Back in business

Na 3 weken niks gepresteerd te hebben op de fiets, hebben we ons vandaag weer eens bijeen geraapt en nog eens een tourke gemaakt met de fietskes.

Nu vraagt ge u waarschijnlijk wel af waar we gezeten hebben? Awel, van 17 t.e.m 20 juli hebben we op de kiezelfeesten gezeten. Of zoals Skippy het zou zeggen: KIEZELFIËSTEUHHH !!!!

4 Dagen na elkaar feesten, dat kruipt in een mens zijn kleren, dus was er van fietsen geen spraken.

Ondertussen hebben we ook de eerste verjaardag gevierd van Jasperke (de zoon van mijn schoonbroer).

Verder heb ik ook nog wat gebujjeld in mijne mosem en ondertussen heeft mijn vrouwke de valieskes gepakt. Want op 24 juli om 23u was het zover. Toen zijn ik & Joke, Rudi & Miriam & Brent en Kristof (beter bekend als Skippy) & Kristel vertrokken op vakantie. Met de auto naar Italië. Meer bepaald naar Limone sul Garda aan het Gardameer. Om u een beeld te geven wat we daar allemaal gedaan hebben, zal ik even alles opsommen wat onze bezigheden waren daar:

Opstaan, ontbijten, klaarmaken om naar het zwembad te gaan, liggen op de ligstoel, zwemmen, Brent bezighouden in het zwembad, liggen op de ligstoel, cocktailtje bestellen, zwemmen, liggen op de ligstoel, eten, colaatje drinken, lezen terwijl we op de ligstoel lagen, zwemmen, nog een beetje op de ligstoel liggen, douchen, klaarmaken voor het avondeten, avondeten, naar de bar gaan, enkele cocktailkes drinken, slapen. Regelmatig zijn we ook naar het stadje Limone geweest en we hebben ook nog even op een fiets gezeten, maar dat was dan wel een waterfiets. Op 1 augustus zat onze fantastische vakantie er weer op en zijn we veilig terug gekeerd naar België.

(De cocktail is wel degelijk van Rudi terwijl die koffie van Miriam was, eventjes wisselen voor de foto.)

Nu kunnen jullie nog even een beetje watertanden bij het zien van deze foto's. Het was echt een geweldige vakantie, hopelijk volgen er nog veel van deze vakanties.

En vandaag zijn we dan eindelijk nog eens op onze bikes gekropen om een tourke te maken aan de salamander en de Mechelse Heide. Het was wel aan de benen te voelen dat het alweer eventjes geleden was dat we weer één of ander bos onveilig gemaakt hadden. Spectaculaire dingen hebben we niet meegemaakt maar de benen wilden al heel vlug niet meer mee. We hebben ons eigen blackforxtourke gereden en hebben het zelfs een beetje moeten inkorten, want anders moesten we ons nog één weekje verlof bijvragen om te recupereren. Maar om te beginnen was het wel perfect zo. Trouwens, we hebben ook nog een beetje last van jetlag.

Route-rapport:

Afstand: 32 km

Fietstijd: 1u49

Gem. snelheid: 17,67 km/u

Maximum snelheid: 44,73 km/u

Moeilijkheidsgraad (van 1 t.e.m. 5): 3 (door de jetlag)

Technische (van 1 t.e.m. 5): 3

Arrividerci en tot zondag ofzo...

De bel

Een nieuwe zondag en dus (meestal) een nieuw fietstochtje, dit keer richting Zutendaal omdat ik in de week een gps-track had gevonden van een Tourtocht aan de kanten van Zutendaal eerder dit jaar, het was een tochtje van ongeveer 40km, dus voor ons geen probleem.

Afgelopen week heeft Marc ook (eindelijk) zijn mtb binnen gebracht om het probleem met de krakende trapas te laten nakijken, nu blijkt dat het onding "gewoon" los zat...gelukkig zaten er hier verder geen zwaardere kosten aan verbonden zoals bijvoorbeeld een nieuwe trapas...

En toch heeft Los Papos een mooie rekening gepresenteerd gekregen bij de "fitsepier", maar dat kwam dan door zijn nieuwe ketting, "een nieuwe ketting is toch niet zo duur" hoor ik u al zeggen, maar een nieuwe ketting betekent ook best een nieuwe cassette en nieuwe derailleurwieltjes en best ook een nieuw middenblad ! Allemaal bijkomende kosten dus, daarbovenop waren de achterste hoeven van zijn stalen paard ook aan vervanging toe en last but not least de aanschaf van een heuse fietsBBBbel heeft ook mee het prijskaartje bepaald.

Alles was dus tiptop in orde bij aanvang van de rit, zal zowat rond de klok van tien uur geweest zijn. Al snel zaten we op de route die we in de gps ingeladen hadden en dus ook zigzaggend door de Zutendaalse bossen. We stonden er allebei van te kijken dat er hier zo'n mooie plekken zijn om te mountainbiken, leuke singletracks en soms verraderlijke klimmetjes. Op een bepaald moment reden we achter langs Warsco Units door, de plaats waar ondergetekende werkt, snel een paar foto's proberen te maken, het resultaat ziet u hieronder (euhm, tis achter die bomen te doen).

Daarna staken we de Bilzerweg over en mochten we onze zweet achterlaten in het Zutendaalse Stelebos. We hadden er ondertussen een 12-tal kilometer opzitten en toen was het opeens gedaan volgens onze gps, "EINDE" stond er op het schermpje. Natuurlijk niet het inde van ons gpstoestel, maar wel van de ingeladen route...opeens werd mij de melding "track verdeeld", die ik bij het inladen van de track op het schermpje zag, duidelijk. De track heeft waarschijnlijk uit te veel "punten" bestaan en daarop heeft de software de track "verdeeld" en de track ingeladen totdat het geheugen van de gps vol was. Stom van mij, maar niets meer aan te doen, het kwaad was geschied en we hadden maar twee opties, ofwel de track volledig terug rijden of gewoon verderijden en proberen een wandelroute te vinden. Avontuurlijk als wij zijn kozen we natuurlijk voor de laatste optie en al snel zaten we op de gele wandelroute. Deze route is ook gekend als de route Munsterbos. Eigenlijk een zeer mooie route om met de mtb te doen, na deze lus hadden we een 24-tal kilometer op de teller staan en waren we terug op het punt waar onze gps "Einde" aangaf, dan maar besloten om de track die in de gps ingeladen zat terug te rijden tot op de Daalstraat en daarna terug richting auto te gaan. Zo gezegd zo gedaan en ook dit was weer een mooi stukje en omdat we in het gaan een "shortcut" genomen hadden, zijn we ook nog eens heel andere plaatsen tegen gekomen. Wat we ook veel tegen gekomen zijn, zijn tentenkampen van chirogroepen en dergelijke,

allemaal mooi en wel, maar we vonden allebei dat ze hun "rotzooi" wat beter mochten opruimen want her en der vonden we plastieke bakjes langs de boswegen en zelfs nog enkele rokende boomstronken (bij nadere inspectie zonder gevaar voor verdere ontbranding, maar toch!) Respect hebben voor de natuur die ons rest is toch wel het minste wat we kunnen doen.

Ons tochtje zat er weer op voor vandaag, volgend weekend zijn Kiezelfeesten in Uikhoven, dus zondag zal er niet gebiked worden, misschien wel ergens in de week, wie weet.

U hoort nog van ons.

Arrivederci !

Route Rapport:
Afstand: 36,8 km
Fietstijd: 2u6min.
Gemiddelde snelheid: 17,80 km/u
Maximum snelheid: 38,60 km/u
Moeilijkheidsgraad (van 1 t.e.m 5): 2
Technisch (van 1 t.e.m 5): 2

Blackforx goes international

Zondag bike-dag en deze keer is de keuze gevallen op de route van Valkenburg.

De afgelopen week was het (zoals iedereen al weet) zeer warm en vandaag was het ook nog altijd zeer benauwd. Toen we rond 9u30 vertrokken, begon ik al te zweten met de gedachte dat er vandaag veel geklommen moest worden.

In Valkenburg hadden we de auto geparkeerd op het industrieterrein 'De Valkenberg' bij het fietsverhuurcenter. Hier nog even een beetje informatie gevraagd waar de route begon en toen konden we vertrekken.

De eerste 2 kilometer ging over asfalt (de perfecte opwarming) om dan een grindpaadje te nemen dat lichtjes omhoog ging en daarna weer lichtjes af. Zo ging het constant verder. Dan weer wat omhoog en dan weer wat omlaag, afwisselend over asfalt en grindpaadjes. Er was zelfs een stukje afdaling op het asfalt waar we een snelheid van 55,74 km/u behaalde. Even lekker veel wind vangen om een beetje afkoeling te krijgen, want er was niet veel zuurstof in de lucht.

De benen voelde echt goed aan, dus ik dacht dat het wel goed zat voor vandaag, totdat we (met het casino van Valkenburg op de achtergrond) een korte afdaling namen en dan lichtjes omhoog gingen via een grindpaadje. In het begin ging het nog tamelijk vlot, maar al snel werd het steiler en steiler en dus zakte het tempo ook zeer snel. Ergens halverwege was er een vlak stukje van een 3-tal meter waar we toch even gestopt zijn om op adem te komen. Hier voelden we echt dat er zeer weinig zuurstof in de lucht hing en dus werden de benen stillekes aan ook slechter en slechter. Na een paar slokken te hebben genomen van de drinkbus, zetten we onze weg verder over deze beklimming. Toen de we boven aankwamen stond er een bordje met 'Schaelberg' op, dus ik denk dat dit de Schaelberg was. In het plaatselijk dialect ook wel 'Sjaalberg' genoemd.

Ondertussen zei ik tegen Rudi: 'Dadelijk komt de Keutenberg ook nog'. Iedere wielertoerist kent deze Keutenberg zeker en vast. Die kuitenbijter van in de Amstel Gold Race moet ge als wielertoerist zeker en vast eens gereden hebben. En het duurde niet zolang totdat de Keutenberg eraan kwam. De asfaltweg draaide hier naar links om de Keutenberg op te rijden, maar de mtb-route ging gewoon rechtdoor langs de Keutenberg op. We lieten als hetware de Keutenberg links liggen, maar voor ons ging het toch ook omhoog. In het begin was het nog een beetje valsplat (of in het Engels: fake-flat), maar al snel werd het steiler en steiler. Ergens halverwege dacht ik aan één van de hits van Rowwen Hèze met als titel 'Boem, de lamp ging oet'.

Inderdaad, het was echt boem toen de lamp uitging en het was ook boem in de benen. Ik heb Rudi helaas moeten laten rijden en op eigen tempo naar boven geslenterd. De goede benen van vorige week waren ver zoek. Ook de rug begon weer op te spelen. Maar ja, mountainbiken is altijd een beetje afzien.

Hierna volgde een korte afdaling om dan weer een stukje fake-flat te nemen. Maar dan volgde het mooiste gedeelte van heel de route. Een technische afdaling tussen de struiken door. Constant van links naar rechts zwieberen om de beste rijlijn te nemen.

We zetten onze weg verder, tot ik opeens een bekend stukje tegen kwam. We paseerden in Sibbe langs een cafeetje waar ik in een vorige leven, toen ik nog met de koersfiets reed, regelmatig met Theike en Tim (mijn schoonvader en schoonbroer) ben gestopt om een Ice Tea te drinken en een stukje rijstvlaai te eten. Altijd als wij met zijn drieën of soms met zijn tweeën met de koersfiets naar Valkenburg reden, pauzeerden we hier al eens omdat Theike dan meestal op adem moest komen.

Vanuit Sibbe ging het alleen nog maar bergaf tot in het centrum van Valkenburg. Hier lieten we de Cauberg letterlijk links liggen. Die bult konden we echt niet meer aan. Eigenlijk hadden we die bult een stukje op moeten rijden, zodat Rudi ook eens kon zien hoe deze verschrikkelijke berg eruit ziet. De laatste 3 km reden we gewoon over het asfalt tot op het industrieterrein waar onze auto geparkeerd stond. Zeer vermoeid stapten we in de snikhete auto die ondertussen al anderhalf uur in de zon stond.

Het zweet liep nog altijd over mijn bölke en toen is ook de quote van de dag ontstaan: "Hollandse zweijt ès auch jhiel rap gereijd".

Het Route Rapport is vanaf nu ook een vast rubriekje bij ieder verslag.

Afstand: 28,85 km

Fietstijd: 1u33 min.

Gemiddelde snelheid: 18,51 km/u

Maximum snelheid: 55,74 km/u

Moeilijkheidsgraad (van 1 t.e.m 5): 4 (door de warmte)

Technisch (van 1 t.e.m 5): 2

Doei en tot volgende week

Zondagsrijders !

Na ons avontuur in wel..wel...Wellen (aan dat verslag zijn in de week nog 2 actiefoto's toegevoegd helemaal onderaan het bericht), nu terug in ma...ma...Maasmechelen.

En amai wat deed dat zeer, in mijn geval dan toch, want ik had zaterdag een vijftal uren lang op mijn knieën liggen "sjravelen" om bij mijn schoonzus de vloer in de living om te toveren van (vast) tapijt naar een vloer bezaaid met laminaat, mijn knieën hebben daar serieus afgezien en waren zodoende nog niet volledig gerecupereerd zondagmorgen. Als ne keupele uit het bed gestrompeld en even later als ne kreupele op de fiets gekropen voor een paar kilometer Blackforxroute.

Op de ringlaan, net achter het schuttershof de bos in, om enkele bochten en vooral treecarrots (*1) verder de alom bekende fietsrouteweg over te steken en de speeltuin letterlijk en figuurlijk -voorlopig toch- links te laten liggen. Na een afdaling van de "hubste nog get krach" en even later een stevige beklimming, ingepikt op de gele wandelroute die ons in de buurt van de weg naar As brengt. Hier een stukje asfalt gevolgd in de richting van As en onderweg nog een zeer vriendelijke wielertoerist tegen gekomen die ons begroette met "heila heila heila" en een toch wel zeer boze blik omdat wij naast elkaar fietsten en meneer de wielertoerist blijkbaar geen plaats genoeg had om langs de "zondagsrijders" te kunnen. But there we put us nothing from on (*2), dus we zetten ons tochtje verder richting Sita om hier de fameuze singletrack nog eens te testen. Volgens mij wordt het hier alsmaar moeilijker om door te geraken dankzij de weelderige plantengroei, Marc had hier blijkbaar geen last van, maar dat zal zijn omdat ik met zo'n hoge snelheid voor hem op zoefde, dat ik als het ware het pad voor hem vrijmaakte...(u hoeft een spontane lachbui niet te onderdrukken)

De singletrack brengt ons na een mooi staaltje oriëntatiewerk van Marc tot aan het stationnetje in Eisden, van hieruit mixte hij een stukje tourtocht wat we in een ver verleden eens gereden headden samen met de rode, blauwe en groene vaste routes aan elkaar om zo uit te komen tegenover de Salamander. De weg overgestoken, de Salamander op zijn beurt links laten liggen en full speed richting speeltuin en dit keer laten we hem niet liggen. Hierop volgend via de Kikmolen richting duivelsberg gereden om tot de conclusie te komen dat de helling die we anderhalf jaar geleden bij wijze van spreken met zweet en tranen naar boven reden nu a piece of cake (*3) is geworden, zelfs met last van spierpijn(en) in mijn geval en in Marc zijn geval met two fingers in the nose (*4).

Eenmaal boven is het via de verharde fietsweg zalig om naar onder te crossen, zonder bijtrappen haal je daar makkellijk snelheden van 45km/u.

Enkel kilometers later waren we terug waar we begonnen waren en hadden we 36km op den teller staan aan een gemiddelde van 19km/u.

Ohja, we zijn ook nog een groep wandelaars tegengekomen waarvan er eentje ergens een fietsbel gemonteerd had want toen wij aankwamen waarschuwde hij zijn medewandelaars door te bellen. We wilden allebei niet weten op welke stang hij die bel gemonteerd had...

Voila, till chasing turn (*5), we will keep you on the height (*6)

Voor diegene die het engels niet zo goed beheren, hieronder de vertalingen:

*1 : "treecarrots" is engels voor boomwortels

*2 : maar daar trekken wij ons niets van aan

*3 : een stuk taart

*4 : met twee vingers in de neus

*5 : tot volgende keer

*6 : we houden u op de hoogte

Wel wel wel...

Na een weekendje congé, aangevraagd door Rudi, was het weer tijd om de fietskes van den haak te halen. En we hadden gekozen om een tourtocht te rijden in Wellen. Zaterdags stuur ik een sms'je naar Rudi of we nog steeds naar Wellen gingen en hij stuurde het volgende terug: "Als het niet regent wel en als het wel regent niet." Dus als het regent gingen we gewoon in Maasmechelen een beetje bujjelen. Toen stuurde ik hem een berichtje om te vragen om hoelaat ik dan bij hem moest zijn, en hij stuurde daarop het volgende: "Als het niet regent om 9u en als het wel regent om 9u30." Dus als het niet zou regenen vertrokken we om 9u naar Wellen.
Kunt u nog volgen..........
Op zondagmorgen stuurde ik nog even een berichtje naar Rudi om te vragen hoe de situatie bij hem eruit zag. Daar regende het, maar bij ons in Meeswijk niet. Dus hadden we toch maar beslist om naar Wellen te gaan.
Iets na 9u arriveerde ik ten huize Gerets-Verpoorten. Rudi zijne bike op het fietserekje gezet en we waren weg. In Genk begon het al hevig te regenen en we hadden zoiets van "Miljaar, het zal toch niet waar zijn zeker." Niet dat die regen ons afschrikt, maar we zijn al eens ooit in die streek (naar het schijnt was dat Borgloon) gaan biken en toen zaten wij en de bikes behoorlijk onder de modder. Dus daar hadden we nu ook een beetje schrik voor. Maar hoe korter we bij Wellen kwamen, dus te meer de zon ging schijnen. Dus dat was al een meevaller.
Toen we aankwamen bij het voetbalveld van KVK Wellen, merkte we al direct op dat er zeer weinig volk was. Toen had ik nog geen idee hoe dat kwam, maar na de tourtocht ben ik redelijk zeker hoe het kwam dat er geen volk was.
Maar goed, snel even inschrijven en we konden er in vliegen. En van vliegen gesproken, we vlogen werkelijk over de Wellense macadam en tractorwegen. Dat was alles wat we de eerste helft voor de wielen kregen geschoven. Hier en daar een beetje op en dan weer een beetje af. Niks spectaculairs dus. Na 16km was er een bevoorrading. Hier even snel een sportdrankje achterover gekiept en een halve banaan opgeknabbeld en we waren weer klaar om te vertrekken.
Maar de ondergrond veranderde niet. We fietsten constant over veldwegen die ge ook in Meeswijk, Leut, Stokkem, Boorsem, Uikhoven en zelfs in heel Limburg vindt. Na een 20-tal kilometer kwam er eindelijk een stukje afdaling dat een beetje technisch en leuk was. En er volgde zelfs iets wat de naam 'beklimming' waard was. En dat was het dan zo een beetje. Zeker geen spectaculaire route dus en dan weet ge ondertussen ook waarom er niet zoveel volk was. Dat ze deze route zelfs nog mountainbike-route noemen, vind ik al ferm straf. Maar we hadden toch alweer 34,50 km in de benen met een gemiddelde snelheid van 22,50 km/u en we hadden de zondagvoormiddag alweer om gekregen.
Snel nog even de quote van de dag meegeven: Another one bikes the dust !!!!!

Zo, geniet deze week nog van de zon en... arrividerci...


Update 26-06-2009:
Hieronder 2 foto's die zijn gemaakt net voor de bevoorrading, ongeveer in de helft van de route.

Global Biking Initiative 2009

Vandaag te weten gekomen dat een vriend van mij, Ben Chini, meedoet aan Global Biking Initiative 2009, fietsen voor het goede doel.

Met de fiets van Milan naar Dusseldorf, 1087 kilometer in 7 dagen.
Het goede doel is voor elk deelnemend land anders, voor Nederland wordt het ingezameld bedrag door de Vodafone Foundation verdubbeld en aan de Johan Cruijff Foundation geschonken, meer bepaald naar een project om minder valide kinderen te laten fietsen met hun begeleiders op hun tandem fiets.

Meer informatie op gbi2009.blog.com

Prachtig initiatief, we duimen voor u Ben !

Blackforx in 't kort en in 't lang !

7 juni, geboortedag van onderandere Tom Jones, Dean Martin en Urbanus; herdenkingsdag van onderandere de Heilige Anna van Sint-Bartholomeüs en de Heilige Antonius Gianelli. Marc was volgens mij in geestrijke toestand toen hij besloot om in Sint Geertruid, ook wel "Breust op den Berg" genoemd, te gaan biken. Gps-track gedownload van mtbroute.nl en we zijn klaar voor de start, tistezeggen, fietskes op het rekje gezet en met de auto richting Nederlands Eijsden rijden moest natuurlijk ook nog gebeuren. Startpunt was Camping "De Bosrand" gelegen op een hoogte van +79m boven de zeespiegel en aan de rand van een bos, maar dat had u zelf ook wel kunnen bedenken.

Een snelle blik werpen op het informatiebord en vervolgens een paar meter bergafwaarts bollen om dan onmiddellijk aan een leuk klimmetje te beginnen, en wat voor een klim bleek dat te zijn, dat bleef maar duren ! Eenmaal boven had ik bijna gezegd "kom we gaan terug, ene drinken op het terras", maar zo zijn we niet, we gaan gewoon door !

Na deze "ademtrapper" kregen we een mooi landschap voorgeschoteld met mooie uitzichten,

(excuses voor de foto, is al rijdend gemaakt)

leuke (we zijn al helemaal verhollandst) veldwegjes,

en zelfs een heuse beek die wist naar welke kant ze moest stromen.

De route is zeer afwisselend en goed gedoseerd, stukjes veldweg/bosweg, wat singletrack, in totaal 3 mooie lange beklimmingen en dito afdalingen, weliswaar op asfalt, maar dat is ook eens mooi (vooral voor de gemiddelde snelheid op de kilometerteller).

Eén van de laatste klimmetjes eindigde bovenop een heuvel, midden in een korenveld

enkele kilometers verder fietsten we op enkele meters van de Belgische grens,

daarna ging het stilletjes terug richting camping "Bosrand". Net voor een fikse regenbui en met 32km op den teller hebben we ons een lekkere IceTea gedronken op het terras. Een mooie afsluiter voor weer een leuke route in "Limburg" !

Tot de volgende !

Oh ja, voor de nieuwsgierigen onder jullie die zich afvragen what the hell de titel nu te maken heeft met bovenstaande zever...wel...ik had een tenueke aan met korte mouwen en Marc met lange mouwen ;-)

Een dagje Malmedy

Eindelijk was het zover. Na een jaar zeveren gingen we eindelijk eens biken in de Oostkantons. Mijn kaart met alle routes van de Oostkantons eens geraadpleegd en er enkele leuke routes uitgepikt die we gingen rijden.
Het fietserekje op den auto, de fiestkes op het fietserekje, de drinkbussen volgetankt, alle klommelen bijeen geraapt (zonnebril, handschoentjes, bandana, helmpke, schoenen, gps-machien), fiestkostuumpje aan... we waren klaar om te vertrekken.
Om 10u15 zijn we in den auto gestapt (Joke en Miriam gingen ook mee) en we zetten koers naar de top van de Baraque Michel. En een uurtje later stonden we op de top van de Baraque Michel op een hoogte van 676 meter boven zeeniveau. Hier kregen we al een mooi landschap te zien. Maar er werd niet getreuzeld. Time is money. Dus namen we de fietskes van het fietserekje, handschoentjes aan, fietsschoenen (SPD's) aan, bandana op het bölke, helmpke op de bandana, gps-machien op het stuur, zonnebrilleke op de naas, drinkbussen in de drinkbushouders.....we zijn er klaar voor.
Boven op de Baraque Michel vertrekt er een route van ongeveer 13 km naar Malmedy. Deze route is de afdaling van de Baraque Michel, dus dat was echt iets voor ons. Bergaf fietsen is de grootste hobby van mij en Rudi, dus deze route was perfect. We hadden de bepijlde route razendsnel gevonden, dus zijn we er ook onmiddelijk ingevlogen.

De eerste 5 à 6km liepen over brede grindpaadjes en het liep ook constant bergaf. Daarna moest er hier en daar een beetje bergop gefiets worden, maar dat was niet echt de moeite.

Na ongeveer 8km begon het echte werk. Het werd wat technischer door de vele stenen die ons pad kruisten. Veel plaats was er niet, maar toch gingen we van links naar rechts om de ideale rijlijn te vinden. Want als je op één van die puntige stenen kwam met uw wiel, was de kans groot dat je een nieuwe binnenband kon steken.
Het technische gedeelte was achter de rug en er volgde nog een leuke uitloper. Maar opeens lag daar nog een familie stenen in het midden van het paadje bij elkaar, Rudi wilde erover springen, maar zijn achterwiel raakte niet hoog genoeg. Volle petrol met zijn achterwiel op één van die familieleden. Het gevolg: platten tuub. Lap zeg, 9km ver en we konden al een bandje vervangen. Maar we waren niet alleen die nen platten tuub hadden. Daar stond ook nog een zwerm Hollengers die ook met een leegloper zaten.

Rudi zet zijn fietske op de kop, begint daar één van die Hollengers te zagen: Nou, dat doe je toch niet, je fiets op de kop zetten. Ik hoorde Rudi al in zijn eigen grommelen: "Sjtomme Hollenger, meuj diech neet". Rudi nam zijn wiel er uit terwijl ik zijne fiets vast heb gehouden.

Na een paar minuten was dat varkentje ook alweer gewassen en konden we onze weg voort zetten. Maar eerst nog snel poseren voor een fotootje dat genomen werd door een vriendelijke wandelaar.

Terug de fiets op, door het beekje gereden en vanaf hier bleven we constant naast het beekje (de Warche) rijden. Een paar keer moesten we het beekje wel kruisen, dat ging al eens gepaard met natte voeten. Nog al een geluk dat de zon scheen, dus onze voetjes waren snel weer droog.
Tijdens deze afdaling zijn er stukken bij geweest waar we een snelheid van rond de 47 km/u haalde. Toen we in Malmedy centrum aankwamen, stonden er op onze teller 22 afgelegde kilometers. Blijkbaar klopte hier iets niet. We hebben ons wel even verreden, maar dat is maar ongeveer 2km geweest. Dus die 13km van op mijn kaartje klopte niet helemaal.
Miriam en Joke waren ondertussen met de auto ook naar Malmedy gereden en hadden zich op een terrasje in de zon geplaceerd. Het was tijd om een hapje te eten. De dames hadden een Italiaans restaurant uitgekozen.

Hier hadden we ons volgeduwd met een heerlijke pasta.
Na een uurtje rust was het weer tijd om op onze fietskes te springen. Vanuit Malmedy vertrekken 3 vaste routes. Route 1 is 11km, route 2 is 20km en route 3 is 37km. Wij kozen voor 1 en 2 te rijden. Dan kwamen we ongeveer uit op 32km fietsen in de Hoge Venen.
Aan de kathedraal van Malmedy vertrokken alle routes, en deze kathedraal hadden we al snel gevonden, want ge kon er gewoon niet naast kijken. Het was een kathedraal van een kathedraal.
We volgden de bordjes en al snel begon het klimwerk. De eerste helft van de route ging voortdurend in stijgende lijn. Eerst over de macadam en daarna over brede grindpaadjes.

Na een beklimming komt altijd een afdaling, dus nu ook weer. Het was wel een afdaling over de macadam, maar dat maakte niks uit. Als het maar bergaf gaat, is het altijd goed voor ons. We haalden hier zelfs een topsnelheid van 55,74 km/u. Niet slecht voor de taffeleire oet Maasmechelen. Na een 45 minuten zat de eerste route er op.
Tijd voor route 2 dus. Ondertussen hadden we al wat energie verspilt, maar de goesting was nog lang niet verdwenen. Ook al was ik mijn klimmersbenen in Meeswijk vergeten. Route 2 moest en zou gereden worden. We zetten koers richting de steengroeve (over macadam) met wind op kop, zeer ambetant.

Aan de steengroeve ging het vervolgens weer over brede grindpaadjes. Hier bleef het constant stijgen, eigenlijk was het meer valsplat. Tot het echte klimwerk begon. Een echte lange helling (ik vermoed ongeveer 1,5km), daar kwam maar geen einde aan. Na iedere bocht dacht ik dat ik er was, maar de weg bleef omhoog gaan en Rudi reed steeds verder weg. Maar aan afstappen heb ik nooit gedacht. De juiste versnelling gezocht en op eigen tempo naar boven. De klimmersbenen waren echt ver te zoeken. Toen Rudi boven kwam heeft hij maar een 20-tal seconden op mij moeten wachten, dus zo slecht was het nog niet.
Hierna volgde een zeer technische passage. Overal waren er boomwortels (of in het Engels: tree-carrots) die soms zeer gevaarlijk erbij lagen.

Maar voor zo een technisch aangelegde bikers als wij, was dat natuurlijk geen probleem. Probleemloos namen we iedere hindernis, makkie... .
Nu moest er enkel nog gedaald worden. En wat voor een afdaling. Hier klopt het volgende gezegde volledig: "Safe the best for last". Tamelijk steil en vooral veel losse stenen. De ketting die voortdurend op en af trilde, dat was het enige geluid dat ge hier hoorde. Op een gegeven moment zijn we zelfs eventjes moeten stoppen omdat de trilling in de armen te zwaar waren geworden. Dus hebben we maar eventjes de tijd genomen om nog enkele leuke kiekjes te nemen en de drinkbussen nog een beetje te ledigen.

Dan de afdaling verder gezet en we kwamen weer uit in Malmedy centrum. De dames hadden ondertussen alweer een plaatsje bemachtigd op het terras van het Italiaans restaurant. Wij onze fietsen tegen een bloembak gezet en we zaten nog geen 2 minuten op onze stoel of de fietsen vielen een beetje om. Rudi stond op om de fietsen terug te zetten en opeens zei hij: "Miljaar, alweer platte band". De 2de keer vandaag al. Maar het was wel heel bizar dat zijne tuub leegliep terwijl zijn fietske stilstond.
Maar goed, die platten tuub zijn zorgen voor morgen.
Tijd voor de eindbalans van deze dag: - Afgelegde kilometers: 55,50 km
- Gemiddelde snelheid: 18,23 km/u
- Totale fietstijd: 3u en 2 minuten
- Maximum snelheid: 55,74 km/u

Deze dag hebben we afgesloten met een Colaatje en een blonde Leffe. Rudi had een Colaatje en ik had een blonde Leffe.
Moe maar voldaan keerden we terug richting Limburg.

Au revoir und auf wienerschnitzel...

Rechtstreeks naar Rekem

Na onze zoektocht van vorige week naar de Rekemse bossen vanuit de bossen van Grömme, zijn we vandaag toch maar rechtstreeks naar Rekem gereden. Van bij Rudi zijn we richting de Oude Baan in Opgrimbie gereden en op het einde van deze Oude Baan kunt ge door het bos rijden tot aan het OPZ in Rekem. Ergens halverwege hebben we een bospaadje rechts in genomen om zo richting het alom bekende "prevetorium" te rijden. Hier hebben we 'den draad' opgepikt op het rode wandelroutenetwerk. We maken hier een grote bocht rond het prevetorium om zo in Zutendaal uit te komen. Ge komt hier zeer mooie paadjes tegen met hier en daar verraderlijk diep zand. Op dit gedeelte van het parcours was het constant op en af.

Enkele korte klimmetjes, niet zo een spectaculaire afdalingen en vooral veel vals plat. In Zutendaal aangekomen zijn we linksop, richting het ziekenhuis van Lanaken, gereden. En daarna weer links, terug richting Rekem. Toen weer 'den draad' opgepikt (alweer) op het rode wandelroutenetwerk. Nu werd het toch wel een beetje spectaculairder. We zaten nu helemaal boven op de berg (ca.101m hoogte), dus klimmen moest voorlopig niet meer, enkel dalen. We reden langs het ziekenhuis van Lanaken door en hier begon het leuke werk. Een lange afdaling waar we een snelheid van 44 km/u ontwikkelde. Lekker snel, ideaal...... . We kwamen toen uit bij Melchior, kort bij de kinderboerderij van Neerharen.

Van hieruit ging het terug naar Rekem, naar Ter Dennen. En zo weer naar Grömme.
Ons tochtje was 32 km lang aan een gemiddelde snelheid van 19,4 km/u. Een zeer snel parcours dus.
Morgen is het weer bike-time, maar we gaan nu eens buiten limburg crossen. Waar we gaan, ga ik u nog niet vertellen, dat zullen jullie morgen lezen. Maar het wordt in ieder geval zeer spectaculair, tamelijk zwaar vermoed ik (in de namiddag dan toch) en er zullen ook mooie kiekjes genomen worden. Dus alweer iets moois om naar uit te kijken.



Salut de kost en wind hopelijk vanachter...