou Ronny een beklimming overdoen die hij het weekend ervoor had geprobeerd, echter zonder succes. Na wat zoeken vonden we de te trotseren helling, Dirk kent deze helling ook heel goed, maar dan in omgekeerde richting en met zijn gezicht iets dichter tegen de grond. De beklimming wordt bemoeilijkt door de uitgeregende en met stenen bezaaide ondergrond en we geraakten maar enkele meters ver. Gevolg…te voet naar boven. Eenmaal boven gingen we linksop richting hoogste punt van de Mechelse heide om hier de rode pijltjes te volgen en terug onder aan de Salamander uit te komen. (Ergens in het hierboven vermelde stuk zijn we ook nog de oude kiezelgroeve aan de duivelsberg gepasseerd, maar ik weet niet meer juist waar :-)

Aangezien het Mechels bos tegenover de Salamander al enkele weken bedreigd wordt met een sluiting (een bezwaarschrift kan u hier downloaden, gewoon naam invullen en doorfaxen of emailen) besloten we om hier ook nog een lusje te rijden voor het te laat was.
De rode lus om precies te zijn, een mooie route met enkele langdradige rechte stukken in het begin, een langdradig vals plat stuk in het midden, een lekker klimmetje na dit minder lekker middenstuk en verolgens de kers op de taart, een super-afdaling op het einde.
Deze afdaling was meteen ook het einde van onze route voor die dag en we reden aan een gezond tempo huiswaarts.

Route-Rapport:
1. Afstand: 38,80 km
2. Fietstijd: 2u09
3. Gemiddelde snelheid: 17,90 km/u
4. Maximum snelheid: 48,30 km/u (fietsweg duivelsberg)
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 2
6. Technisch: 2,5

Oh ja, Met Marc gaat alles goed, Joke heeft mij in de week nog een foto doorgestuurd, de tekst die erbij stond was “Marc zegt hallo”

This is it (voor 2009)

Gisteren is het mijn laatste tourke van 2009 geworden. Een 6 à 7-tal weken geleden waren ik en Rudi tot een overeenkomst gekomen dat Houffalize het laatste tourke ging worden voordat ik op de operatietafel zou belanden. Dus vol enthousiasme keken we allebei uit naar deze zondag. We spraken over niks anders meer. Houffa was alles wat de klok sloeg (bim bam Houffa, hihi). Maar slim als Rudi is, had hij een mailtje gestuurd naar het VVV-kantoor van Houffalize hoe het zat met de routes tijdens het jachtseizoen. En we kregen echter slecht nieuws. 3 Routes waren volledig afgesloten en op de andere 3 routes waren omleidingen voorzien. Bij de 3 afgesloten routes zaten juist de routes die wij wilden rijden. Dus de plannen om in Houffa te gaan biken hadden we onmiddelijk alweer opgeborgen. Dat zal dan iets worden voor in de lente.

Dus hadden we het plan om alle spectaculaire stukken van Maasmechelen naadloos aan elkaar te rijden. Dirk was er na zijne off-day van vorige week ook weer bij, maar hij ging het rusitig aan doen. Een paar kilometerkes mee taffelen om weer op te bouwen naar zijne topvorm. Stefan had zijn wintertenueke ook uit het wasmachien gehaald en ging dus ook weer mee. We hadden zelfs een nieuwe bike-buddy bij. Ronny Salden, een collega van Rudi, die zijne koersfiets wijselijk had omgeruild voor een mountainbike. Hij wou ook eens van het echte avontuur proeven.

Om 9u bij Rudi vertrokken om dan Ronny uit te halen en dan volle gaas naar de salamander waar Stefan en Dirk ons groepke voor vandaag compleet hadden gemaakt.

Het eerste opwarmingsstukske was voor Stefan zijn rekening. Een beetje zigzag achter het zwembad (prinsenpark) om zo uit te komen aan camping de Kik. Iedereen kon hier nog vrij goed volgen. We zetten onze weg verder richting de Duivelsberg. Tussen de Kik en de Duivelsberg hebben we nog ferm in de remmen moeten gaan voor de wilde paarden die hier rondhuppelen (ik ben de naam van die beesten alweer vergeten). Maar geen nood, die beesten hadden meer schrik voor ons dan wij voor hen. Laag het misschien aan één van ons dat die beesten zo snel uit de weg gingen? wie gaat het zeggen. Al snel kwamen we aan de afdaling van de oude zandgroeve. Net voor deze afdaling volgt eerst een stuk vals plat. Op dit stuk had Dirk al snel moeten lossen. Maar zijn broer Stefan bleef bij hem om hem bij te staan tijdens zijn moeilijke periode.

Ondertussen hadden Rudi, ik en Ronny al de afdaling genomen en onmiddelijk daarna de beklimming naar de Duivelsberg aangesneden. Eigenlijk rijdt ge hier de oude zandgroeve in en onmiddelijk weer uit. Toen wij met ons 3 boven kwamen hadden we toch wel even moeten wachten op Dirk en Stefan. Dirk ging het hier al voor bekeken houden. Hij keerde terug huiswaarts. Dan had hij ongeveer 15 km op zijn tellerke staan en dat is ruim voldoende om opnieuw op te bouwen. Zeker niet opgeven Dirk. Dat komt allemaal weer goed.

Dus bleven ik, Rudi, Stefan en Ronny over om een stukske van de Tour Royal te rijden. Langs den draad van het koninklijk domein dus. Constant op en af. Niet al te zware beklimmingen. Kort maar krachtig. We kwamen weer uit onder aan de Duivelsberg ter hoogte van het rallycircuit.

We staken de Weg naar Zutendaal over om even te recuperen op de macadam (Mc Adam). Even een stukske asfalt om dan door het beekje, dat eigenlijk niet zo hoog stond, terug in het bos uit te komen.

Tijd om weer een pittige klim te nemen. We kozen voor de klim tussen de autosnelweg en de speeltuin, terhoogte van camping de Kik maar dan aan de andere kant van de autosnelweg. In het begin valt het nog mee, maar het venijn zit hem in de staart. Allemaal losse stenen en tamelijk steil. Ge kunt het bijna vergelijken met een klim in Houffalize maar dan niet zo lang. Dus hadden we toch een stukske Houffa meegenomen. Ge vraagt u nu waarschijnlijk af hoe Ronny het er ondertussen vanaf brengt? Awel, op deze klim hing hij er nog altijd aan. Nog altijd geen zwak moment te bespeuren.

Boven eventjes rond de draad van het ecoduct om dan richting de höbste nog gèt krach-beklimming te gaan. Even kijken hoe Ronny deze klim verteerd. Eerst lekker steil en technisch naar onder, dan vlak om dan volle gaas te klimmen. Kort maar zeer krachtig. Zoals ik zo dikwijls al heb geschreven: altijd een beetje doodgaan op deze klim. En wat denkt ge, Ronny was er nog altijd bij.

Nu was het weer tijd om een beetje te recupereren. Een vlak stukje en dan de afdaling via de trappen. Lekker technisch en zeker goed uitkijken waar ge rijdt, want er zitten enkele hoge trappen bij en hier en daar nog gevaarlijke boomwortels. Van hier even de gele wandelroute genomen om dan weer aan de salamander uit te komen. Hier nog een steile klim meegenomen voor de fun en onmiddelijk weer de afdaling waar ge bijna tegen het informatiebord knalt als ge niet oppast.

Stefan hield het hier ook voor bekeken. Hij had nog andere verplichtingen.

Dus bleven alleen ik, Rudi en Ronny nog over. We wilden nog niet naar huis, dus namen we nog snel even de rode wandelroute mee. Goed voor 10 extra kilometerkes op het tellerke. Op het einde van deze route zit er nog een korte klim in. Ronny zat niet optijd in de juiste versnelling, dus kwam hij de eerste meters niet vooruit. Maar uiteindelijk had hij het toch gehaald. Terug aan de salamander namen we het boswegje tot aan het schuttershof om zo terug te keren tot bij Rudi zijne villa.

Toch straf wat Ronny uit zijn benen had geperst. Voor zijn eerste rit op de mountainbike al zo een straffe tour aankunnen, respect man...

Route-Rapport:
1. Afstand: 42,50 km
2. Fietstijd: 2u30
3. Gemiddelde snelheid: 16,94 km/u
4. Maximum snelheid: 37,90 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 3 (ook wel door de drassige ondergrond)
6. Technisch: 2,5

Zo, dat was het dan voor mij voor 2009. This is it.....

Woensdag volgt er dan de operatie aan mijn schouder en hopelijk kan ik ten laatste in februari opnieuw op de mtb kruipen. Maar hopelijk kan het al vroeger.

Ondertussen zult ge het wel alleen moeten doen met Rudi zijne zever, maar af en toe zal ik mij ook wel eens laten horen op de blog.

Salut de kost en de wind van achter

Nuth-ig afzien

Een dag later dan normaal, maar een verslag(je) volgt er altijd. Gisteren dus weer bike-time en zelfs Dirk was er weer bij. Rudi had ook nog Yves (neef van Miriam) uitgenodigd om mee te gaan bujjelen. Deze keer was de keuze gevallen op het Nederlands-Limburgse Nuth.

Gewoon nog eens op verplaatsing een beetje gaan fietsen, want na zoveel keer Maasmechelen en Dilsen na elkaar wordt ge het daar een beetje beu.

De route in Nuth vertrekt aan de sporthal en die hadden we dankzij de GPS van Yves onmiddelijk gevonden. Dus konden we al snel alles uitladen. Ik, Rudi en Yves volledig in wintertenue, maar Dirk heeft dat nog niet, dus hij was de enige met een broek met korte pijpen. Maar het mooiste moest nog komen. Hij had blijkbaar de roze oorverwarmers van één van zijn dochters stiekem meegenomen en die wou hij op zijn oren zetten tijdens het fietsen.

Hij had ze toch niet opgezet, want anders hadden we hem in de kantine van de sporthal laten zitten. Achteraf bekeken was dat misschien nog niet zo'n slecht idee geweest, maar daar seffes meer over.

Hij had ook een muts bij. Maar de helm paste niet over zijn muts. Wat deed meneer Bollen dan: Hij zette zijne helm op en zijn muts trok hij gewoon over zijne helm. Dat was een prachtig zicht.

Uiteindelijk konden we aan het echte werk beginnen. Maar over de route kan ik heel kort zijn. Niet echt geweldig. Te veel Mc Adam (macadam voor de niet-Schotten onder ons), voor de rest alleen maar veldwegen (die er tamelijk vettig bijlagen) die ik hier in Mézik-City (Meeswijk dus) ook vind. Eigenlijk zaten er maar 2 leuke stukjes in. 2 dalende single-tracks die veel te snel voorbij waren (zoals gewoonlijk). Hier en daar zat er wel een vennijnig heuveltje in, maar voor mij, Rudi en Yves was dat naaaaatuuuuuuuuuuuuuuurlijk geen probleem. Maar Dirk had zijn dagje niet. Na een 8-tal kilometer moesten we al eens op hem wachten op een stukje bergop. Toch eventjes erbij zeggen dat hij 5 weken niet meer op zijne fiets had gezeten. Dus heel abnormaal was dat niet. Maar na verloop van tijd moesten we steeds langer op hem wachten. Ondertussen kreeg Yves nog een platten tuub. Snel eventjes vervangen dacht hij, maar toen hij zijne band wou oppompen kwam er niet echt veel lucht in de band. Hij had dus een nieuwe kapotte binnenband gestoken.

Alles er dus weer afgehaald en had hij een nieuwe (ganse) band van Rudi gekregen. Ondertussen hadden we hier 20 minuutjes verloren, maar Dirk dacht het slim te spelen. Hij was, terwijl Yves en Rudi de band aan het vervangen waren en ik aan het kijken was hoe die 2 dat deden, al verder gereden. Maar echt heel ver was hij niet geraakt omdat we op een punt waren gekomen waar hier en daar enkele pijltjes verdwenen waren. Dus hij riskeerde het niet om nog verder te rijden.

In een mum van tijd hadden we hem dus weer bij. Maar het parcours werd iets heuvelachtiger en Dirk kreeg het steeds moeilijker en moeilijker. Geen kracht meer in de benen. Hij kreeg ook last van kniepijn. Op een gegeven moment kwam hij zo goed als niet meer vooruit. Op een vlak stuk tegen 10 km/u, harder kon hij echt niet meer. Ik begon zowaar compassie met hem te krijgen (en dat is nu eens niet om te lachen, dat meen ik). Dus heb ik hem maar vooruit geduwd op plaatsen waar dat kon. Even later, toen we Rudi en Yves weer hadden bijgebeend, heeft Rudi het overgenomen van mij. In totaal hebben we hem toch ongeveer 5km geduwd.

Dirk is hier tot de conclusie gekomen dat mountainbiken soms een klein beetje doodgaan is.

Toen we weer bij het bikerbuske aankwamen, kwamen er niet veel woorden meer uit Dirk zijne mond. En wie hem kent weet dat dat niet van zijn gewoonte is. Het enige wat hij zei was: "Miljaar iech bin kepot en iech höb honger".

Zo, dit tripke hebben we alweer overleefd (behalve Dirk). Volgende zondag wordt het mijn laatste fietstocht van het jaar. Daarna word ik geopereerd aan de schouder. Maar onder het motto "Save the best for last" hebben we iets heel moois voor de komende zondag. Niet alleen voor het parcours, maar ook voor de prachtige landschappen en uitzichten. Het wordt echt the top of the bill. Maar dat zal u volgende week wel lezen.

Route-rapport:

1. Afstand: 37 km
2. Fietstijd: 2u06
3. Gemiddelde snelheid: 17,53 km/u
4. Maximum snelheid: 42,20 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 1
6. Technisch (1-5): 1

Tjuuuuuuuus !!!!!!!!!!!!!!

Toertocht As...of toch niet

Zondagvoormiddag 1 november en voor de tijd van het jaar een hele mooie zondagvoormiddag mogen we toch wel zeggen, 11 graden buitentemperatuur en dus nog net voldoende voor de korte fietsbroek vond ik.
Half negen kreeg ik een sms van Marc, "er is toertocht in As vandaag", daar had ik ook iets van gelezen en stuurde terug "mij goed". Marc belde daarna naar Stefan, maar die was er niet echt voor te vinden, geen probleem, we verzamelen wel wat kilometers in Maasmechelen. Dus reden we richting Salamander waar Stefan ons opwachtte, van hieruit begonnen we aan de opwarming, Stefan wist nog een mooie singletrack afdaling. Maar zoals iedere gezonde mens weet gaat er aan een afdaling meestal een beklimming vooraf, dat was nu dus ook het geval, maar het was een mooie en goed te doen. Uiteindelijk kwamen we uit op het hoogste punt van de Mechelse heide (102m volgens onze gps), hier hadden we de keuze, ofwel de trapjes omlaag ofwel de trapjes links laten liggen en een redelijk aggressieve afdaling nemen (de afdaling die Dirk zich ook nog wel herinnert). Aangezien het mooie weer ook de nodige wandelaars op de been had gebracht kozen we voor de tweede optie, een afdaling waar je de concentratie niet mag bij verliezen. Geen probleem voor ons dus :-)
Eenmaal onder staken we de weg naar As over en daar zagen we de spreekwoordelijke bui al hangen, de toertocht van As kwam hier dus ook langs. De mooie beklimming op de rode route die wij wilden trotseren deed dienst als afdaling voor de toertocht. Een tweetal weken geleden hebben wij deze afdaling nog met de grootste voorzichtigheid gedaan daar het pad volledig uitgeregend was en de gast die nu aan de kant op de grond zat terwijl hij zijn rechterarm pijnlijk ondersteunde heeft het ook geweten. Hij was blijkbaar gevallen en had daarbij zijn schouder en ribben ferm bezeert, zijn maat ging te voet met hem terug naar de laatste bevoorrading om daar het nodige voor hem te regelen. We wensen hem het beste toe.
Eenmaal boven kozen we ervoor om rechtsaf te gaan, weg uit het pad van de toertocht, richting Dilserbos.
Maar daar aangekomen zagen we dat ook hier de toertocht voorbijkwam -niet ongewoon gezien de mooie routes die hier liggen- en dus besloten we maar om een eindje mee aan te rijden, meerbepaald tot aan het station van As. (Spijtig genoeg geen bevoorrading onderweg tegen gekomen)
De Boslaan terug over gestoken en onmiddellijk terug links de bos in gevlogen, daarna het spoor opgezocht om zo uit te komen op de ons wel bekende singletrack afdaling achter de Sita. Marc haalde nog eens alles uit de kast door het tempo op te voeren en uiteindelijk bracht hij ons tot aan het stationnetje in Eisden waar we afscheid namen van Stefan. Wij moesten nog een 8-tal kilometer verder fietsen en kozen ervoor om over de verharde weg van het fietsroutenetwerk verder te rijden tot aan de Salamander en van daaruit over het gewone fietspad huiswaarts te fietsen.
Volgende week brengen we onze buren misschien nog eens een bezoekje, ik heb de namen Vaals en Sint Geertruid al horen vallen, we zien wel wat het wordt.

Route Rapport:
1. Afstand: ca.46 km (mijn kilometrikske is eventjes uitgevallen)
2. Fietstijd: 2u45 ?
3. Gemiddelde snelheid: 18,50 km/u
4. Maximum snelheid: 47,8 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 2
6. Technisch (1-5): 2

Tot de volgende.

Fietsen en mosselen

Deze week was het constant een welles of nietes of we wel zouden gaan fietsen, omdat er dit weekend het mosselfeest was van de volleybal. We moesten er op zondag gaan helpen, dus fietsen zou echt heel moeilijk gaan worden. Dus iedereen (Stefan en Dirk) was verwittigd dat er niet gefietst ging worden dit weekend. Dan was het de bedoeling om zaterdag misschien even te gaan, maar door omstandigheden is het er niet van gekomen.
Opeens zaterdag namiddag een sms,je van Stefan. Ik citeer:
"Zeg het moet stilaan eens gedaan zijn met dat feesten allemaal :-), zo geraken we nooit in conditie."
Mijn antwoord: "Ik weet het, maar we moeten al om 11u in het schuurke paraat staan."
Stefan zijn antwoord: "En om 8u ook niet?"
Mijn antwoord: "Voor mij goed, ik zal Rudi even bellen als hij ook meegaat."

Dus bel ik Rudi even op, maar hij kon echt niet mee. Hij moest zelfs al vroeger op het mosselfeest zijn.

Mijn antwoord terug aan Stefan: "Rudi gaat niet mee. En Dirk??"
Antwoord Stefan (na enkele minuten): "Dirk gaat (alweer) niet mee, hij ziet het niet zitten om om 8u te vertrekken. Het wordt dus een tourke voor echte mannen."
Mijn antwoord: "OK, dan ben ik morgen om 8u bij. Tot morgen."

Dus zondag vroeg uit de veren (ik had mijn klokske al op zaterdagavond op het winteruur gezet) om om 8u bij Stefan te zijn. En deze keer verplaatste ik mij van thuis naar Stefan met mijn eigen Bikerbuske (Peugeot Partner). Inderdaad, de pap heeft zich in de kosten gegooid.
P.S. Iemand die een VW Polo wilt kopen, kan zich altijd melden op het gastenboek op BLACKFORX.BLOGSPOT.COM.

Iets na 8u stop ik bij Stefan. Fitske oettlaajen, alle klommelen en attributen bij elkaar zoeken en we konden vertrekken.
Als opwarming 2,5 km over de McAdam tot aan Maasmechelen Village om daar de oude mijnterril op te vlammen. Een lekker lopende klim, niet te steil. Boven aangekomen kregen we een mooi uitzicht over Maasmechelen. De kerk van Maasmechelen, het college, de moskee en zo van die dingen ziet ge daar allemaal. We zijn de terril afgereden langs dezelfde kant als we waren opgereden om zo naar het Dilserbos te rijden. Daar hebben we de rode wandelroute gereden. Dan de Boslaan weer overgestoken om richting de Litzberg te rijden via een lange klim. Maar we hadden onze dag niet echt, dus lekker op het gemakske naar boven gekropen. Nog even een stukje bos meegenomen waar ik nog nooit geweest was. En daar kwamen we een leuke afdaling tegen. Spijtig dat ik daar niet op kop reed, want Stefan durfde niet echt doorrijden op deze technische afdaling. Dus reed ik een beetje met de handrem op. Deze afdaling is echt iets voor Rudi. Komende zondag kan hij zich er gaan uitleven.
Tegen 10u zat ons ritje er alweer op. Snel naar huis douchen om dan te gaan helpen op het mosselfeest.

Route Rapport:
1. Afstand: 29 km
2. Fietstijd: 1u38
3. Gemiddelde snelheid: 17,70 km/u
4. Maximum snelheid: 39,24 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1-5): 2
6. Technisch (1-5): 2

Sorry dat het verslagje een dag later is, maar de mosselen gaan voor.

De mazzel

Eerste wintertourke

Deze morgen toen ik opstond, keek ik snel even naar de buitentemperatuur. 4 Graden gaf dat dingske aan. Toen maar even alle fietswinterspullen bij elkaar gezocht.
Bij Rudi hetzelfde senario. Hij is zelfs buiten gaan voelen met zijn kort tenueke aan, maar is toen toch maar even verder blijven zoeken naar zijn wintertenueke. Blijkbaar had hij die spullen erg ver verstopt, maar hij had toch alles gevonden. En toch had hij gekozen voor een spliksplinternieuw truike van het Bulls MTB-team met korte mouwen. Maar hij had er wel een trui met lange mouwen onder aan gedaan.
Nu we lekker ingeduffeld waren, waren we klaar om te vertrekken. Vandaag zonder de Bollen-broers. Die hadden zich afgemeld voor dit weekend. Dus gingen we vandaag hetzelfde tourke doen dat ik vorige week met Stefan had gereden. Ik wou Rudi dit zware parcours ook eens laten zien.
Rond 9u15 zijn we vertrokken richting het zwembad, maar toen we terhoogte van het Schuttershof kwamen, kwamen we tot de conclusie dat daar een mtb-wedstrijd was. Dus moesten we onze eerste kilometers een klein beetje gaan aanpassen, vermits we niet op hetzelfde parcours als de wedstrijdrijders mochten komen. Dan weer een paar keer naar links, dan weer een paar keer naar rechts omdat het wedstrijdparcours ons parcours kruiste. Maar uiteindelijk zijn we dan toch aan de camping Kikmolen geraakt.
Dus zijn we alweer de Weg naar Zutendaal overgestoken juist voor het circuit Duivelsberg (waar alweer een rally was) om zo weer volledig rond het koninklijk domein te fietsen. En zoals jullie vorige week gelezen hadden, is het hier redelijk zwaar. Korte pittige hellingen, iets langere hellingen, technische afdaling op een zanderige ondergrond. Alles om een goed ritje op de mtb te maken vindt ge hier terug.
En Rudi vond het ook zwaar, maar zeer mooi.
Boven op de Duivelsberg weer de weg overgestoken om de oude zandgroeve in en onmiddelijk weer uit te rijden. We hadden zelfs weer de technische klim naar het ecoduct genomen. Deze beklimming had Rudi ook nog nooit gedaan. En wat dacht u, hij vond het net als ik ook geweldig.
De höbste-nog-gèt-krach-klim kon ook niet ontbreken, dus die hebben we ook nog even soldaat gemaakt. Dan is het richting Sita en Walkro gegaan om daar de single-track te nemen, waarna we naadloos over gingen op de rode wandelroute tot aan de salamander. Dan een laatste bosstukje genomen achter het zwembad (Prinsenpark) om zo over de ringlaan richting huize Gerets-Verpoorten terug te keren.
Daar de fiets gepoetst en ondertussen ook nog een lekkere tas chocomelk van Senseo gekregen van Miriam. Wat moet ge nog meer hebben............(eventueel nog een lekker warm bubbelbad).



Route-Rapport:

1. Afstand: 35 km
2. Fietstijd: 1u59
3. Gemiddelde snelheid: 18 km/u
4. Maximum snelheid: 39,24 km/u
5. Moeilijkheidgraad (1-5): 3
6. Technisch (1-5): 2

Salut de kost en de wind vanachter...

Tour Royal

Na een weekje congé (op fietsgebied dan toch), was het vandaag weer tijd om het fitske van den haak te halen. Rudi had al enkele weken geleden aangegeven dat hij vandaag niet mee kon gaan fietsen. Hij moest de hele dag gaan helpen met steken, of zoiets... Oh nee, hij moest de hele dag gaan helpen op een steakdag, zo was het.... Dirk en Stefan gingen wel mee. Maar toen ik Dirk het uur doorgaf van vertrek (8u30), haakte hij heel spontaan af. Hij moest zaterdagavond naar een feest en zag het dus echt niet zitten om heel vroeg uit de veren te komen om op zijn fitske te kruipen. Maar ik denk waarom Dirk niet mee wou. Hij had namelijk een babysit geregeld, dus de kinderen waren niet thuis. Ik denk dus dat hij thuis nog een after-party met zijn tweeën had georganiseerd. En Stefan moest naar hetzelfde feest, dus snel even bellen. Maar hij zag het wel zitten om op dat onmenselijke uur op zijn fitske te kruipen. Ge haalt de echte mannen er zo uit.
Dus iets na 8u30 kom ik bij Stefan aan. Hij doet de deur open en met een stemmeke van 'ik ben de hele avond in het bier gevlogen', komt er een moeizame goeiemorgen uit. En zijn oogjes waren ook al niet te fameus. Blijkbaar lag hij pas tegen 2u in zijn nest. Als hij het lang zou uithouden was de grote hespvraag.
Rond 8u40 zijn we er dan aan begonnen. Eerst een lekker stukje vlak om opgewarmd te geraken. Zo kwamen we al snel uit bij de Salamander. Van hieruit een mooi tourke achter het zwembad om zo koers te zetten naar de Duivelsberg. Ik dacht dat we aan de Duivelsberg de bergop gingen nemen over het asfalt, maar Stefan had een veel beter idee. We staken de Weg naar Zutendaal over om zo rond het koninklijk domein een beetje te gaan taffelen. En al snel kwamen we aan de eerste helling. Over het zand en tamelijk pittig. Toen ik boven kwam, keek ik eens achter mij. En daar was Stefan met zijn eigen aan het worstelen. Ik dacht: Oei oei oei, dat komt niet goed. Die pinten van gisteren zaten duidelijk nog in zijn benen. Maar de aanhouder wint en op de volgende helling kwam hij er een beetje door. We bleven constant langs den draad van het koninklijk domein fietsen en hier en daar zit daar toch een pittige helling in en stillekes aan kwam Stefan weer op zijn normaal niveau. Ondertussen waren we ook al gewoon geraakt aan de natte en licht zompige ondergrond. Dat was ook alweer een tijdje geleden.
Het tourke rond het koninklijk domein zat er ondertussen ook alweer op en we staken de Weg naar Zutendaal weer over om daar de oude zandgroeve in te duiken. Daarna weer een kleine helling op om zo richting camping de kikmolen te knallen. Op het einde van dit wegje moeten we even van de fiets om over paaltjes te kruipen. Ik zet mijn fiets over de paaltjes en daarna ga ikzelf over de paaltjes. Maar Stefan wou het weer mooi doen. Hij wou samen met zijn fiets over de paaltjes gaan, maar daar liep het charmant mis. Hij heft zijn fiets op, maar zijn voorwiel tikt tegen een paaltje aan en om een nog illustere reden knalt Stefan met zijne bavvie tegen het balhoofd van zijn stuur (sorry Stefan, ik kon het echt niet laten om uwe stunt erbij te zetten). Het bloed spoot echt 20 meter de lucht in. Ik had de gsm al vast om den ambulance te bellen........... Sorry, ik liet mij even gaan. Hij had gewoon een klein wondje aan zijn lip. Voor de rest was er niks aan de hand. Alles was nog onder controle.
Nadat Stefan een beetje bekomen was van zijne stunt gingen we een beklimming doen die ik en Rudi nog nooit hadden gedaan. Die beklimming ligt tussen de speeltuin en de autosnelweg. Deze beklimming begint rustig, maar dan wordt het echt zwaar. Een beetje technisch zelfs door de dikke losse stenen. Maar we zijn (alweer) boven geraakt.
We zetten onze weg verder en ondertussen spreek ik tegen Stefan de legendarische zin uit: 'Höbste nog gèt krach?' En wat dacht u? Natuurlijk had hij nog wat kracht. Dus zetten we koers richting de 'Höbste nog gèt krach'-helling. Eerst lekker steil naar onder en dan lekker steil naar boven. En ik weet niet hoe het komt, maar op deze helling is het altijd een beetje kapot gaan, maar ik doe hem toch zo graag. Misschien moeten we de naam van deze helling veranderen in Côte de Marc. Stikkapot komen we boven en we besluiten om verder te rijden over de gele wandelroute om dan aan Sita uit te komen. Hier dan nog snel even de sinlge-track nemen naar beneden en ons tourke zat er alweer op.
Het was een heel plezant tourke op plaatsen waar ik nog nooit was geweest. En na dit tourke was Stefan weer volledig nuchter. Hij was zelfs zo in vorm dat hij nog eventjes zijn zoontje Vincent een beetje mtb-opleiding ging geven en nog een beetje ging biken.

Route-Rapport:

1. Afstand: 31 km
2. Fietstijd: 1u54
3. Gemiddelde snelheid: 16,33 km/u
4. Maximum snelheid: 35,50 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1 - 5): 3
6. Technisch (1 - 5): 2

C u nexte woche :-)

Kakelen

Het zal een kort verslagje zijn dit keer, nee, we hebben geen materiaalpech gehad en nee, we hebben ook niet maar een paar kilometer gefietst. Er is gewoon niet veel te vertellen, we zijn opnieuw in Maasmechelen gebleven omdat ik twee nachten achter elkaar installaties moets afbreken, omdat Dirk nog steeds verkouden is en Marc was ook niet helemaal in orde... Al bij al hebben we ondanks deze mankementen toch een mooi toerke gereden. Tegen 10 na 10 waren we bij Dirk die zich al ongerust was aan het maken omdat we wat aan de late kant waren, maar Marc en ik hadden (ongewild) een kleine omweg gemaakt om tot bij Dirk te geraken. Aan het stationneke in Eisden de bos in en rijden maar met marc als onze parcouruitstippelaar. Al had hij erop gerekend dat Stefan er vandaag ook bij zou zijn want zijn inspiratie was zoek.
Een paar heuveltjes op, een paar heuveltjes af, zo gaat dat in Maasmechelen, en de beenyjes liepen langzaam aan warm. Alvorens aan de zwaardere beklimmingen te beginnen verwittigden wij Dirk steeds dat hij naar een lichtere versnelling moest schakelen, maar de eerste keer was die communicatie niet helemaal doorgekomen. Dirk dacht namelijk dat wij "kakelen" riepen en wist niet wat hij hiervan moest denken, laat staan wat hij moest doen. De titel van dit verslag was geboren !
In het totaal stond er 37,9km op mijn teller waarvan Dirk er bijna een 30-tal van heeft meegereden, chapeau !

Routerapport :

1. Afstand: 37,9 km
2. Fiesttijd: 2u02 min.
3. Gemiddelde snelheid: 18,1 km/u
4. Maximum snelheid: 41,20 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1 t.e.m. 5): 2
6. Technisch (1 t.e.m. 5): 2

Nature For Life

Ik ga het eerste deel van het verslag voor mijn rekening nemen en Rudi het 2de deel. Ik hoor u al denken: "Zitten die 2 aan de pillen ofzo dat ze het verslag nu al in tweeën gaan delen?" Wel nee, geen pillen voor ons (behalve pijnstillers indien nodig), maar een paar centimeter lager komen jullie er wel achter waarom we dit doen.

Vandaag dus Nature for Life. 65 km vlammen in het bosrijke gebied van het Nationaal Park Hoge Kempen.

Om 6u30 had ik mijne wekker gezet en dus ook rond die tijd opgestaan. 2 tassen koffie en 4 boterhammen met speculoospasta moesten voldoen om deze tocht tot een goed einde te brengen. Rond 8u bij Rudi aangekomen, zijne bike op het rekske gekletst en we konden vertrekken naar de (oude) luchtmachtbasis van Zutendaal - Wiemesmeer.
In Wiemesmeer aangekomen heb ik even snel naar mijne collega Patrick (beter bekent als 'Bammeke') gebeld om te zeggen dat we aangekomen waren. Hij ging nog eens met ons mee bujjelen.

Toen we nog wat informatie gingen inwinnen i.vm. het parcours, vielen we bijna van ons fietske. We hadden vorige week nog een extra lange rit ingelast (47 zware kilometers) om deze 65km van dit tourke een beetje gemakkelijker te overleven. Maar toen we de juiste afstand vroegen, bleek het maar om een tourke van 45km te gaan. Dat was wel even een kleine domper, omdat we de hele week er naar uit hadden gekeken. Maar het was niet anders, dus de bril op de neus en weg waren we.

De eerste 5 km was enkel asfalt, terwijl links en rechts hele mooie bospaadjes lagen. We begonnen alle 3 al een beetje te mompelen. Maar we kwamen richting Maasmechelen en daar ligt heeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel bos. En we werden op onze wenken bediend. Even door de grindgroeve van Gralex rijden. Voor diegene die niet weten om welke groeve het gaat: deze groeve ligt langs de weg naar As, juist voor de rode lichten van de autokeuring in As.

Dan de weg overgestoken aan het oude vliegveld van het industrieterrein 'op de berg'. Van hieruit ging het dan richting Dilsen. We kwamen overal op stukske die we de laatste 3 à 4 weken regelmatig hadden gedaan. Dus terreinkennis hadden we hier genoeg.

Na een rondje door het Dilserbos ging het nu echt naar de Maasmechelse bossen via een, sorry voor mijn woordgebruik, kloten-helling. Door het losse zand en altijd maar steiler en steiler. Maar we zijn op ervaring boven geraakt en er moest natuurlijk ook een afdaling komen. Een korte maar gevaarlijk afdaling over alweer los zand. Op deze afdaling heeft Rudi ooit eens een mooie tuimeling gemaakt. Maar vandaag niet. Hij is proper op zijn fietske blijven zitten.

Van hieruit ging het richting het stationnetje van Eisden. En juist voordat we bij het stationnetje aankwamen, hoorde ik plots iets aan mijne fietst. Ik zeg tegen Rudi: "Dadelijk even stoppen, ik denk dat mijn wiel los staat." Wij dus gestopt en even aan de klemmen van het wiel gefriemeld, maar dat geluid bleven we maar horen. Toen naar de remmen gekeken, maar dat was het ook niet. En plots viel mijn oog op de velg. Over een lengte van 5cm zat er een bult in mijn velg. Miljaar de dju de g**verdomme. Daar stopte het tourke voor mij na 24km. Rudi en Bammeke gingen het tourke verder afwerken, terwijl ik op mijn gemak naar huis ging fietsen. Maar de bult werd groter en groter. De velg begon zelfs te scheuren.

Toen ik in Leut langs de rijksweg fiestte, blokkeerde mijn wiel opeens helemaal. Het scheurtje was een hele scheur geworden. Bijna 1/3 van de velg was ondertussen al gescheurd. Dus ik moest te voet verder. Ik ben dan maar tot bij mijn schoonouders gewandeld. Daar heb ik nog een lekker tasje koffie gekregen en toen hebben we de fiets in den auto gegooid en mij thuis laten afzetten. Plezant, zo'n zondagvoormiddag sporten....

Voila, mij job zit er weer op. Want van de rest van het parcours heb ik dus niks gezien.

Ik geef het woord nu aan Rudi alias Zero....

Ja, we stonden aan het stationneke in Eisden dus... Bammeke en 2 andere mountainbikers, kennissen van Bammeke die daar ook net langs kwamen en die al een gemiddelde snelheid van 26,3km/u op hun tellerke hadden staan, zaten dus met mij opgescheept. "Die gasten ga ik echt niet (kunnen) volgen" dacht ik al in mijn eigen. We waren nog geen 200m verder of die gasten waren al uit mijn gezichtsveld verdwenen, niet getreurd, ik volg de pijltjes en ik geraak er ook wel. Maar een paar kilometer verder, aan de oversteek aan de Salamander zag ik dat Bammeke op mij aan het wachten was. Hij had geprobeerd die 2 gasten te blijven volgen, maar helaas, dat was gekkenwerk, "die gasten zijn nie wijs" zei hij.

De pijltjes wezen ons de weg over het asfalt van de fietsweg richting de speeltuin, "thuisvoordeel" dacht ik, maar ook hier stoof Bammeke voor mij weg. In de afdaling wist ik dan weer het voortouw te nemen omdat hij aan het twijfelen was welke kant hij zou afdalen. Eens de speeltuin achter de rug, was het terug een stukje fietsweg richting Duivelsberg, omhoog over het tarmac om daarna de Weg naar Zutendaal over te steken en terug de bos in te duiken. Even later opnieuw dezelfde weg terug oversteken en daar volgde nog een kleine lus op het domein van de legerbasis, we voelden het einde naderen, de laatste 3 à 4km reden we op de landingsbaan terug richting waar we enkele uren geleden gestart waren.

Het was een mooie tocht en eigenlijk nog een geluk dat het maar 45km was, want anders had ik nog eens 20km extra zonder Los Papos moeten beujelen !

Routerapport :
1. Afstand: 45 km
2. Fiesttijd: 2u20 min.
3. Gemiddelde snelheid: 20,1 km/u
4. Maximum snelheid: 44,70 km/u
5. Moeilijkheidsgraad (1 t.e.m. 5): 2
6. Technisch (1 t.e.m. 5): 2

Tot de volgende !